Και χωρίς και… με βαρβάρους

07:01 23/3/2026 - Πηγή: Real.gr

Ο Κωνσταντίνος Καβάφης πριν από σχεδόν ενάμιση αιώνα έγραφε το ποίημα «Περιμένοντας τους βαρβάρους» και αναρωτιόταν στο τέλος, όταν δεν ήρθαν οι βάρβαροι: «Και τώρα τι θα γεννούμε χωρίς βαρβάρους. Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις». Αποκλείεται ο Αλεξανδρινός ποιητής να ήταν ταξιδιώτης στον χρόνο. Ομως, αν διέθετε αυτήν την ικανότητα, θα διαπίστωνε ότι τα επόμενα χρόνια και οι «βάρβαροι» ήρθαν, αλλά και ότι η «πολιτική αλληγορία» που κρυβόταν στους στίχους του ήταν εντέλει μια θλιβερή πραγματικότητα την οποία συναθροισμένοι στην αγορά -και όχι μόνο- έμελλε να τη ζήσουν (ζήσουμε) πολλές

γενιές ανθρώπων…

Οι σύγχρονοι «βάρβαροι», σαν άλλες πληγές του Φαραώ, επί σειρά ετών ορίζουν και καθορίζουν τις κοινωνίες, διαμορφώνοντας συμπεριφορές, επιβάλλοντας πρότυπα, δημιουργώντας ηγεσίες και αναδεικνύοντας νέες ισορροπίες. Διότι ως «βάρβαροι» επελαύνουν όλες οι κατά καιρούς κρίσεις που μαστίζουν τον πλανήτη: η πανδημία, η οικονομική και ενεργειακή κρίση, η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, η βαρβαρότητα της Χαμάς και η απάνθρωπη απάντηση του Ισραήλ, η κατάρρευση χωρών, η επικράτηση του παράλογου, η ανάδειξη ανισόρροπων πολιτικών και τώρα η επίθεση στο Ιράν…

Κοινωνίες σε σταθερή κρίση, ηγεσίες σε μόνιμη δοκιμασία, προβλήματα χωρίς λύσεις, πολιτική ζωή χωρίς αξίες και οράματα.

Ο κόσμος είτε έχει μάθει να ζει, είτε απλά έχει μάθει να επιβιώνει μέσα από αλλεπάλληλες κρίσεις. Κρίσεις που αλλάζουν τις ισορροπίες, οι οποίες ανατρέπονται από την επόμενη κρίση. Κύριο χαρακτηριστικό της ζωής αναδεικνύεται η αβεβαιότητα με -κατά περίπτωση- αρκετές δόσεις αστάθειας. Κάθε νέα κρίση λειτουργεί ως μια βολική δικαιολογία: οι ηγεσίες σταματούν να σχεδιάζουν το μέλλον και οι κοινωνίες «περιμένουν» την επόμενη καταστροφή. Σήμερα, οι αλλεπάλληλες κρίσεις τείνουν να γίνουν η πολιτική μας «λύση» – ένας τρόπος να δικαιολογούμε την κοινωνική αποσύνθεση, τον αυταρχισμό ή την απάθεια. Αντί να διορθωθούν οι δομές μας, συνηθίζουμε να ζούμε σε «κατάσταση έκτακτης ανάγκης», μετατρέποντας τον φόβο σε μόνιμη ιδεολογία. Και αν στον Καβάφη οι «βάρβαροι» αποτελούσαν λύση για την απραξία των «Συγκλητικών», στην περίπτωσή μας δεν είναι ούτε άλλοθι, ούτε ψευδαίσθηση. Είναι η καθημερινότητά μας.

Τελικά μήπως οι «βάρβαροι» παίρνουν τη μορφή των κοινωνιών που συνήθισαν την όψη τόσων τεράτων;

Keywords
Τυχαία Θέματα
Και χωρίς και… με βαρβάρους,