Ο βιασμός του προφίσιενσι

Πρόσφατα την κοινωνία την απασχόλησαν δυο βασικά θέματα: η καταγγελία μιας λαμπρής αθλήτριας με ολυμπιακά μετάλλια και παγκόσμιες επιδόσεις και ο άγριος ξυλοδαρμός ενός σταθμάρχη από δυο ανήλικους αδελφούς. Από την εξέλιξη των υποθέσεων γίνεται εμφανής η γενικότερη αδυναμία μας να διαχειριστούμε αυτά τα θέματα εντός αξιοπρεπών πλαισίων και με  στοιχειώδη σοβαρότητα.  

Και τα δυο περιστατικά σκανδάλισαν έντονα την κοινή γνώμη, την έβαλαν κυριολεκτικά σε μεγάλη δοκιμασία. Όμως ο δημόσιος διάλογος εξετράπη με απίστευτη ταχύτητα καταλήγοντας τελικά εκτός θέματος. Έτσι, από την δραματική όσο και σοβαρότατη καταγγελία για βιασμό μιας αθλήτριας άνοιξαν άπειρα «περιφερειακά» μέτωπα  έτσι που ο βιασμός αποτέλεσε την αφορμή για να ανανεώσουμε το  συγκρουσιακό μας ρεπερτόριο. 

Αφήσαμε κατά μέρος  την μετάλλαξη του covid-19 και  το πρόγραμμα εμβολιασμών για να προβληματιστούμε βαθιά για το κατά  πόσο γνωρίζει νομικά  η Πρόεδρος της Δημοκρατίας και πρώην Πρόεδρος του Αρείου Πάγου και αν ενήργησε εντός των θεσμικών της ορίων καλώντας την Μπεκατώρου στο Προεδρικό Μέγαρο σε ένδειξη συμπαράστασης την ίδια στιγμή που καταλήγαμε στο  εντυπωσιακό συμπέρασμα ότι επειδή η πάλαι πότε Ανατολική Γερμανία στήριζε όλη την προπαγάνδα της στους απάνθρωπα ντοπαρισμένους αθλητές της  και ο υιός Τσαουσέσκου βίαζε την Κομανέτσι, ο αθλητισμός  ταυτίζεται με τον ολοκληρωτισμό όπως αυτός εκφράστηκε στους Ολυμπιακούς του Βερολίνου του ’36… 

Ταυτόχρονα, διάφορες αγανακτισμένες  ψυχές εδράξαντο της ευκαιρίας  να αναρτήσουν στο fb την απόλυτα φυσιολογική άποψη «ότι όλοι οι άντρες είναι βιαστές». Είναι εντυπωσιακό το πώς ακόμα και σ’ αυτήν την περίπτωση της πιο δραματικής καταπάτησης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας που είναι ο βιασμός, δεν μπορούμε να συγκρατήσουμε την ακαταμάχητη ροπή μας προς την γελοιότητα. Το γελοίο τελικά έχει μεγάλο κοινό καθώς  πίσω από κάθε μικρό πειρασμό της γνώμης ελλοχεύει η τεράστια φιλοδοξία να σώσουμε τον κόσμο ενώ θα ήταν πιο πρακτικό και απείρως πιο ωφέλιμο να τον αφήσουμε στην ησυχία του να βρει αυτός τον τρόπο που θα σωθεί. Οι καλές προθέσεις είχαν πάντα τα πιο οδυνηρά αποτελέσματα για την ανθρωπότητα.  

Το ίδιο συμβαίνει και στο σοβαρότατο περιστατικό της αχαλίνωτης βίας  που ασκήθηκε από δυο ανηλίκους σε βάρος ενός σταθμάρχη. Το περιστατικό αυτή τη φορά δεν είναι περιγραφικό, δεν υπάρχουν σκιές  υποκειμενικότητας, είναι βιντεοσκοπημένο και απόλυτα ρεαλιστικό. Ο δυστυχής σταθμάρχης δέχεται στο έδαφος αμέτρητες συνεχείς ισχυρές κλωτσιές και μπουνιές («μπουκέτα» τα χαρακτήρισε η υπερήφανη για τα παιδιά της, μητέρα συμβάλλοντας στην γλωσσική μας αναβάθμιση) από τους δυο ανηλίκους που διέθεταν εκτός από αδαμάντινο χαρακτήρα και προφίσιενσι…  Δηλαδή, έδιναν τις κλωτσιές και τις μπουνιές στα αγγλικά; Οι ανήλικοι  δεν άργησαν να βρουν και τους ψυχολογικούς συνηγόρους  οι οποίοι μετά από μια βαθιά βουτιά στους αβυσσαλέους νεανικούς βυθούς του υποσυνείδητου, ανέσυραν τους όγκους οργής και φόβου που καταπλάκωνε τις αθώες τους υπάρξεις. 

Αναρωτιέται κανείς μελαγχολικά, πόσο πιο πραγματική  και αποτελεσματική βοήθεια θα είχαν αυτά τα παιδιά αν αντί να τα ερμηνεύσουν βαθυστόχαστα και τα υπερασπιστούν τόσο αστόχαστα και προκλητικά, τα συμβούλευαν πριν από όλα να μάθουν τα στοιχειώδη: να ζητούν συγγνώμη, ξεκινώντας από τον άνθρωπο που αποπειράθηκαν να σκοτώσουν στο ξύλο αλλά και από την κοινωνία που αναστάτωσαν με την αδικαιολόγητη  αγριότητά τους.

Ας ζητούσαν μια συγγνώμη σε απλά ελληνικά  και κανείς δεν θα τους ζητούσε το προφίσιενσι!