Τσίπρας: Προχωρά με βήμα βραδύ

Ρευστό και θολό μοιάζει το πολιτικό τοπίο αυτή τη στιγμή, ειδικά μετά την προαναγγελία κόμματος από τη Μαρία Καρυστιανού, την οποία οι δημοσκοπήσεις, μέχρι στιγμής, δείχνουν να επηρεάζει οριζόντια όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα. Μένει να καταγραφεί δημοσκοπικά και ο αντίκτυπος των δηλώσεών της (τη Δευτέρα στο Open) για τις αμβλώσεις, αλλά και των θέσεων που διατυπώνει πλέον πιο πυκνά, τις οποίες η ίδια προβάλλει

Σε αυτό το περιβάλλον, ο Αλέξης Τσίπρας διαβεβαίωσε το Σάββατο ότι το κόμμα που και αυτός προανήγγειλε στο Παλλάς, στις αρχές Δεκεμβρίου, προχωρά κανονικά και δεν κάνει πίσω.

Πρόκειται για το πρώτο από τα τρία βασικά μηνύματα της ομιλίας του στη Θεσσαλονίκη, στην εκδήλωση για την παρουσίαση της «Ιθάκης», με το οποίο θέλησε να απαντήσει σε σενάρια και δημοσιεύματα περί «δεύτερων σκέψεων» μετά την εμφάνιση Καρυστιανού στο προσκήνιο.

Ωστόσο, απέφυγε τις σαφείς συντεταγμένες, δεν προσδιόρισε χρόνο, ούτε παρουσίασε κάποιον «οδικό χάρτη» προς την επισημοποίηση του κόμματός του – γενικώς αυτή τοποθετείται προς το τέλος της άνοιξης, ίσως και πιο πέρα. Αντιθέτως, μην θέλοντας να δεσμευτεί σε έναν χρονικό ορίζοντα, άφησε να εννοηθεί ότι οι επίσημες ανακοινώσεις μπορεί να αργήσουν, καθώς εργάζεται σε αυτή την κατεύθυνση «εντατικά», όπως είπε, αλλά «μεθοδικά». «Η ανασύνθεση της δημοκρατικής παράταξης», που «θα γεννήσει την εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης και μαζί τη νέα ελπίδα», σημείωσε, «θα γίνει, πέρα και πάνω από ιδιοτέλειες και σκοπιμότητες. Θα γίνει όμως με σχέδιο, θα γίνει μεθοδικά, όχι βιαστικά, όχι πρόχειρα». Σαφώς, με τα περί μεθοδικότητας ο πρώην πρωθυπουργός επιχειρεί να διαλύσει εντυπώσεις περί καθυστέρησης λόγω δυσκολίας στελέχωσης του κόμματος, και δη με «νέο αίμα», όπως έχουν προϊδεάσει συνεργάτες του, ήδη από την επομένη της παραίτησής του από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Το δεύτερο στοιχείο είναι πως ο Αλέξης Τσίπρας έδειξε να χαμηλώνει πολύ τις επιθέσεις προς τον χώρο του, στον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά, που πάγωσαν έναν κόσμο στη βάση και στο ευρύτερο ακροατήριο.

Επέτρεψε έτσι εκτιμήσεις ότι αποσύρει τη στρατηγική που εγκαινίασε με τη συνέντευξή του στην «Εφημερίδα των Συντακτών» τον Οκτώβριο και η οποία αποτυπώνεται στο βιβλίο του και κλιμακώνεται σε μεγάλο βαθμό στο «Παλλάς», με τις αιχμές περί «ιδιοτέλειας» των προοδευτικών δυνάμεων που «ούτε θέλουν ούτε μπορούν» να φέρουν την αλλαγή (εκεί, σε συνδυασμό με τον «εξώστη»). Και που εκ των πραγμάτων δεν φάνηκε να στέφεται με ιδιαίτερη επιτυχία, δεν έδωσε κάποια δυναμική. Το ΠΑΣΟΚ μοιάζει άλλη ιστορία, καθώς η κίνηση με την ένταξη του Αντώνη Σαουλίδη στο πάνελ εκλήφθηκε ως επιθετική από τη Χαριλάου Τρικούπη και επέτεινε την κόντρα των δύο πλευρών.

Στελέχη πάντως από τον ΣΥΡΙΖΑ είδαν με ικανοποίηση αυτή την «αλλαγή πλεύσης», αισιοδοξώντας ότι ο χώρος, ο «όλος ΣΥΡΙΖΑ» δηλαδή, μπορεί να ξαναμαζευτεί στο προσεχές μέλλον.

