Μητσοτάκης όπως Τραμπ; Ελάτε τώρα...

Όταν πριν από δύο χρόνια ο Τραμπ κέρδισε τις εκλογές, μάθαμε ότι είχε έρθει η ώρα του Κυριάκου να φύγει. Βλέπετε προεκλογικά είχε στηρίξει Μπάιντεν… ήταν πολύ ευρωπαϊστής… ήταν υποστηρικτής του Ζελένσκι και κόντρα στον Πούτιν… ήταν κεντρώος… ήταν της woke ατζέντας… ούτε ψύλλος (τότε) στον κόρφο του. Ο καινούριος πλανητάρχης θα τον καθάριζε σαν βραστό αυγό.

Τώρα ξάφνου βλέπω, ότι η ήττα του Τραμπ στις ενδιάμεσες σημαίνει πάλι τον επερχόμενο

Πρώτο και βασικό επιχείρημα. Οι Δημοκρατικοί κέρδισαν τον Τραμπ κι ας μην είχαν έναν ηγέτη της προκοπής. Το είδαμε και στην Σερβία άλλωστε. Ο Βούτσιτς έπεσε δίχως οι απέναντι του να έχουν καν εκλεγμένο αρχηγό. Οπότε έρχεται κι εδώ αυτή μόδα. Οι Έλληνες θα πετάξουν τον πρωθυπουργό τους όπως την τρίχα απ’ το ζυμάρι, κι ας μην έχουν ιδέα ποιος θα τον αντικαταστήσει και τι μπορεί να κάνει ο αντικαταστάτης του, όταν και αν προκύψει.

Δεν έχω πολλά να αντιτάξω σ’ αυτό το καινοφανές επιχείρημα που καταργεί διαμιάς όλη την ελληνική εκλογική παράδοση. Επί δύο αιώνες ελεύθερου βίου, οι συμπατριώτες μας ψήφιζαν πρωτίστως ηγέτες και προσωπικότητες, δευτερευόντως ιδεολογίες και κόμματα. Λέτε τώρα αυτό ν’ αλλάξει ελέω ΗΠΑ και Σερβίας; Πολύ θα ‘θελα να το δω. Πάντως, δεν θα ποντάριζα πολλά σε μια πανσπερμική αντιπολίτευση που διατυμπανίζει ως πλεονέκτημα της την έλλειψη ηγετικής προσωπικότητας στους κόλπους της. Με τέτοια μυαλά,αυτοί μπορεί να νομίζουν ότι πάνε για εξουσία, εγώ πάλι, μάλλον για κουβά τους βλέπω.

Δεύτερο επιχείρημα η ακρίβεια. Ναι, οι Αμερικανοί ψήφισαν με την σκέψη στην αντλία της βενζίνης και στο ράφι του σούπερ μάρκετ, μόνο που επ’ αυτού ο Τραμπ με τον Μητσοτάκη έχουν μια-δυο θεμελιώδεις διαφορές. Του Μητσοτάκη του ‘ρθε απέξω η ακρίβεια, ενώ ο Τραμπ έβαλε μόνος του τα χεράκια του (στην Μέση Ανατολή) κι έβγαλε τα ματάκια του. Δεν είναι δα το ίδιο αυτός που γίνεται αθέλητος στόχος μιας κεραμίδας και εκείνος που μετατρέπει την κεραμίδα σε μπούμεραγκ που φεύγει συνειδητά απ’ τα χέρια του και επιστρέφει χτυπώντας κατακέφαλα τους συμπατριώτες του.

