Δύο ταχύτητες, δύο γλώσσες

07:01 22/6/2026 - Πηγή: Real.gr

Δεν τίθεται αμφιβολία ότι η πρόσφατη έκθεση του Ευρωκοινοβουλίου έστειλε ένα διπλό και ξεκάθαρο μήνυμα: τόσο προς την Τουρκία, όσο και προς την ελληνοκυπριακή πλευρά. Για την Ελλάδα το μήνυμα έχει και πολλούς «εσωτερικούς» αποδέκτες, οι οποίοι θέτουν συχνά πυκνά ζήτημα απουσίας της εθνικής διπλωματίας από τη διεθνή σκηνή. Αν ίσχυε αυτό, οι Βρυξέλλες δεν θα έφταναν ποτέ σε μια τέτοια έκθεση. Ομως…

Εδώ προκύπτει ένα «τεράστιο» όμως το οποίο

αναδεικνύει όχι μόνο τη στρατηγική αντίφαση των Βρυξελλών, αλλά τις δύο ταχύτητες και τη διπλή γλώσσα με την οποία «διαχειρίζονται» τις τουρκικές διεκδικήσεις και συμπεριφορές. Διότι δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας ότι η κριτική της Ε.Ε. για το τουρκικό κράτος δικαίου και για τα ανθρώπινα δικαιώματα αγγίζει τον αξιακό πυρήνα της Ενωσης, που αποτελεί όχι μόνο το ιερό δισκοπότηρο, αλλά και από τα ελάχιστα για τα οποία μπορούν να υπερηφανεύονται στις Βρυξέλλες… Παράλληλα όμως, για πρώτη φορά με τόση ένταση καταδικάστηκαν οι αναθεωρητικές πρακτικές όπως το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» και το διαρκές casus belli. Η προφανής ανάγνωση είναι ότι η ευρωπαϊκή καταδίκη των τουρκικών διεκδικήσεων ενισχύει τις εθνικές θέσεις, μετατρέποντας τις ελληνοτουρκικές διαφορές σε ευρωτουρκικό ζήτημα.

Από την άλλη, η ίδια η Ε.Ε. επιλέγει να κρατά ανοιχτούς τους διαύλους με την Αγκυρα, συντηρώντας μια σχέση δύο ταχυτήτων: θεσμικά υιοθετεί τις ελληνικές θέσεις, αλλά στην πράξη αρνείται να προχωρήσει σε πλήρη ρήξη με την Τουρκία. Αυτό συμβαίνει διότι η Αγκυρα παραμένει ένας κρίσιμος, αν και παραβατικός, εταίρος σε κορυφαία ζητήματα, όπως η διαχείριση των μεταναστευτικών ροών, η ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης και η σταθερότητα στη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ.

Τα δεδομένα για την Ελλάδα είναι πλέον διαφορετικά. Η χώρα έχει αναβαθμίσει σημαντικά το αποτρεπτικό αποτύπωμά της μέσω εξοπλιστικών προγραμμάτων και -όπως αποδεικνύεται στην πράξη- έχει θωρακιστεί διπλωματικά. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να κλείνουμε τα μάτια στην ανθεκτικότητα της Τουρκίας παρά την οικονομική κρίση της και την απομάκρυνσή της από τα ευρωπαϊκά πρότυπα.

Η ευρωπαϊκή «δικαίωση» στα χαρτιά είναι χρήσιμη, αλλά δεν αρκεί για να αναχαιτίσει έναν αναθεωρητικό γείτονα που συνομιλεί απευθείας με τους ισχυρούς του πλανήτη. Η πραγματική πρόκληση είναι αν η Ε.Ε. θα καταφέρει να μετατρέψει τις λεκτικές καταδίκες σε ουσιαστική πίεση ή αν θα συνεχίσει να ανέχεται το «φέσι» της τουρκικής προκλητικότητας χάριν των γεωπολιτικών συμφερόντων της.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο >>

Keywords