Στεφανή Καπετανίδη: «Πλέον νιώθω πιο δυνατή»

Με αφορμή τον ρόλο της στη νέα σειρά του Alpha «Να μ’ αγαπάς», που κάνει πρεμιέρα τη Δευτέρα 6 Οκτωβρίου, η Στεφανή Καπετανίδη αποκαλύπτει για πρώτη φορά στην «R» τη σοβαρή περιπέτεια υγείας που πέρασε πριν από μερικούς μήνες, αγκαλιάζει τις δυσκολίες θεωρώντας τις δώρα και ιεραρχεί την αγάπη ακόμη πιο ψηλά.

Με ρίζες από τη Γαλλία, σπουδές στο Παρίσι, σημαντική εμπειρία στον κινηματογράφο

και μια βαθιά αγάπη για τη φύση, η εύθραυστη αγαπημένη πολλών τηλεοπτικών σειρών, Στεφανή Καπετανίδη, επέστρεψε δυναμικά στην τηλεόραση, έπειτα από ένα μεγάλο διάστημα αποχής. Η πορεία της είναι γεμάτη ανατροπές, πάθος, αλλά και προσωπικές μάχες, για τις οποίες η ηθοποιός με το διεθνές αποτύπωμα ανοίγει για πρώτη φορά την καρδιά της στη Realnews. Ανθρωπος χαμηλών τόνων, αλλά με αστείρευτη εσωτερική δύναμη, μιλά για τα παιδικά χρόνια της, για τις καλλιτεχνικές αναζητήσεις της και για τον ρόλο της στο «Να μ’ αγαπάς», τη νέα σειρά που έρχεται στον Alpha.

Γεννήθηκες και μεγάλωσες στην Ελλάδα, σωστά;

Ακριβώς. Γεννήθηκα στην Ελλάδα, μεγάλωσα εδώ, αλλά με έντονη επιρροή και από τη γαλλική πλευρά.

Η μητέρα σου ήταν Γαλλίδα…

Ναι, η μαμά μου ήταν Γαλλίδα, φιλόλογος και πολύ δεμένη με τη γλώσσα και τον πολιτισμό της. Από εκείνη πήρα τη μεγάλη αγάπη και για τη γαλλική κουλτούρα, αλλά και για τη γλώσσα.

Πήγες σε γαλλικό σχολείο στην Ελλάδα;

Ναι, πήγα στην ελληνογαλλική σχολή Ευγένιος Ντελακρουά στην Αγία Παρασκευή. Σε αυτό το σχολείο είχα την ευκαιρία να γνωρίσω παιδιά -όπως είμαι και εγώ- με τις δύο εθνικότητες, αλλά και από άλλες χώρες, όπως ο Λίβανο, η Αυστραλία, ο Καναδάς.

Σκέφτηκες να αφήσεις την Ελλάδα και να ζήσεις μόνιμα στη Γαλλία;

Οχι. Θα μου άρεσε όμως, να ταξιδεύω περισσότερο μεταξύ των δύο χωρών με τη δουλειά μου.

Τι σπούδασες εκεί;

Σπούδασα θεατρολογία και υποκριτική στο Παρίσι. Εμεινα συνολικά επτά χρόνια στη Γαλλία, όπου εργάστηκα και συμμετείχα σε θεατρικές παραστάσεις.

Πώς ήταν τα πρώτα επαγγελματικά βήματά σου στη Γαλλία;

Δεν ήταν εύκολα. Εκανα κάποιες παραστάσεις, ξαναδοκίμαζα, αλλά δεν πήγαινε όπως ήθελα. Πάλευα πολύ.

Και πώς αποφάσισες να επιστρέψεις στην Ελλάδα;

Επέστρεψα γιατί ξεκίνησε η τηλεόραση στη ζωή μου. Και η αλήθεια είναι ότι εδώ είχα από την αρχή περισσότερες ευκαιρίες.