Πέραν τούτου, οι Αμερικανοί καταψήφισαν διότι ένιωσαν εντελώς αβοήθητοι απέναντι σ’ αυτή την Τραμπική λαίλαπα ακρίβειας. Τι θαρρείτε; Ότι στις ΗΠΑ δίνουν επιδότηση ρεύματος, πετρελαίου θέρμανσης, κίνησης και αγροτικής χρήσης ή ότι πληρώνει το κράτος τον παραπάνω τόκο των στεγαστικών δανείων όταν ανεβαίνει το επιτόκιο; Ούτε σέντσι δεν παίρνουν απ’ την κυβέρνηση και τα κράτος. Ενώ εδώ είμαστε στο «φέρε παραπάνω, δεν μας φτάνουν αυτά που έδωσες». Κι σ’ αυτό υπάρχει μια κάποια διαφορά, σωστά;

Τρίτο επιχείρημα, οι Αμερικανοί καταψήφισαν λόγω της εκτεταμένης διαφθοράς και του ύφους της εξουσίας. Το ακούω και το υπολογίζω ως υπαρκτό ζήτημα. Μόνο που κι εδώ οι ταυτίσεις είναι παρακινδυνευμένες. Ο Τραμπ είναι ένας Πρόεδρος που πλουτίζει προσωπικά και οικογενειακά, δίχως να το κρύβει διόλου. Αντιθέτως κομπάζει γι αυτό. Εδώ ο Μητσοτάκης κατηγορείται διότι πιάνει μεν τους απατεώνες, αλλά τους πιάνει με καθυστέρηση. Επίσης, θεωρείται ένοχος διότι η στιγμή της σύλληψης τους είναι ύποπτη καθώς αλλάζει δηθεν την ατζέντα. Τρελά πράγματα δηλαδή.

Αφήνω στην άκρη το ύφος της Τραμπικής εξουσίας, που κάνει κάθε λογικό και φυσιολογικό άνθρωπο να αγανακτεί. Έχει και τέτοιους η Αμερική ως φαίνεται. Βρίζει, προσβάλει, ασχημονεί, φλομώνει τους συμπατριώτες του και την υφήλιο με ασυναρτησίες, με απειλές, με φαντασιοπληξίες, με τζούφιες κομπορρημοσύνες, με προφανή ψέματα και αντιαισθητικές ασχημίες. Δεν υπάρχει ευρωπαίος ηγέτης που μπορεί να συγκριθεί μ’ αυτό τον ανερμάτιστο και αδίστακτο τύπο. Άρα, ας μην ψάχνουμε στο πεδίο του ύφους και της συμπεριφοράς, κάποιο κοινό τόπο αντίδρασης οποιουδήποτε ευρωπαίου ψηφοφόρου με τον Αμερικανό συνάδελφο του. Προσπαθούμε να ταυτίσουμε όχι μήλα με πορτοκάλια, αλλά διαστημόπλοια με κουκιά.

Τέλος πάντων, κοντός ψαλμός αλληλούια. Σε λίγους μήνες θα ξέρουμε αν οι Έλληνες θα ψηφίσουν σαν Αμερικάνοι και αν τρέφουν για τον Μητσοτάκη τα ίδια αισθήματα που έδειξαν οι συμπατριώτες του για τον Τραμπ. Καλά θα κάνουν πάντως όσοι εν Ελλάδι αποθέτουν τις ελπίδες τους σ’ αυτό που έγινε στις ΗΠΑ, καλύπτοντας την δική τους αδυναμία να κάνουν ουσιαστική αντιπολίτευση.

Για το ελληνικό γκουβέρνο, δεν ψηφίζουν μήτε οι Λατίνοι της Νέας Υόρκης, μήτε οι αυτόχθονες της Αλάσκας. Ας μην συγχέουν το Τέξας με την Αρκαδία, το Οχάιο με το Λασίθι, το Όρεγκον με την Ξάνθη και την Νεμπράσκα με τα Νότια της Αττικής, διότι ενδέχεται να βρεθούν (πάλι) προ οδυνηρής έκπληξης.

