“Η «μπλε ώρα»” – Αρθρο του Δημήτρη Μιχαλέλη

08:06 3/8/2026 - Πηγή: Real.gr

Ενα εικοσάλεπτο με μισή ώρα στο λυκαυγές ή στο λυκόφως της ημέρας, με τον ήλιο να βρίσκεται κάτω από τον ορίζοντα, συνθέτει ένα «φαινόμενο» στη Φυσική (και στη φωτογραφία) που λέγεται «μπλε ώρα».

Αντίστοιχο «φαινόμενο» παρατηρείται και στην ελληνική πολιτική πραγματικότητα, με κάποια παρεμφερή στοιχεία μεν, αλλά και με ουσιώδεις διαφορές, δε. Επί παραδείγματι, και εδώ έχουμε «ζήσει» το λυκαυγές και τώρα βλέπουμε το λυκόφως. Η βασική διαφορά με το φυσικό φαινόμενο είναι ότι η «μπλε ώρα» του λυκόφωτος διαρκεί πολύ περισσότερο από τριάντα λεπτά: πλέον αγγίζει την τριετία. Είναι «οι μπλε

ώρες» του ΣΥΡΙΖΑ. Οπως ως «φαινόμενο» ενισχύθηκε, έτσι και ως «φαινόμενο» αποσυντίθεται. Μετά την περιπέτεια του δημοψηφίσματος του 2015 και μέχρι σήμερα ο τότε πολιτικός σχηματισμός του ΣΥΡΙΖΑ (ή των ανθρώπων που είχαν αναφορά σε αυτόν) έχει υποστεί εννέα σχίσματα, χωρίς να υπολογίζονται οι «τάσεις», οι «κινήσεις» και οι «συνιστώσες».

Δυστυχώς μία άλλη ουσιώδης διαφορά του ΣΥΡΙΖΑ με το φυσικό φαινόμενο είναι ότι η «μπλε ώρα» είναι κάτι μαγευτικό, ενώ στην Κουμουνδούρου οι τόνοι είναι -ή θα έπρεπε να είναι- πολύ πιο δραματικοί και τα χρώματα μελανά. Και τούτο διότι οι εναπομείναντες πρωταγωνιστές μοιάζουν με ήρωες του Ιονέσκο. Δεν χωρά άλλη εξήγηση από το παράλογο, εκτός αν υιοθετήσει κάποιος την πιθανότητα της συνειδητής άρνησης της πραγματικότητας. Και πρόκειται για το δεύτερο, αν δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν ότι στην πολιτική η δύναμη της φθοράς δημιουργεί τετελεσμένα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έζησε το παρατεταμένο λυκαυγές του -επίσης μεγαλύτερο της μισής ώρας- διότι προέκυψε από το άθροισμα διαδρομών -είτε προσωπικών, είτε πιο συλλογικών εκφράσεων- που ευτύχησαν να βρεθούν σε… συναστρία με την παρουσία μιας μορφής με ηγετικά χαρακτηριστικά (Τσίπρας) και της κεφαλαιοποίησης – εκμετάλλευσης – αξιοποίησης της οργής των αγανακτισμένων και της πλατείας. Οταν από την εξίσωση βγήκαν και ο «αρχηγός» και η ανάγκη έκφρασης της οργής (που μπορεί να βρήκε άλλες οδούς), τότε απομένουν οι προσωπικές διαδρομές. Στο σημείο μηδέν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Από εκεί που ξεκίνησε – με τη διαφορά ότι πλέον δεν υπάρχουν ούτε το φρέσκο αρχηγικό πρόσωπο ούτε και η ανάγκη. Και κάτι σημαντικότερο που χαρακτηρίζει και όσους έφυγαν και όσους έμειναν: δεν υπάρχει το άλλοθι των πρωτοεμφανιζόμενων…

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο >>

Keywords