Ένας τελικός ωδή στο τένις

Έχουν περάσει κάτι λιγότερο από 48 ώρες και ακόμα συζητάμε αυτό που είδαμε την περασμένη Κυριακή στο Philippe Chatrier. Μπορεί για μερικούς να ειναι υπερβολικό το να μιλάμε ακόμα γι’ αυτόν τον τελικό, ωστόσο θεωρώ ότι οι περισσότεροι είχαμε την ανάγκη να δούμε μια τέτοια αναμέτρηση. 

Όταν έχεις συνηθίσει τόσα χρόνια να παρακολουθείς μεγάλους τελικούς (στην εποχή των Big-3) τέτοιου είδους αναμετρήσεις σου λείπουν πολύ. Επομένως αυτή η (ίσως) υπερβολή να είναι κάπου λογική. 

Δεν ήταν αγώνας τένις, ήταν μια παράσταση…

Ο τελικός μεταξύ του Γιάνικ Σίνερ και του Κάρλος Αλκαράθ ξεπέρασε

το ίδιο το άθλημα. Δεν ήταν απλά ένας αγώνας τένις, ήταν μια παράσταση. Δύο “ηθοποιοί”, δύο εκπληκτικές ερμηνείες καθήλωσαν τους 15.000 τυχερούς στο Philippe Chatrier, αλλά και τους υπόλοιπους 5,5εκ (μέσο όρο) τηλεθεατές (έφτασαν μέχρι και 9,3εκ.) που απόλαυσαν αυτήν την παράσταση. 

Είχε αγωνία, στα όρια του θρίλερ, δράμα, περιπέτεια, χαμόγελα, κλάματα, αλλά και μια χαρά που σε άφηνε γεμάτο συναισθήματα μετά το κλείσιμο της αυλαίας. 

Ήταν ένας τελικός που άγγιξε την τελειότητα. Δεν μπορώ να τον χαρακτηρίσω τέλειο, γιατί δεν ξέρεις ποτέ τι θα γίνει παρακάτω. Δεν αναφέρομαι μόνο αγωνιστικά. Το αγωνιστικό κομμάτι σε αυτόν τον τελικό ήταν ένα μέρος της παράστασης. 

Ήταν και όλα τα υπόλοιπα. Ένας τελικός 5,5 ωρών που δεν είχε καμία σκοπιμότητα από καμία πλευρά. Χωρίς toilet break, είτε σκόπιμο (για να κόψει το ρυθμό), είτε αναγκαίο. Κανένα ιατρικό τάιμ-άουτ. Καμία διαμαρτυρία. Ακόμα και τους αμφισβητούμενους πόντους, Σίνερ και Αλκαράθ τους έσβηναν σαν να έλεγαν: “έλα πάμε παίζουμε, προχωράμε”. 

Χωρίς διαλόγους με το κοινό, χωρίς να σπάσουν μια ρακέτα (και είχαν αμέτρητες αφορμές να το κάνουν). Δεν θα τον συγκρίνω, ούτε θα γράψω ότι ήταν ο καλύτερος στο Roland Garros ή γενικά σε Grand Slam, γιατί προφανώς τέτοιες συγκρίσεις δεν είναι δίκαιες για κανέναν. Απλά εκτιμώ ότι ήταν ένας υπέροχος τελικός της νέας εποχής.

Αλκαράθ και Σίνερ “δίδαξαν” αθλητική παιδεία

Ο πρώτος τελικός ανάμεσα σε δύο παιδιά που έχουν γεννηθεί τον 21ο αιώνα. Ο ένας 22, ο άλλος 23 έδωσαν την ψυχή τους μέσα στο court και “δίδαξαν” αθλητική παιδεία, τόσο κατά τη διάρκεια του αγώνα, όσο και μετά. 

Χωρίς δηλώσεις εντυπωσιασμού, ο καθένας μίλησε για τον εαυτό του σεβόμενοι ο ένας τον άλλον. Ακόμα και οι γονείς τους, όταν τους έπιανε η κάμερα, τους έβλεπες να αγωνιούν για τα παιδιά τους, χωρίς υστερίες, χωρίς φωνές και οδηγίες. 

Το πιο σημαντικό ωστόσο είναι ότι οι δυο τους έστειλαν το δικό τους μήνυμα στους υπόλοιπους: “ο πήχης είναι εδώ, τόσο ψηλά.”

Δεν γνωρίζω αν όλοι οι μελλοντικοί τελικοί που θα αναμετρηθούν θα είναι της ίδιας ποιότητας και αγωνίας. Αυτό όμως που φάνηκε ξεκάθαρα είναι ότι Σίνερ και Αλκαράθ θα είναι πάντα τα μοναδικά φαβορί σε κάθε major τουρνουά, σε κάθε επιφάνεια. 

Σας ευχαριστούμε…

Θάνος Σταθόπουλος 

The post Ένας τελικός ωδή στο τένις appeared first on Tennis24.

Keywords
Τυχαία Θέματα