Το «Μοναστήρι του πάθους»

06:28 6/9/2025 - Πηγή: Το Ποντικι

Ήταν απόγευμα, προχωρημένο φθινόπωρο, όταν με κάποια παρέα αποφασίσαμε να πάμε σινεμά: Εγώ με την παρέα μου, ο Αντώνης με τη δική του, υπήρχε και μια τρίτη, δεν θυμάμαι ποιοι ακριβώς.
Είπαμε να δούμε το «Μοναστήρι του πάθους», έργο που είχε σκηνοθετήσει ο Πορτογάλος Μανουέλ ντε Ολιβέιρα και στο οποίο πρωταγωνιστούσαν η Κατρίν Ντενέβ και ο Τζoν Μάλκοβιτς. Μας είχε τραβήξει στο έργο η παράδοξη υπόθεσή του – η αναζήτηση έργων του Σαίξπηρ σε μοναστήρι της Ισπανίας…
Μπαίνουμε λοιπόν μέσα στην αίθουσα και παρακολουθούμε το έργο. Το έργο από τη πρώτη στιγμή φαίνεται πως είναι

μάπα – παρ’ όλα τα φιλοκατριντενεβικά αισθήματά μου.
Στο τέταρτο πάνω, ο Αντώνης με τη δικιά του αποχωρεί της αίθουσας. Στη μισή ώρα, φεύγει και το άλλο ζευγάρι. Εγώ σκέπτομαι ολίγον το κόστος, είπα να κάνω λίγο απόσβεση και τελικά αποχώρησα μετά το διάλειμμα.
Περνάει καιρός, σχεδόν χρόνια, η υπόθεση είναι ξεχασμένη, οπότε βρίσκομαι στη Θεσσαλονίκη. Τότε πιάνω στα χέρια μου ένα κινηματογραφικό περιοδικό, που είναι έργο τέχνης: που έχει τα πιο όμορφα στοιχεία, τα πιο όμορφα χρώματα, που μυρίζει ποιότητα.
Το ξεφυλλίζω, έχει κριτική ταινιών, οπότε ξαφνικά πέφτω σε μια κριτική του έργου – ναι, ναι, είναι του Ολιβέιρα! Πέφτω λοιπόν με τα μούτρα και διαβάζω: «Το κοινό που παρακολούθησε το “Μοναστήρι του Πάθους” δεν δίστασε να γιουχάρει τον υπέργηρο σκηνοθέτη του έργου, που είχε αυτές και αυτές τις ατέλειες κ.λπ. κ.λπ.».
Ε, είπα, να κάποιοι που αναγνωρίζουν τις αλήθειες του κινηματογράφου.
Μόνο που το άρθρο κατέληγε: «Από μια άλλη σκοπιά, το έργο είχε την ιδιαίτερη αξία του, μπλα μπλα μπλα».
Άφησα το περιοδικό με τη βεβαιότητα ότι οι κριτικοί δεν τρώγονται…

Διαβάστε επίσης:

Μικρασιατική Καταστροφή- Δύο συγκλονιστικά ντοκιμαντέρ αποτυπώνουν την κατακλυσμιαία για τον ελληνισμό ήττα

Πληθυσμιακός κατήφορος, παιδοκτονίες και βρεφοκτονίες

Ευτύχης Μπιτσάκης: Έφυγε ένας σημαντικός διανοούμενος της Αριστεράς και επιστήμονας του σύμπαντος

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο >>

Keywords