Μένει πάντως να φανεί στην επόμενη εκδήλωση για την παρουσίαση της «Ιθάκης», τον Φεβρουάριο, αν η επιλογή αυτή ήταν συγκυριακή, λόγω άλλων προτεραιοτήτων, ή όχι. Έχει ενδιαφέρον το ότι ο στενός συνεργάτης του Αλέξη Τσίπρα, Θανάσης Καρτερός, σε άρθρο του στην «Εφημερίδα των Συντακτών» έδειξε να επιμένει στην προηγούμενη, σκληρή και ισοπεδωτική ρητορική. Γράφει μεταξύ άλλων: «Οι σημερινοί κομματικοί σχηματισμοί στον προοδευτικό χώρο έχουν εξαντλήσει το όποιο πολιτικό τους κεφάλαιο. Δεν μπορούν και είναι αμφίβολο αν οι ηγεσίες τους θέλουν κιόλας μια ανοιχτή πρωτοβουλία, που θα θέσει τέρμα στην αναπαραγωγή μηχανισμών».

Το τρίτο από τα βασικά στοιχεία της ομιλίας του ήταν ότι σήκωσε το γάντι και απάντησε στην Καρυστιανού, φωτογραφικά μεν, αλλά χωρίς καμία αμφισημία για τον αποδέκτη του μηνύματός του.

Μπορεί μέχρι σήμερα η Μαρία Καρυστιανού να αντιμετωπιζόταν από τη μεγάλη μερίδα του κόσμου ως περίπου «ιερό» πρόσωπο, ωστόσο η απόφασή της να εμπλακεί με την πολιτική και οι δηλώσεις της σε σειρά συνεντεύξεων με το «καλημέρα» του νέου έτους αποκαλύπτουν θέσεις δεξιού ιδεολογικού στίγματος και «στενεύουν» το ακροατήριό της και το εγχείρημά της, καθώς αποκόπτει ένα τμήμα πολιτών με καταγωγή από την Αριστερά και την Κεντροαριστερά. Διαχωρίστηκε δε ονομαστικά μόνο από τον Αλέξη Τσίπρα, στον οποίο επιτίθεται επανειλημμένως για το μνημόνιο. Στην ουσία οριοθετήθηκε έναντι του θεωρούμενου ως «βασικού πολιτικού παίκτη» στην Αριστερά και την Κεντροαριστερά.

Η στάση της και οι τοποθετήσεις της ουσιαστικά διευκόλυναν και «απελευθέρωσαν» τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος έδειξε να την αντιμετωπίζει με αυστηρότητα, ταυτίζοντάς την με το αφήγημα της Ν.Δ. για την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Ανέφερε πολύ χαρακτηριστικά: «Κι αν σε ένα πράγμα συμφωνεί όλο το πολιτικό σύστημα, εννοώ και αυτοί που κυβερνάνε και αυτοί που κάνουν ότι τους αντιπολιτεύονται – όχι όλοι φυσικά, αλλά αρκετοί απ’ αυτούς – [είναι ότι] φέραμε εμείς το τρίτο μνημόνιο, εμείς το φέραμε, χρεοκόπησε η χώρα το 2015 γιατί έκλεισαν οι τράπεζες, δεν είχε χρεοκοπήσει η χώρα το 2009. Η μνήμη του χρυσόψαρου, λες και απευθύνονται σε κοινωνία λωτοφάγων, για να θυμηθώ την Ιθάκη». Σε άλλο σημείο της ομιλίας του ο Αλέξης Τσίπρας ανέφερε πως ο κόσμος επιζητά μια προοδευτική κυβερνώσα δύναμη και όχι μια δύναμη διαμαρτυρίας – «τέτοιες έχουμε», είπε –, «κραδαίνοντας» το στοιχείο εκείνο στο οποίο υπερέχει, την κυβερνητική εμπειρία.

Ο ίδιος φάνηκε να απαντά και στην εικόνα που παρουσιάζουν οι δημοσκοπικές έρευνες, με τα ποσοστά της Μαρίας Καρυστιανού (στη δυνητική ψήφο) να προσεγγίζουν αυτά της Ν.Δ. (π.χ. Opinion Polls), «ρίχνοντάς» τον στην τρίτη – τέταρτη θέση, ανάλογα με την έρευνα: «Ο προοδευτικός κόσμος – και δεν έγινε ξαφνικά τόσο μειοψηφικό αυτό το κομμάτι της κοινωνίας εκεί έξω – αναζητά μια ισχυρή κυβερνώσα προοδευτική δύναμη, κι όχι μικρά και ανίσχυρα να κυβερνήσουν κόμματα». Αναφορά που ενδεχομένως αποκαλύπτει κι έναν προβληματισμό για το μέγεθος της «πίτας» της Κεντροαριστεράς.

Διαβάστε επίσης:

Κόντρα Χατζηδάκη – Ανδρουλάκη: Τα «πανωγραψίματα» του Πάγκαλου, οι «ψεκασμένοι», ο ορός αλήθειας και το Predator

Ανδρουλάκης: «Όχι» στη Διακομματική Μητσοτάκη, διάλογος ουσίας για μια Εθνική Επιτροπή Αγροτικής Παραγωγής και Διατροφικής Ανθεκτικότητας

Την Πέμπτη στο Νταβός ο Μητσοτάκης – Η Ευρώπη δεν υπογράφει το Συμβούλιο Ειρήνης του Τραμπ, εξαίρεση ο Όρμπαν