Ένα επίκαιρο ποίημα 100 ετών…

Η αλήθεια είναι ότι έχουμε καιρό να τα πούμε. Και τι να πούμε άλλωστε; Όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας είναι τόσα πολλά και γίνονται τόσο γρήγορα που πραγματικά είναι δύσκολο να τα παρακολουθήσεις.

Σήμερα το μεσημέρι έφτασε στο mail μου ένα ποίημα του Γεώργιου Σουρή που γράφτηκε πριν από περίπου 100 χρόνια. Όταν τελείωσα την ανάγνωσή του πραγματικά δεν μπορούσα να πω τίποτα. Θέλω να το μοιραστώ μ’ όλους τους αναγνώστες του Superbasket χωρίς να κάνω κάποιο σχόλιο.

Ίσως οι περισσότεροι να το έχετε διαβάσει. Αξίζει όμως να το διαβάσετε και πάλι και να το ακούσετε από τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου…

Ποιος είδε κράτος λιγοστό
σ' όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;

Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά 'χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;

Νά 'χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;

Όλα σ' αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από παππού
συγχρόνως μπούφος και αλεπού.

Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-
να παριστάνει τον ευρωπαίο.
Στα δυό φορώντας τα πόδια που 'χει
στο 'να λουστρίνι, στ' άλλο τσαρούχι.

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,
ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.

Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο: δερβέναγάς.

Δυστυχία σου, Ελλάς,
με τα τέκνα που γεννάς!
Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα,
τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;

Γεώργιος Σουρής (1853-1919)

Keywords
Τυχαία Θέματα