ΕΛΑΣ = Τσίπρας = ΣΥΡΙΖΑ 2

Με έκπληξη παρακολουθούμε τελευταία τηνπροσπάθεια του Αλέξη Τσίπρα να επανεμφανιστεί στην πολιτική σκηνή ως κάτιδιαφορετικό από αυτό που γνώρισε η χώρα την περίοδο της διακυβέρνησής του.

Θέλει να πείσει ότι άλλαξε. Ότι άφησεπίσω του τον ΣΥΡΙΖΑ. Ότι επιστρέφει ως ένας νέος πολιτικός, απαλλαγμένος από ταβάρη του παρελθόντος και τα βαρίδια του προηγούμενου κόμματός του, όντας όμως οίδιος το μεγαλύτερο βαρίδι.

Το ερώτημα είναι απλό: μπορεί νααποστασιοποιηθεί

Η απάντηση είναι προφανώς και όχι. Καιαν ο κ. Τσίπρας άλλαξε, όπως προσπαθεί να πείσει, άλλαξε προς το χειρότερο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν το κόμμα που διαμόρφωσε,που οδήγησε στην εξουσία και με το οποίο κυβέρνησε τη χώρα. Σήμερα παρακολουθείτην αποσύνθεσή του σαν να πρόκειται για μια υπόθεση αδιάφορη προς αυτόν.

Όμως τον αφορά απολύτως.

Οι άνθρωποι που σήμερα συγκρούονταιδημόσια, αλληλοκατηγορούνται και οδηγούν το κόμμα προς τη διάλυση, δεν είναιξένοι προς εκείνον. Είναι υπουργοί του, βουλευτές του, στελέχη που ο ίδιοςεπέλεξε και ανέδειξε. Είναι η δική του πολιτική ομάδα.

Ο Αλέξης Τσίπρας έφτιαξε τον ΣΥΡΙΖΑ όπωςτον γνωρίσαμε. Και σήμερα παρακολουθεί το τέλος του κόμματος που δημιούργησε,δίχως να αναλαμβάνει την παραμικρή πολιτική ευθύνη.

Παρακολουθεί τον εξευτελισμό του δήθενιδεώδους της αριστεράς που επικαλείται χρόνια τώρα.

Η εικόνα αυτή προσβάλλει και τουςπολίτες που το 2023 ανέδειξαν τον ΣΥΡΙΖΑ αξιωματική αντιπολίτευση.

Οι Έλληνες πολίτες προσήλθαν στιςκάλπες, ψήφισαν συγκεκριμένο κόμμα, συγκεκριμένο αρχηγό και συγκεκριμένουςβουλευτές. Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, η κοινοβουλευτική εικόνα που οιίδιοι διαμόρφωσαν, ανατράπηκε από διασπάσεις, αποχωρήσεις και ανεξαρτητοποιήσεις.Πρόκειται για μια πρωτοφανή εξέλιξη για τα μεταπολιτευτικά χρονικά, που γεννάεύλογα ερωτήματα για τον σεβασμό απέναντι στη λαϊκή ετυμηγορία.

Ο κ. Τσίπρας δεν έχει δικαίωμα ναεμφανίζεται ως απλός παρατηρητής αυτής της εξέλιξης. Έχει ιστορική και πολιτικήευθύνη.

Ταυτόχρονα, επιλέγει να επανέρχεται στονδημόσιο διάλογο ως αυστηρός κριτής των πάντων, σαν να μην κυβέρνησε ποτέ. Σαννα μην δοκιμάστηκαν οι επιλογές του από την ίδια την πραγματικότητα.

Κάθε πολιτικός έχει δικαίωμα να κάνειαυτοκριτική, να εξελίσσεται και να αλλάζει. Αυτό, όμως, προϋποθέτει πρώτα τηνειλικρινή αναγνώριση των λαθών του.

Και δυστυχώς, δεν έχουμε ακούσει τον ΑλέξηΤσίπρα να αναλαμβάνει ουσιαστικά την ευθύνη για επιλογές της διακυβέρνησής τουπου δίχασαν την κοινωνία και αποτέλεσαν αντικείμενο έντονης πολιτικήςαντιπαράθεσης.

