Κάθε Πέμπτη #4 | Φίλες…

16:48 25/1/2013 - Πηγή: Neolaia

Είναι άδικο που δεν έχω γράψει μέχρι τώρα δυο λόγια για τις αγαπημένες μου φίλες. Γι’ αυτές που έχουν περάσει μαζί μου ατέλειωτες ώρες «ψυχανάλυσης», στιγμές που θα ζήλευε και ο πιο ακριβοπληρωμένος θεραπευτής ψυχών! Γι’ αυτές που έχουν υπομείνει άπειρες φορές να ακούσουν, ξανά και ξανά, για τις ίδιες ανασφάλειες, για τα ίδια «καμώματα» και τους ίδιους καημούς μου.. Γι’ αυτές που ξέρουν ότι, όσο και να με συμβουλεύσουν, εγώ και πάλι θα κάνω τα ίδια λάθη, τις ίδιες επιλογές, τους ίδιους χειρισμούς.. Γι’ αυτές που δεν θα κουραστούν να εξακολουθούν να με στηρίζουν, επειδή απλά με αγαπάνε

γι’ αυτό που είμαι.

Είναι ανόητο που δεν αποφάσιζα μέχρι τώρα να εξομολογηθώ «δημοσίως» ότι αυτά που με συνδέουν με τις φίλες μου είναι μνήμες, λέξεις, χρόνια, εικόνες, συναισθήματα που έχουν μιαν υπόσταση αναλλοίωτη και καταλυτική στα αυλάκια του μυαλού και της ψυχής μου.

Η αφορμή να μιλήσεις για όλα αυτά δίνεται μερικές φορές με τρόπο σκληρό και βίαιο. Σαν τον κεραυνό, που σε πιάνει απροετοίμαστο. Όπως ένα τραγικό γεγονός, όπως ο θάνατος της μαμάς της φιλής μου Κ.

Την Παρασκευή το πρωί έμαθα ότι το τέλος, αυτό που από καιρό περιμέναμε, αλλά ποτέ δεν θέλαμε να πιστέψουμε, έφτασε. Το Σάββατο το πρωί έγινε η τελετή. Έτσι περιγράφονται αυτά. Με δυο λέξεις. Εκείνη όμως τη μέρα, δίπλα στην αδερφική μου φίλη, αισθάνθηκα τι σημαίνει να πονάς με τον πόνο του άλλου. Ένιωσα τι σημαίνει να αφουγκράζεσαι τον λυγμό του, να αντιλαμβάνεσαι την οδύνη του και να του απλώνεις την αγκαλιά σου για να σταθεί.

Έκλαψα πολύ εκείνη τη μέρα. Την ώρα του αποχαιρετισμού της μητέρας της φίλης μου, αλλά και μετά, μόνη, στο σπίτι μου. Έκλαψα για τις τόσες συγκινήσεις, τις μικρές και τις μεγάλες, που είχα μοιραστεί με την Κ., για τις τόσες κουβέντες μας γύρω από τα σχέδια της ζωής, το νοήμά της, το πεπρωμένο μας και τα παιχνίδια της μοίρας…

Έκλαψα που τώρα η φίλη μου, πρώτη από τις δυο μας, έπρεπε να βιώσει την απώλεια της ζωής, η οποία μας ανατρέπει όλες τις θεωρίες..

Ωστόσο εκείνη τη μέρα, ένας ήλιος δυνατός φώτιζε από πάνω μας… Συνειρμικά μου ήρθαν στο μυαλό οι ωραίες μας βόλτες στα νησιά που ζήσαμε τα καλοκαίρια, τα ανέμελα γέλια μας και οι χαζές φλυαρίες μας κατά τα ανοιξιάτικα βράδια, οι αστείρευτες αναζητήσεις μας, οι μουσικές, οι στίχοι, τα βιβλία, οι παραστάσεις που εγκαινίαζαν τις πρώτες φθινοπωρινές αποδράσεις μας.

Αυτή είναι η ζωή.. Με τις χαρές και τις λύπες της. Τις χωρίς τελειωμό.. Υπάρχει όμως μέσα σε όλα αυτά ένα αναπόσπαστο κομμάτι. Οι αγαπημένες μας φίλες…

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο >>

Keywords