Με τον πισινό στην πλάτη!

Πρώτη Τρίτη μετά την άδεια της στήλης και οι ρετρό ιστορίες επιστρέφουν, με την παλιοπαρέα των έιτις να βάζει τα κεφάλια μέσα μετά τις καλοκαιρινές της διακοπές. Σίγουρα όχι τις πρώτες διακοπές της. Ίσως τις δεύτερες ή τις τρίτες. Το βέβαιο είναι πως είχαμε τελειώσει το σχολείο και το παίζαμε πια άντρες. Τελικά, γίναμε ποτέ ή είμαστε, άλλος με πατσόκοιλα, άλλοι με καράφλες, άλλοι με παιδιά και κάποιος -ένας- αιώνια αρραβωνιασμένος (ναι, Φώτη, για σένα χτυπά η καμπάνα), ακόμα και τώρα έφηβοι; «Για πάντα παιδιά θα είμαστε», είχε πει κάποια στιγμή εκείνη την εποχή ο Φώτης, σε μια κρίση ειλικρίνειας. Και φυσικά ήταν ο πρώτος που από παιδί το έπαιζε ο άντρας και μάλλον ο μοναδικός που ...έμεινε σίγουρα παιδί, ακόμα και τώρα, που έχει καβατζάρει τα σαράντα. Τώρα που το σκέφτομαι, εκείνο το «για πάντα» ήταν για τους υπόλοιπους της παρέας τόσο «για πάντα», όσο κρατούσαν και οι έρωτες της εφηβικής και πρώτης μετεφηβικής ηλικίας. Ακριβώς στο «για πά...» από το "για πάντα", η Νάνσυ, Νατάσα, Ελένη, Στελλίτσα, Δημητρούλα, Αντωνία και οποιαδήποτε άλλη από εκείνες τις ...δημοκρατικές δυνάμεις, ανακοίνωνε πως «θέλω να μείνω για λίγο μόνη μου να σκεφτώ». Μετά από λίγα λεπτά κατόπιν ωρίμου σκέψεως και ενδελεχούς μελέτης κι ενώ εκείνο το «..ντα» από το «για πάντα» είχε γίνει κόμπος στο λαιμό, η παντοτινή αγάπη ζητούσε «συγνώμη, αλλά νομίζω πως είναι καλύτερα να μείνουμε φίλοι». Δεν μέναμε... Τότε, το άσβεστο πάθος που άφηναν εκείνα τα κορίτσια της συγνώμης να καίει τα σωθικά μας, συνήθως το έσβηναν με παγωμένο νερό από τις λίμνες των χωρών τους κάποια άλλα κορίτσια, που έρχονταν το καλοκαίρι στα ελληνικά νησιά αποφασισμένα να ζήσουν τη χαρά του παιχνιδιού. Να παίξουν ...μπάλα. Να ζήσουν τον μύθο του «φέιμους γκρικ καμάκι» που εκείνες, από μόνες τους, δημιουργούσαν. Γιατί δεν πιστεύω να νομίζετε ότι μπιχλιάρης Ελληνάρας σάμερ λάβερ* με το αμάνικο μπλουζάκι (για να ευωδιάζει η άπλυτη μασχάλη βαρβατίλα) και τον λασπωμένο λασπωτήρα στο μαλλί ήταν σε θέση να ρίξει στο κρεβάτι οποιαδήποτε τέτοια ...ιέρεια του έρωτα, που δεν έψαχνε φίλους και δεν είχε καμία διάθεση για σκέψη και περισυλλογή στις ημέρες των διακοπών της. Από μόνα τους το έστρωναν το ...σεντόνι του Τσάμπιονς Λιγκ τα κορίτσια, από μόνα τους το ξέστρωναν, εκείνες κάρφωναν στον πισινό τους το καμάκι, όπως την οδοντογλυφίδα στο μεζεδάκι... (* Η ταινία «σάμερ λάβερς» του 1982, ήταν από τα χιτ εκείνων των καλοκαιριών. Είχε γυριστεί στη Σαντορίνη και πρωταγωνίστρια ήταν η -πιτσιρίκα τότε- Ντάριλ Χάνα). Σε αυτές τις διακοπές, λοιπόν, τα είχαμε φάει όλοι τα ...μεζεδάκια μας. Μέχρι κι ο Παππούς έφαγε, που είχε έρθει για πρώτη φορά μαζί μας. Ο Παππούς (που τον κάλεσε ο Φώτης), ο Κεβόρκ ο Αρμένης ή Πέτρος ο Μορφονιός (που δεν τον ήθελε ο Φώτης), εγώ και φυσικά ...ο Φώτης, είχαμε πάει τετράδα διακοπές στην Κέρκυρα κι ό,τι τους βρήκε... τους βρήκε τους Κερκυραίους. Μόνο ο Δεμπασκαλάς δεν είχε έρθει πάλι μαζί μας, είτε γιατί είχε -όπως ισχυριζόταν- δουλειά στον καφενέ του Μπάφα, είτε γιατί κανόνιζε την Πίτσα του Λάμπρου