Δεν γίνεται έτσι η πολιτική. Δεν γίνεταινα πιστεύεις ότι κάνεις πολιτική δημιουργώντας ένα νέο κόμμα με παλιά υλικά,ιδρύοντας στην ουσία τον ΣΥΡΙΖΑ 2!

Ούτε μπορεί κάποιος να εμφανίζεται ωςτιμητής της πολιτικής ηθικής, χωρίς προηγουμένως να έχει δώσει πειστικέςαπαντήσεις στα ερωτήματα που εξακολουθούν να τίθενται για κρίσιμες επιλογές τηςδιακυβέρνησής του.

Το ίδιο ισχύει και για την οικονομία. Οιεύκολες υποσχέσεις, οι γενικευμένες παροχές χωρίς σαφή δημοσιονομική τεκμηρίωσηκαι η λογική ότι υπάρχουν πάντα χρήματα για τα πάντα είναι πολιτικές που η χώραπλήρωσε ακριβά, με ευθύνη του τέως πρωθυπουργού. Η Ελλάδα του σήμερα χρειάζεταισοβαρότητα, αξιοπιστία και σταθερότητα, μακριά από συνταγές που δοκιμάστηκανκαι απέτυχαν.

Ο κ. Τσίπρας δεν μπορεί να ζητά από τουςπολίτες να ξεχάσουν ποιος ήταν, τι έκανε και ποια αποτελέσματα είχε ηδιακυβέρνησή του.

Να διαγράψουν από τη μνήμη τους όλα ταδεινά εκείνης της περιόδου με μια νέα ονομασία και μια τάχα νέα πολιτικήπρωτοβουλία.

Άλλωστε, στο τέλος της ημέρας, κρίνεται μόνο από τις πράξεις του, τις οποίες, δυστυχώς γι΄ αυτόν, κανείς δεν έχει ξεχάσει.

*Ο Μακάριος Λαζαρίδης είναι βουλευτής Π.Ε. Καβάλας Νέας Δημοκρατίας – τέως Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων

Διαβάστε περισσότερα στο iefimerida.gr

Με έκπληξη παρακολουθούμε τελευταία τηνπροσπάθεια του Αλέξη Τσίπρα να επανεμφανιστεί στην πολιτική σκηνή ως κάτιδιαφορετικό από αυτό που γνώρισε η χώρα την περίοδο της διακυβέρνησής του.

Θέλει να πείσει ότι άλλαξε. Ότι άφησεπίσω του τον ΣΥΡΙΖΑ. Ότι επιστρέφει ως ένας νέος πολιτικός, απαλλαγμένος από ταβάρη του παρελθόντος και τα βαρίδια του προηγούμενου κόμματός του, όντας όμως οίδιος το μεγαλύτερο βαρίδι.

Το ερώτημα είναι απλό: μπορεί νααποστασιοποιηθεί από το πολιτικό δημιούργημά του;

Η απάντηση είναι προφανώς και όχι. Καιαν ο κ. Τσίπρας άλλαξε, όπως προσπαθεί να πείσει, άλλαξε προς το χειρότερο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν το κόμμα που διαμόρφωσε,που οδήγησε στην εξουσία και με το οποίο κυβέρνησε τη χώρα. Σήμερα παρακολουθείτην αποσύνθεσή του σαν να πρόκειται για μια υπόθεση αδιάφορη προς αυτόν.

Όμως τον αφορά απολύτως.

Οι άνθρωποι που σήμερα συγκρούονταιδημόσια, αλληλοκατηγορούνται και οδηγούν το κόμμα προς τη διάλυση, δεν είναιξένοι προς εκείνον. Είναι υπουργοί του, βουλευτές του, στελέχη που ο ίδιοςεπέλεξε και ανέδειξε. Είναι η δική του πολιτική ομάδα.

Ο Αλέξης Τσίπρας έφτιαξε τον ΣΥΡΙΖΑ όπωςτον γνωρίσαμε. Και σήμερα παρακολουθεί το τέλος του κόμματος που δημιούργησε,δίχως να αναλαμβάνει την παραμικρή πολιτική ευθύνη.

