Η φοροαπαλλαγή που έμεινε στα χαρτιά

Οι ιδιοκτήτες γυρίζουν την πλάτη στο «δώρο» της κυβέρνησης – Μόνο 1,2% των κενών ακινήτων μπήκε στη ρύθμιση

Η κυβέρνηση υποσχέθηκε «φθηνότερα ενοίκια» και περισσότερα διαθέσιμα σπίτια μέσα από τη φοροαπαλλαγή για μακροχρόνιες μισθώσεις. Όμως, στην πράξη, το μέτρο φαίνεται να μένει χωρίς… ενοικιαστές. Παρά τα κίνητρα, οι ιδιοκτήτες κρατούν αποστάσεις και η αγορά κατοικίας δεν βλέπει ουσιαστική ανάσα.
Μόνο 7.000 σπίτια μπήκαν στο πρόγραμμα
Από τα περίπου 600.000 “κενά” ακίνητα της περιόδου 2020–2022, μόλις 7.000 — δηλαδή το 1,2% — επανήλθαν στην αγορά μέσω της ρύθμισης.
Την ίδια στιγμή,

τα εισοδήματα από ενοίκια ξεπερνούν τα 8 δισ. ευρώ, με 1,7 εκατομμύριο ιδιοκτήτες να τα εισπράττουν.
Η απώλεια εσόδων για το Δημόσιο εκτιμάται σε 3 εκατ. ευρώ το 2025 και 13 εκατ. ευρώ ετησίως για την τριετία 2026–2028.
Το κράτος περίμενε ότι η απαλλαγή θα «ξεκλείδωνε» αδρανή ακίνητα· όμως το αποτέλεσμα είναι μάλλον το αντίθετο.
Πέντε λόγοι που οι ιδιοκτήτες λένε «όχι»
Πολύπλοκες προϋποθέσεις. Το ακίνητο πρέπει να είναι “κενό” ή να έχει ιστορικό Airbnb, η σύμβαση να διαρκεί τουλάχιστον τρία χρόνια και η επιφάνεια να μην ξεπερνά τα 120 τ.μ.
Φόβος απώλειας απαλλαγής. Αν ο ενοικιαστής φύγει πρόωρα ή υπάρξει κενό διάστημα, ο ιδιοκτήτης χάνει το προνόμιο — ακόμη και αναδρομικά.
Ανταγωνισμός με τις πλατφόρμες. Παρά τους περιορισμούς, οι βραχυχρόνιες μισθώσεις εξακολουθούν να προσφέρουν υψηλότερες αποδόσεις και μεγαλύτερη ευελιξία.
Περιοχές χαμηλής ζήτησης. Σε νησιά και τουριστικές ζώνες, η τριετής δέσμευση μοιάζει ρίσκο.
Γραφειοκρατία. Ειδικοί κωδικοί στο Ε2, έλεγχοι, δικαιολογητικά· μια διαδικασία που αποθαρρύνει.
Μια καλή πρόθεση, αλλά με λάθος «εκτέλεση»
Η πολιτεία προσπάθησε να αυξήσει την προσφορά κατοικιών για μόνιμη στέγη, αλλά οι αυστηροί όροι έφεραν το αντίθετο αποτέλεσμα.
Οι μικροϊδιοκτήτες — η «ραχοκοκαλιά» της ελληνικής αγοράς ακινήτων — βλέπουν το μέτρο ως περίπλοκο, επισφαλές και ασύμφορο.
Έτσι, η «φοροαπαλλαγή-κίνητρο» κατέληξε να λειτουργεί σαν φοροαπαλλαγή-φόβητρο.
Τι πρέπει να αλλάξει για να «νοικιαστεί» το μέτρο
Για να αποκτήσει ουσία και απήχηση, η ρύθμιση πρέπει να γίνει πιο ρεαλιστική και φιλική:
Μείωση της ελάχιστης διάρκειας από τρία σε δύο χρόνια.
Αύξηση του ορίου επιφάνειας άνω των 120 τ.μ.
Ειδικό πλαίσιο για περιοχές χαμηλής ή εποχικής ζήτησης.
Σύνδεση με επιδοτήσεις ανακαίνισης ή μείωση ΕΝΦΙΑ για όσους ενταχθούν.
Κρατική εγγύηση εισοδήματος όταν το ακίνητο μένει κενό.
Και φυσικά, απλοποίηση της διαδικασίας μέσω ηλεκτρονικής πλατφόρμας χωρίς επιπλέον χαρτιά.
Το διακύβευμα: μια βιώσιμη αγορά στέγης
Η επιτυχία ή αποτυχία του μέτρου δεν αφορά μόνο τους ιδιοκτήτες.
Αφορά τη σταθερότητα της αγοράς κατοικίας, την προσιτή στέγη και τη ζωή χιλιάδων ενοικιαστών.
Αν το κράτος θέλει μια αγορά βιώσιμη, σταθερή και κοινωνικά δίκαιη, πρέπει να κερδίσει πρώτα την εμπιστοσύνη εκείνων που κρατούν τα κλειδιά: των ιδιοκτητών.
Μέχρι τότε, η «φοροαπαλλαγή που δεν νοικιάζεται» θα παραμένει μια καλή ιδέα που ψάχνει ακόμη τον ενοικιαστή της.

Φιλοθέη Μακριδάκη
Α’ Τάξης Φοροτεχνικός – Φορολογικός Σύμβουλος
Αρθρογράφος / Ιδιοκτήτρια Λογιστικού Φοροτεχνικού Γραφείου

Keywords
Τυχαία Θέματα
Η φοροαπαλλαγή που έμεινε στα χαρτιά,