Δεν είναι πυροτέχνημα

15:57 24/2/2012 - Πηγή: OnSports

Χαίρετε κύριοι,

Ο Ολυμπιακός μετά από μια μαγική βραδιά του Κάρολ πήρε την πρόκριση στους 16 του Europa League.

Ο αγώνας έβγαλε έναν μεγάλο πρωταγωνιστή, είχε δύο τελείως διαφορετικά ημίχρονα, αλλά το σημαντικό είναι πως όλα αυτά συμβαίνουν σε ένα σύνολο το οποίο εξελίσσεται. Οι νίκες στους ομίλους είναι σπουδαίες και ειδικά όταν μιλάμε για Champions League

υπάρχει και αίγλη. Η πρόκριση όμως σε νοκ-άουτ μονομαχία έχει μια ξεχωριστή σημασία, καθώς αν τα καταφέρεις σκοτώνεις τον αντίπαλο και εσύ συνεχίζεις.

Ο Ολυμπιακός επικράτησε σε νοκ-άουτ αναμέτρηση στο δεύτερο μισό της χρονιάς, το οποίο δεν θυμάμαι από πότε έχει να συμβεί. Βλέποντας τη διαδρομή, από τότε που ήρθε ο Μαρινάκης και ανέλαβε την ομάδα ο Βαλβέρδε, η επιτυχία αυτή μόνο τυχαία δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Η τελευταία χρονιά Κόκκαλη είναι πλέον για τους φίλους του Ολυμπιακού μια άσχημη ανάμνηση. Αν θυμηθούμε την εικόνα που είχε η ομάδα του Μπάντοβιτς στα πλέι οφ του 2010, εύκολα καταλαβαίνουμε τα άλματα που έχει κάνει ο σύλλογος αυτούς τους 19-20 μήνες. Βελτιώσεις και συμπληρώματα που δεν σταματούν ποτέ και ενισχύουν συνεχώς την προσπάθεια που κάνει ο Βαλβέρδε και το επιτελείο του. Όλα αυτά δεν τα γράφω για να γλύψω τον Μαρινάκη. Ούτε τον γνωρίζω, ούτε θέλω να τον μάθω καθώς κάποιες πρακτικές και συμπεριφορές του με ενοχλούν. Το σημειώνω όμως γιατί βλέπω πως ο Βαλβέρδε δημιουργεί μια ομάδα η οποία μπορεί να έχει σε διάρκεια συνεχόμενες Ευρωπαϊκές πορείες.

Συνήθως οι Ευρωπαϊκές πορείες των Ελληνικών ομάδων μοιάζουν με πυροτέχνημα. Μόνο ο Παναθηναϊκός των λούζερ μπόρεσε από το 2000-2003 να έχει σε συνεχόμενες χρονιές σταθερά πετυχημένη Ευρωπαϊκή πορεία. Γι' αυτόν το λόγο, για τα δικά μου στάνταρντ η συγκεκριμένη ομάδα είναι μακράν η πιο πετυχημένη σε επίπεδο συλλόγων από τα μέσα της δεκαετίας του '80, δηλαδή από τότε που μπορώ να καταλαβαίνω τι παρακολουθώ. Το πλεονέκτημα που έχει ο Ολυμπιακός σε σχέση με την προ δεκαετίας ομάδα του Παναθηναϊκού είναι πως τώρα η διοίκησή του προσπαθεί συνέχεια να ενισχύει το ρόστερ. Βλέποντας για παράδειγμα την Πέμπτη τον Βαλβέρδε να έχει το υπέρ του σκορ και να κοιτά άπραγος τους παίκτες του να έχουν χάσει στο δεύτερο μέρος το κέντρο, στο μυαλό μου ήρθε ο Μαρκαριάν στον αγώνα της Λεωφόρου με την Πόρτο. Όταν δηλαδή πήγε τον Μουρίνιο στην παράταση ένιωθε το κακό να έρχεται, γύρναγε στον πάγκο και έβλεπε τον Λίνκαρ. Ήταν φανερό πως τα παιδιά που έπαιζαν τότε είχαν καταρρεύσει αλλά ο Μαρκαριάν δεν έκανε αλλαγή γιατί είχε να επιλέξει μεταξύ των Σάριτς, Πίτσου, Λίνκαρ και τον Βαζέχα στα ποδοσφαιρικά του γεράματα.

Ο Βαλβέρδε όμως ήταν αδικαιολόγητος που αργούσε γιατί πίσω του υπάρχει θησαυρός. Έχανε το κέντρο και μπορούσε να βάλει τον Μακούν και λίγο αργότερα τον Μοντέστο. Το συζητήσαμε και με τον Θέμη στην εκπομπή. Μπορείς εύκολα να καταλάβεις την πρόοδο και την ποιοτική βελτίωση της ομάδας αν σκεφτείς πως πέρυσι ο Μοντέστο από ένα διάστημα και μετά δεν γινόταν να βγει από τα χαφ και πλέον είναι λύση ανάγκης, παρότι ο Βαλβέρδ

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο >>

Keywords