Παρακολουθεί τον εξευτελισμό του δήθενιδεώδους της αριστεράς που επικαλείται χρόνια τώρα.

Η εικόνα αυτή προσβάλλει και τουςπολίτες που το 2023 ανέδειξαν τον ΣΥΡΙΖΑ αξιωματική αντιπολίτευση.

Οι Έλληνες πολίτες προσήλθαν στιςκάλπες, ψήφισαν συγκεκριμένο κόμμα, συγκεκριμένο αρχηγό και συγκεκριμένουςβουλευτές. Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, η κοινοβουλευτική εικόνα που οιίδιοι διαμόρφωσαν, ανατράπηκε από διασπάσεις, αποχωρήσεις και ανεξαρτητοποιήσεις.Πρόκειται για μια πρωτοφανή εξέλιξη για τα μεταπολιτευτικά χρονικά, που γεννάεύλογα ερωτήματα για τον σεβασμό απέναντι στη λαϊκή ετυμηγορία.

Ο κ. Τσίπρας δεν έχει δικαίωμα ναεμφανίζεται ως απλός παρατηρητής αυτής της εξέλιξης. Έχει ιστορική και πολιτικήευθύνη.

Ταυτόχρονα, επιλέγει να επανέρχεται στονδημόσιο διάλογο ως αυστηρός κριτής των πάντων, σαν να μην κυβέρνησε ποτέ. Σαννα μην δοκιμάστηκαν οι επιλογές του από την ίδια την πραγματικότητα.

Κάθε πολιτικός έχει δικαίωμα να κάνειαυτοκριτική, να εξελίσσεται και να αλλάζει. Αυτό, όμως, προϋποθέτει πρώτα τηνειλικρινή αναγνώριση των λαθών του.

Και δυστυχώς, δεν έχουμε ακούσει τον ΑλέξηΤσίπρα να αναλαμβάνει ουσιαστικά την ευθύνη για επιλογές της διακυβέρνησής τουπου δίχασαν την κοινωνία και αποτέλεσαν αντικείμενο έντονης πολιτικήςαντιπαράθεσης.

Δεν γίνεται έτσι η πολιτική. Δεν γίνεταινα πιστεύεις ότι κάνεις πολιτική δημιουργώντας ένα νέο κόμμα με παλιά υλικά,ιδρύοντας στην ουσία τον ΣΥΡΙΖΑ 2!

Ούτε μπορεί κάποιος να εμφανίζεται ωςτιμητής της πολιτικής ηθικής, χωρίς προηγουμένως να έχει δώσει πειστικέςαπαντήσεις στα ερωτήματα που εξακολουθούν να τίθενται για κρίσιμες επιλογές τηςδιακυβέρνησής του.

Το ίδιο ισχύει και για την οικονομία. Οιεύκολες υποσχέσεις, οι γενικευμένες παροχές χωρίς σαφή δημοσιονομική τεκμηρίωσηκαι η λογική ότι υπάρχουν πάντα χρήματα για τα πάντα είναι πολιτικές που η χώραπλήρωσε ακριβά, με ευθύνη του τέως πρωθυπουργού. Η Ελλάδα του σήμερα χρειάζεταισοβαρότητα, αξιοπιστία και σταθερότητα, μακριά από συνταγές που δοκιμάστηκανκαι απέτυχαν.

Ο κ. Τσίπρας δεν μπορεί να ζητά από τουςπολίτες να ξεχάσουν ποιος ήταν, τι έκανε και ποια αποτελέσματα είχε ηδιακυβέρνησή του.

Να διαγράψουν από τη μνήμη τους όλα ταδεινά εκείνης της περιόδου με μια νέα ονομασία και μια τάχα νέα πολιτικήπρωτοβουλία.

Άλλωστε, στο τέλος της ημέρας, κρίνεται μόνο από τις πράξεις του, τις οποίες, δυστυχώς γι΄ αυτόν, κανείς δεν έχει ξεχάσει.

*Ο Μακάριος Λαζαρίδης είναι βουλευτής Π.Ε. Καβάλας Νέας Δημοκρατίας – τέως Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων

Διαβάστε περισσότερα στο iefimerida.gr