Εκανες πολλή τηλεόραση και ξαφνικά άφησες την πόλη για να μείνεις σε ένα χωριό κοντά στη φύση.

Πάντα αγαπούσα τη φύση και την ηρεμία της. Δεν ήταν ότι τα άφησα όλα πίσω μου. Ηθελα να ζήσω στη φύση και ταυτόχρονα να αφοσιωθώ στον κινηματογράφο, που αγαπώ πιο πολύ.

Εκανες τελικά κινηματογράφο τότε;

Ναι, έπαιξα σε ταινίες κυρίως στο εξωτερικό, όπως στη Γερμανία και στην Ιταλία, και κάποιες στην Ελλάδα. Αυτές οι δουλειές πήγαν και σε φεστιβάλ, κάποιες βραβεύτηκαν. Δουλειές που μου προσέφεραν σημαντικές εμπειρίες και γνώρισα αγαπημένους συνεργάτες.

Πώς θα χαρακτήριζες την καριέρα σου;

Θα την έλεγα διεθνή, αλλά στο ανεξάρτητο κομμάτι, όπου η φεστιβαλική πορεία των ταινιών δεν ήταν τόσο γνωστή στο ευρύ κοινό.

Εκτός από την υποκριτική, σπούδασες και φυτοθεραπεία. Αυτό πώς προέκυψε;

Οταν ζούσα κοντά στη φύση, ήθελα να εμβαθύνω τη γνώση μου. Σπούδασα φυτοθεραπεία στη Γαλλία, όπου υπάρχουν πολύ οργανωμένες σχολές. Πήρα πτυχίο και πλέον το συνδυάζω με την καλλιτεχνική ζωή μου.

Είσαι πολυπράγμων. Τι άλλο έχεις κάνει;

Εχω δουλέψει και στην παραγωγή ταινιών, σε μεγάλη εταιρεία στην Αθήνα. Εχω κάνει πολλές διαφορετικές δουλειές, για βιοπορισμό κυρίως, αλλά και από ενδιαφέρον να μάθω καινούργια πράγματα. Εμαθα πολλά. Καταλαβαίνω πλέον καλύτερα τον χώρο, όχι μόνο από την πλευρά του ηθοποιού, αλλά και από την πλευρά της παραγωγής και της οργάνωσης. Αυτό με βοηθά να κατανοώ περισσότερο τους συνεργάτες μου.

Πότε αποφάσισες να επιστρέψεις στην τηλεόραση;

Το 2018. Ημουν τότε 40 χρονών και είπα «θα τα κάνω όλα για να επιστρέψω, γιατί το θέλω». Παρόλο που άκουγα διάφορα σχόλια για την ηλικία μου, αποφάσισα να χτυπήσω πόρτες χωρίς φόβο.

Ηταν εύκολη αυτή η επιστροφή;

Οχι, καθόλου. Ταυτόχρονα έδινα εξετάσεις για το πτυχίο μου στη φυτοθεραπεία, δούλευα σε μπαρ για να ζήσω και επικοινωνούσα ή έπαιρνα τηλέφωνα για να πω «επέστρεψα». Μου πήρε κάποια χρόνια για να ξαναμπώ δυναμικά. Ξεκίνησα με τον Μανούσο Μανουσάκη, στις «Κρίσιμες στιγμές» για την ΕΡΤ, σε έναν δύσκολο ηθικά ρόλο: μιας Γερμανίδας ναζί. Μετά ήρθε το «Κόκκινο ποτάμι ΙΙ» και στη συνέχεια «Η μάγισσα».

