Μήτσο πρέπει να κάνεις κάτι!

Ο Βασίλης Σκουντής κάνει μια βόλτα στη Νέα Υόρκη στο Λος Άντζελες, στο Μαρούσι και στη Μάλαγα, παίρνει αφορμή από τον Αφρουδάκη και ανακρίνει τη φωνή της συνείδησης του Διαμαντίδη…Αυτή η νύχτα μένει, που θα ‘μαστε μαζί , όπως τραγουδούσε κάποτε ο Καζαντζίδης. Απλώς, στην προκειμένη (μπασκετική) περίπτωση, άλλοι πήγαν μαζί κι άλλοι έμειναν χώρια!
Η 9η Δεκεμβρίου του 2010 είχε, φαίνεται, οριστεί ως η μέρα του reunion των ανθρώπων της τελευταίας στιγμής! Η μάλλον ως
η εικοσιτετράωρη βάρδια της, διότι οι λεγάμενοι (όχι απλώς δούλεψαν, αλλά) έκαναν υπερωρίες around the clock, που λένε και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού: η φάμπρικα άρχισε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού με τη…σκαλομαρία στο τρίποντο του Ρέιμοντ Φέλτον στη Νέα Υόρκη  (Νικς-Ράπτορς 113-110) και την… κουτάλα του Ντέρεκ Φίσερ στο Λος Άντζελες  (Κλίπερς-Λέικερς 86-87), συνεχίστηκε στο Μαρούσι με το υστερόγραφο του συγκλονιστικού κρεσέντο του Δημήτρη Διαμαντίδη (Παναθηναϊκός-Ολύμπια Λιουμπλιάνα) και (δεν) κατέληξε στη Μάλαγα
Keywords
Τυχαία Θέματα