Τον ήπιαμε… κανονικά!

Του Strange Attractor

Ακρίβεια, πληθωρισμός, εγκληματικότητα, παράνομη μετανάστευση, σκάνδαλα, διαφθορά….

Όλα στα κόκκινα!

Αν η Ελλάδα ήταν αυτοκίνητο, θα είχε ανάψει κάθε λαμπάκι στο ταμπλό, θα είχε βγάλει καπνούς η μηχανή, και θα είχε πάρει φωτιά το GPS.

Κι όμως, ο οδηγός θα χαμογελούσε καθησυχαστικά και θα έλεγε: «Συνεχίζουμε σταθερά!»

Καλώς ήρθατε στην Ελλάδα του Κυριάκου, ή αλλιώς του ανέμελου γόνου, όπου η πραγματικότητα έχει ένα και μοναδικό ελάττωμα… είναι αόρατη για τους ενοίκους του Μαξίμου!

Η ακρίβεια καλπάζει, οι μισθοί διολισθαίνουν, και το σούπερ μάρκετ έχει μετατραπεί σε χώρο υψηλού οικονομικού κινδύνου. Πας να αγοράσεις φέτα, και βγαίνεις με την αίσθηση ότι μόλις υπέγραψες στεγαστικό δάνειο. Το ελαιόλαδο αντιμετωπίζεται ως επενδυτικό προϊόν, πιο ακριβό και από το Μπλακ Τζόνι, ενώ το μοσχαρίσιο κρέας σύντομα θα απαιτεί προέγκριση από την τράπεζα.

Ο πληθωρισμός μπορεί να δείχνει σημάδια αποκλιμάκωσης στους δείκτες, αλλά η τιμή στο ράφι έχει δική της άποψη.

Είναι σαν τον κακό δημόσιο υπάλληλο που δεν καταλαβαίνει από αξιολογήσεις, αφού έχει μονιμότητα, άρα δεν ιδρώνει…

Και μέσα σε όλα, η εγκληματικότητα, η ανασφάλεια, τα σκάνδαλα, και οι καταγγελίες για διαφθορά συνθέτουν ένα περιβάλλον που δεν προσφέρεται ακριβώς για πανηγυρισμούς.

Μέχρι και στο μπάσκετ, εκεί όπου κάποτε ψάχναμε τις εθνικές ψυχές μας, τώρα ψάχνουμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει με τις καταγγελίες και τις σκιές γύρω από το δυσώδες παρασκήνιο.

Αλλά μην ανησυχείτε! Κατά την κυβερνητική αισθητική, όλα βαίνουν καλώς.

Η χώρα προοδεύει, η οικονομία απογειώνεται, και η καθημερινότητα των πολιτών βελτιώνεται. Προφανώς, σε κάποια άλλη Ελλάδα…

Σε εκείνη που βρίσκεται σε κάποια νέα ψηφιακή εφαρμογή, με πρόσβαση μόνο μέσω ειδικού κυβερνητικού κωδικού.

Οι μόνοι που ζουν το όνειρο, που ζουν σε εποχή ευημερίας, είναι οι φοροφυγάδες (μέχρι και πιτσαδόρους φοροφυγάδες έχουμε), οι κρατικοδίαιτοι (δήθεν) επιχειρηματίες, και οι αμέτρητοι κομματόσκυλοι μετακλητοί (συν τους ευάλωτους χα χα χα, ευπαθείς συνέλληνες, π.χ. τους συμπαθείς Ρομά, που εισπράττουν δεκάδες επιδόματα).

Οι πρώτοι παίζουν κρυφτό με την Εφορία, η οποία είναι αμείλικτη αν δεν κόψει μια απόδειξη ο… καστανάς της πλατείας, οι δεύτεροι αναζητούν το επόμενο κρατικό πρόγραμμα «επιχειρηματικότητας», και οι τρίτοι αναζητούν το επόμενο γραφείο, ή τον επόμενο πολιτικάντη προστάτη για να συνεχίσουν να «προσφέρουν»…

Οι τέταρτοι είναι παντός καιρού, οπότε…

Για τους υπόλοιπους όμως μελανιασμένους Αίλυννες, τους κανονικούς δηλαδή, υπάρχει η γνωστή συνταγή, δουλέψτε περισσότερο, πληρώστε περισσότερα, και αν δεν σας περισσεύουν κόψτε από τα βασικά. Τι χρειάζεστε το αμάξι; Πάρτε το λεωφορείο…

Η ανάπτυξη χρειάζεται θυσίες. Κατά προτίμηση τις δικές σας.

Και όταν η δυσαρέσκεια μεγαλώνει, εμφανίζεται ο Άδωνις ο Γεωργιάδης, γνωστός και ως «σαλτιμπάγκος», με το γνωστό επικοινωνιακό ταμπεραμέντο, να μας εξηγεί ότι όλα είναι… «ζάχαρη»!!!!

Αν όμως η καθημερινότητα ήταν τόσο γλυκιά όσο την περιγράφει έτσι ανερυθρίαστα, θα είχαμε πάθει όλοι υπεργλυκαιμία από την πολλή ευημερία.

Ο υπουργός ποστάρει το πώς χορεύει επικοινωνιακά σαν αρκούδι σε πανηγύρι, μόνο που το ντέφι το κρατάει ο φορολογούμενος, και πληρώνει κιόλας την παράσταση. Κι όταν κάποιος διαμαρτύρεται, η απάντηση είναι περίπου η ίδια, δεν βλέπετε τη μεγάλη εικόνα… είστε αχάριστοι όσοι διαμαρτύρεστε.

