Δια της αδράνειας… ουδείς λογαριασμός γέμισε

11:11 30/11/2011 - Πηγή: OnSports

Η Τρίτη, για το αθλητικό ρεπορτάζ είναι κάτι σαν τον… Αύγουστο για τον Ουμπέρτο Έκο: δεν υπάρχουν ειδήσεις. Συνήθως. Χθες –χωρίς να θέλω να υποβιβάσω τις διευκρινιστικές δηλώσεις του κ. Τσάκα, έχουν τη σημασία τους- ήταν μια από τις συνήθεις ημέρες. (Αθλητικές) ειδήσεις, σοβαρές, δεν υπήρχαν.

Προσωπικά, βέβαια, σοβαρότατη είδηση θεωρώ το γεγονός ότι ένας ποδοσφαιριστής όπως ο Ζέκα, που ήρθε χωρίς περγαμηνές, αλλά από ματς σε ματς κερδίζει

το θαυμασμό όλων για το πείσμα, το πάθος, το φιλότιμο και το αδιάκοπο τρεχαλητό του, δήλωσε ότι χρωστά πολλά στον προπονητή του...

Αλλά εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε γέλασε! Εδώ, σοβαρή είδηση θεωρείται η τοποθέτηση ενός διαφορετικού «γενικού αρχηγού» (μυθικός όρος του παρελθόντος, αυτός, έτσι;) σε μια ομάδα. Ή ότι ο… Καλόπουλος θα επανέλθει να σφυρίξει, αλλά για ένα ματς και μετά θα αποσυρθεί δικαιωμένος. Τέτοια πράγματα.

Και επειδή τέτοια πράγματα θεωρούνται σοβαρά και αξιόλογα, πρακτικώς, περνάει στο ντούκου και το γεγονός ότι η Ελλάδα, ως οντότητα χώρας, κάθεται αυτή τη στιγμή και απλώς περιμένει αν θα έχουν την καλοσύνη να χρησιμοποιήσουν και λίγη… βαζελίνη οι δανειστές μας –την ίδια στιγμή που όταν έψαχνε για… πρωθυπουργό η χώρα (λες και το ποιος θα ήταν θα έπαιζε κανένα ρόλο!) γινόταν ο χαμός ο μαύρος…

Τι θέλω να πω; Κάτι απλό: ότι όπως το ποδόσφαιρό μας, βαθιά μέσα του έχει παραδεχθεί και χωνέψει κιόλας ότι είναι μικρό και άχαρο, χωρίς ελπίδες να μεγαλώσει και να γίνει γοητευτικό, έτσι, δυστυχώς και όσοι κυβερνούν τη χώρα έχουν χωνέψει την ίδια παραδοχή εδώ και καιρό: ότι είναι «μικρή». Ότι «δεν μπορεί». Ότι είναι υποχρεωτικώς ουραγός και έρμαιο. Του κλότσου και του μπάτσου. Ζητιάνα και ανήμπορη.

Και βέβαια, εδώ που έχουν πλέον φτάσει τα πράγματα, δεν αντιλέγω. Ίσως και έτσι να περιγράφεται ρεαλιστικά η κατάσταση. Όμως, ΚΑΜΙΑ κατάσταση δεν φτάνει να γίνεται κυρίαρχη «έτσι». Τυχαίως και μόνο. Φυσικά και οι συγκυρίες παίζουν το ρόλο τους, αλλά το κάθε τι ξεκινάει ως σπόρος. Αν θα ποτίσεις και θα φροντίσεις και θα νοιαστείς τον σπόρο μέχρι να γίνει κάτι που θα βγάλει καρπό (ή αν θα αδιαφορήσεις γι’ αυτόν και θα μείνει… ανάμνηση στο χώμα) είναι δική σου επιλογή.

Η επιλογή των ανθρώπων του ελληνικού ποδοσφαίρου ήταν η δεύτερη. Το ίδιο και αυτή των ανθρώπων που διοικούσαν –και διοικούν- τη χώρα. Και δεν έχουν δικαιολογία το γεγονός ότι η φυσική ροπή του Σύμπαντος είναι προς την αταξία. Για να τα κάνεις τόσο μπάχαλο τα πράγματα, χρειάζεται ΕΠΙΣΗΣ προσπάθεια. Φυσικά όχι τόση όση απαιτείται για να τα κάνεις καλά –ή καλύτερα. Αλλά όχι και μηδενική!

Άλλωστε, υπάρχει και το άλλο στη μέση: αν κάποια πράγματα απλώς «αφέθηκαν» να γίνουν όπως έγιναν, οι… λογαριασμοί στην Ελβετία (όπου, παρεμπιπτόντως, κατοικοεδρεύει και η… ΟΥΕΦΑ, για να μη νομίζετε ότι μιλάω μόνο για την πολιτική), πώς προέκυψαν;

Από… μόνοι τους, πάντως, δια της απλής αδράνειας, αποκλείεται να προέκυψαν, έτσι δεν είναι; Να ανοίχτηκαν και να γέμισαν ως δια μαγείας. Εκεί, πρέπει να υπήρξε πρωτοβ

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο >>

Keywords