Αυτή τη σεζόν θα σε δούμε στη νέα σειρά του Alpha «Να μ’ αγαπάς», που κάνει πρεμιέρα τη Δευτέρα, στις 6 Οκτωβρίου στις 20:00. Τι σε κέρδισε σε αυτό το project;

Κατ’ αρχάς είναι μια σύγχρονη ιστορία, διαφορετική από τις προηγούμενες δουλειές μου. Παίζω έναν χαρακτήρα που του τυχαίνουν τόσα πολλά! Περισσότερο όμως, με άγγιξε βαθιά το να κατανοήσω και να παίξω αυτή τη μαμά που εγκατέλειψε τα δύο νεογέννητα μωρά της, να συνεχίσει τη ζωή της κρατώντας το μυστικό από όλους…

Πώς είναι το καστ;

Μου αρέσει που έχουμε μια παλέτα νέων πρωταγωνιστών, 25-30 χρονών, όπως ο Μιχαήλ Ταμπακάκης, η Ειρήνη Αγγελοπούλου, ο Κώστας Νικούλι, η Μέγκυ Σούλι, σε συνδυασμό με εμάς τους μεγαλύτερους, τον Στάθη Σταμουλακάτο, τη Μάνια Παπαδημητρίου, την Ελισάβετ Μουτάφη και τον Δημήτρη Αλεξανδρή. Δίνει μια δυναμική πολύ ενδιαφέρουσα.

Ο ρόλος της Ζωής έχει πόνο, ενοχή και μοναξιά…

Κάθε ρόλος συνδέεται με εμένα, όχι μόνο ψυχολογικά, αλλά και σε επίπεδο ψυχής. Στη ζωή μου έχω περάσει δυσκολίες και αυτό με κάνει να αναζητώ μια αλήθεια και στον τρόπο που θα προσεγγίσω έναν ρόλο.

Ποιες ήταν αυτές οι δυσκολίες;

Το 2024 ήταν η πιο δύσκολη χρονιά μου. Πέρασα καρκίνο. Ευτυχώς ξεπεράστηκε, αλλά σχεδόν ταυτόχρονα η μητέρα μου διαγνώστηκε επίσης με καρκίνο και «έφυγε» λίγο μετά. Μέσα σε μικρό διάστημα και άλλοι δύο δικοί μου άνθρωποι πέρασαν καρκίνο, που το ξεπέρασαν μεν, αλλά εγώ ζούσα ξανά τον φόβο της απώλειας. Ηταν σαν όλη η οικογένεια να δοκιμαζόταν.

Πώς το διαχειρίστηκες;

Ηταν τρομακτικό. Σωματικά και ψυχολογικά δεν είχα προλάβει να συνέλθω από το δικό μου χειρουργείο και έπρεπε να κρατηθώ δυνατή, να μη λυγίσω. Η αλήθεια είναι ότι δουλεύοντας τον ρόλο της Ζωής είδα μία ευκαιρία να θρηνήσω…

Βρήκες στήριξη εκείνη την περίοδο;

Ναι, δεν ήμουν μόνη. Είχα δίπλα μου έναν άνθρωπο πολύ υποστηρικτικό. Παρ’ όλα αυτά, δεν μπορούσα να εκφράσω όλο τον πόνο μου. Επρεπε να κρατηθώ, γιατί αλλιώς θα κατέρρεα.

Μοιράζεσαι για πρώτη φορά δημόσια αυτή την εμπειρία…

Ναι, τώρα μπορώ. Νιώθω τόσο πιο δυνατή… Ομως θέλω να εκφράσω και την ευαλωτότητά μου, γι’ αυτό θέλω να το μοιραστώ.

Υστερα από όλο αυτό, πώς βλέπεις τη ζωή;

Με περισσότερο χώρο στα συναισθήματά μου, αλλά και σε εκείνες τις μικρές λεπτομέρειες που με συνδέουν με τους ανθρώπους και τον κόσμο γύρω μου. Εκεί όπου έχει περισσότερη αγάπη.

Αν γύριζες τον χρόνο πίσω, θα άλλαζες κάτι;

Συνειδητοποιώ ότι όλα όσα πέρασα με έφεραν εδώ που είμαι σήμερα. Ακόμα και τα δύσκολα ήταν δώρα, που με έκαναν να καταλάβω ποια είμαι πραγματικά.