Πράγματι. Τη μεγάλη εικόνα τη βλέπουμε. Το πρόβλημα είναι ότι δεν μας αρέσει καθόλου.

Και απέναντι σε αυτό το γκροτέσκο και διεφθαρμένο τσίρκο που μας κυβερνά; Μια αντιπολίτευση που συχνά μοιάζει να βρίσκεται σε αναζήτηση σήματος. Όχι κινητού… πολιτικού.

Ο Αλέξης (Τσε Παπάρα)  κουβαλά το δικό του βαρύ παρελθόν, και καλείται να πείσει ότι υπάρχει κι άλλη ζωή μετά την πολιτική του προηγούμενη (καταστροφική) διαδρομή.

Ο Ανδρουλάκης προσπαθεί να αρθρώσει εναλλακτικό λόγο, αλλά η απόσταση ανάμεσα στην κριτική και στην πειστική πρόταση παραμένει το μεγάλο ζητούμενο. Είναι λίγος, πώς να το κάνουμε;

Η Ζωζώ μετατρέπει κάθε πολιτική σκηνή σε θεατρική παράσταση με απρόβλεπτη διάρκεια.

Ο Κουτσούμπας κρατά σταθερά τη γραμμή του ΚΚΕ, σαν ραδιοφωνικός σταθμός που εκπέμπει στο ίδιο κύμα εδώ και πάμπολλες δεκαετίες, αν και κανονικά θα έπρεπε να είχε κλείσει από το 1990…

Και η κβαντική Καρυστιανού, με την αμφιλεγόμενη δημόσια παρουσία της, παραμένει ένα πολιτικό ερώτημα που δεν απαντιέται με εύκολες προβλέψεις. Αν και το ότι κατέληξε δημοσκοπικά στο 3%, από το άλλοτε 38%… έχει μια δυο ερμηνείες, που όμως δεν είναι του παρόντος.

Πολλές φωνές λοιπόν, πολλές φιλοδοξίες, πολλές διακηρύξεις.

Εκείνο όμως που λείπει είναι μια πειστική, συνεκτική εναλλακτική πρόταση που να κάνει τον πολίτη να πιστέψει ότι υπάρχει διέξοδος. Γιατί η αγανάκτηση από μόνη της δεν είναι πολιτικό πρόγραμμα. Είναι απλά καύσιμο…

Μέσα σε αυτό το δυστοπικό (για τον απλό λαό) σκηνικό, ο Αντώνης Σαμαράς εμφανίζεται ως πιθανός αντίπαλος από τα δεξιά, η μόνη λύση για πραγματική σταθερότητα, επικαλούμενος τη δική του πολιτική διαδρομή, και τις διαφωνίες του με την κυβέρνηση των «αρίστων», η οποία άγεται και φέρεται από τα διάφορα συμφέροντα, έχοντας κάνει τη χώρα κλωτσοσκούφι διεθνώς, έρμαιο ακόμη και των Λίβυων φυλάρχων, ενώ στο εσωτερικό κάνουν πάρτι τα ντόπια (που θα ‘λεγε κι ο Στρατούλης) βρώμικα συμφέροντα…

Θα πείσει τον λαό; Ποιος ξέρει; Απομένει να το δούμε…

Και κάπως έτσι, ο σμιλεμένος Κυριάκος μοιάζει να παίζει μπάλα σχεδόν μόνος του.

Με επικοινωνιακή, πλην όμως ακριβοπληρωμένη από εμάς, υπεροπλία, με φιλικό (πετσωμένο γερά) μιντιακό περιβάλλον, και με (στημένες) δημοσκοπήσεις που όμως πείθουν τους αφελείς, και τους απολιτίκ συμπατριώτες μας.

Μόνο που άλλο η πρόθεση ψήφου, άλλο η κοινωνική δυσαρέσκεια, κι άλλο η πραγματική εμπιστοσύνη.

Οι δημοσκοπήσεις δεν είναι εκλογές, τα τηλεοπτικά πάνελ δεν είναι η κοινωνία, και τα ενθουσιώδη (και αυτά πληρωμένα) χειροκροτήματα δεν πληρώνουν λογαριασμούς.

Όσο κι αν η πολιτική επικοινωνία προσπαθεί να παρουσιάσει την καθημερινότητα σαν διαφήμιση επιτυχημένου τουριστικού προορισμού, ο μέσος πολίτης επιστρέφει στο σπίτι, και ανοίγει το πορτοφόλι, βλέπει τους λογαριασμούς, και εκεί τελειώνει η… σκηνοθεσία.

Το πραγματικό πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο ότι η κυβέρνηση επιμένει να βλέπει το ποτήρι μισογεμάτο. Είναι ότι πολλοί πολίτες δυσκολεύονται πλέον να αγοράσουν αυτό το ποτήρι, ακόμη κι αν είναι πλαστικό.

Και όσο η εξουσία πανηγυρίζει, όσο η αντιπολίτευση ψάχνει τον βηματισμό της, και όσο η κοινωνία μετράει τα ευρώ μέχρι το τέλος του μήνα, το εθνικό μας σύνθημα παραμένει αναλλοίωτο: Τον ήπιαμε αδέρφια!

Τον ήπιαμε κανονικά.

Χωρίς πάγο, γιατί και αυτός ακρίβυνε…

The post Τον ήπιαμε… κανονικά! appeared first on antinews.gr.