Διαβάστε περισσότερα στο iefimerida.gr

Όταν πριν από δύο χρόνια ο Τραμπ κέρδισε τις εκλογές, μάθαμε ότι είχε έρθει η ώρα του Κυριάκου να φύγει. Βλέπετε προεκλογικά είχε στηρίξει Μπάιντεν… ήταν πολύ ευρωπαϊστής… ήταν υποστηρικτής του Ζελένσκι και κόντρα στον Πούτιν… ήταν κεντρώος… ήταν της woke ατζέντας… ούτε ψύλλος (τότε) στον κόρφο του. Ο καινούριος πλανητάρχης θα τον καθάριζε σαν βραστό αυγό.

Τώρα ξάφνου βλέπω, ότι η ήττα του Τραμπ στις ενδιάμεσες σημαίνει πάλι τον επερχόμενο πολιτικό θάνατο του Μητσοτάκη. Δεν έχει πλοίο για τον δικό μας, δεν έχει οδό, που θα ‘γραφε και ο Καβάφης. Κάποτε όλοι οι δρόμοι οδηγούσαν στην Ρώμη, σήμερα όλες οι εκλογικές αναμετρήσεις της υφηλίου οδηγούν στην πτώση του Κυριάκου.

Πρώτο και βασικό επιχείρημα. Οι Δημοκρατικοί κέρδισαν τον Τραμπ κι ας μην είχαν έναν ηγέτη της προκοπής. Το είδαμε και στην Σερβία άλλωστε. Ο Βούτσιτς έπεσε δίχως οι απέναντι του να έχουν καν εκλεγμένο αρχηγό. Οπότε έρχεται κι εδώ αυτή μόδα. Οι Έλληνες θα πετάξουν τον πρωθυπουργό τους όπως την τρίχα απ’ το ζυμάρι, κι ας μην έχουν ιδέα ποιος θα τον αντικαταστήσει και τι μπορεί να κάνει ο αντικαταστάτης του, όταν και αν προκύψει.

Δεν έχω πολλά να αντιτάξω σ’ αυτό το καινοφανές επιχείρημα που καταργεί διαμιάς όλη την ελληνική εκλογική παράδοση. Επί δύο αιώνες ελεύθερου βίου, οι συμπατριώτες μας ψήφιζαν πρωτίστως ηγέτες και προσωπικότητες, δευτερευόντως ιδεολογίες και κόμματα. Λέτε τώρα αυτό ν’ αλλάξει ελέω ΗΠΑ και Σερβίας; Πολύ θα ‘θελα να το δω. Πάντως, δεν θα ποντάριζα πολλά σε μια πανσπερμική αντιπολίτευση που διατυμπανίζει ως πλεονέκτημα της την έλλειψη ηγετικής προσωπικότητας στους κόλπους της. Με τέτοια μυαλά,αυτοί μπορεί να νομίζουν ότι πάνε για εξουσία, εγώ πάλι, μάλλον για κουβά τους βλέπω.

Δεύτερο επιχείρημα η ακρίβεια. Ναι, οι Αμερικανοί ψήφισαν με την σκέψη στην αντλία της βενζίνης και στο ράφι του σούπερ μάρκετ, μόνο που επ’ αυτού ο Τραμπ με τον Μητσοτάκη έχουν μια-δυο θεμελιώδεις διαφορές. Του Μητσοτάκη του ‘ρθε απέξω η ακρίβεια, ενώ ο Τραμπ έβαλε μόνος του τα χεράκια του (στην Μέση Ανατολή) κι έβγαλε τα ματάκια του. Δεν είναι δα το ίδιο αυτός που γίνεται αθέλητος στόχος μιας κεραμίδας και εκείνος που μετατρέπει την κεραμίδα σε μπούμεραγκ που φεύγει συνειδητά απ’ τα χέρια του και επιστρέφει χτυπώντας κατακέφαλα τους συμπατριώτες του.

Πέραν τούτου, οι Αμερικανοί καταψήφισαν διότι ένιωσαν εντελώς αβοήθητοι απέναντι σ’ αυτή την Τραμπική λαίλαπα ακρίβειας. Τι θαρρείτε; Ότι στις ΗΠΑ δίνουν επιδότηση ρεύματος, πετρελαίου θέρμανσης, κίνησης και αγροτικής χρήσης ή ότι πληρώνει το κράτος τον παραπάνω τόκο των στεγαστικών δανείων όταν ανεβαίνει το επιτόκιο; Ούτε σέντσι δεν παίρνουν απ’ την κυβέρνηση και τα κράτος. Ενώ εδώ είμαστε στο «φέρε παραπάνω, δεν μας φτάνουν αυτά που έδωσες». Κι σ’ αυτό υπάρχει μια κάποια διαφορά, σωστά;

Τρίτο επιχείρημα, οι Αμερικανοί καταψήφισαν λόγω της εκτεταμένης διαφθοράς και του ύφους της εξουσίας. Το ακούω και το υπολογίζω ως υπαρκτό ζήτημα. Μόνο που κι εδώ οι ταυτίσεις είναι παρακινδυνευμένες. Ο Τραμπ είναι ένας Πρόεδρος που πλουτίζει προσωπικά και οικογενειακά, δίχως να το κρύβει διόλου. Αντιθέτως κομπάζει γι αυτό. Εδώ ο Μητσοτάκης κατηγορείται διότι πιάνει μεν τους απατεώνες, αλλά τους πιάνει με καθυστέρηση. Επίσης, θεωρείται ένοχος διότι η στιγμή της σύλληψης τους είναι ύποπτη καθώς αλλάζει δηθεν την ατζέντα. Τρελά πράγματα δηλαδή.

Αφήνω στην άκρη το ύφος της Τραμπικής εξουσίας, που κάνει κάθε λογικό και φυσιολογικό άνθρωπο να αγανακτεί. Έχει και τέτοιους η Αμερική ως φαίνεται. Βρίζει, προσβάλει, ασχημονεί, φλομώνει τους συμπατριώτες του και την υφήλιο με ασυναρτησίες, με απειλές, με φαντασιοπληξίες, με τζούφιες κομπορρημοσύνες, με προφανή ψέματα και αντιαισθητικές ασχημίες. Δεν υπάρχει ευρωπαίος ηγέτης που μπορεί να συγκριθεί μ’ αυτό τον ανερμάτιστο και αδίστακτο τύπο. Άρα, ας μην ψάχνουμε στο πεδίο του ύφους και της συμπεριφοράς, κάποιο κοινό τόπο αντίδρασης οποιουδήποτε ευρωπαίου ψηφοφόρου με τον Αμερικανό συνάδελφο του. Προσπαθούμε να ταυτίσουμε όχι μήλα με πορτοκάλια, αλλά διαστημόπλοια με κουκιά.

Τέλος πάντων, κοντός ψαλμός αλληλούια. Σε λίγους μήνες θα ξέρουμε αν οι Έλληνες θα ψηφίσουν σαν Αμερικάνοι και αν τρέφουν για τον Μητσοτάκη τα ίδια αισθήματα που έδειξαν οι συμπατριώτες του για τον Τραμπ. Καλά θα κάνουν πάντως όσοι εν Ελλάδι αποθέτουν τις ελπίδες τους σ’ αυτό που έγινε στις ΗΠΑ, καλύπτοντας την δική τους αδυναμία να κάνουν ουσιαστική αντιπολίτευση.

Για το ελληνικό γκουβέρνο, δεν ψηφίζουν μήτε οι Λατίνοι της Νέας Υόρκης, μήτε οι αυτόχθονες της Αλάσκας. Ας μην συγχέουν το Τέξας με την Αρκαδία, το Οχάιο με το Λασίθι, το Όρεγκον με την Ξάνθη και την Νεμπράσκα με τα Νότια της Αττικής, διότι ενδέχεται να βρεθούν (πάλι) προ οδυνηρής έκπληξης.

Διαβάστε περισσότερα στο iefimerida.gr