The Sinking City 2 review

Το The Sinking City ήταν ένα αξιόλογο adventure, με εξαιρετική Lovecraftian ατμόσφαιρα και ενδιαφέρον gameplay. Ήταν αριστούργημα; Δυστυχώς όχι, καθώς η δημιουργός Frogwares έκανε αποτυχημένους πειραματισμούς με real-time μάχες. Πείσμωσαν, λοιπόν, οι Ουκρανοί και αποφάσισαν να κάνουν μία στροφή 180 μοιρών με το The Sinking City 2, το οποίο είναι survival horror και θυμίζει τον προκάτοχό του μόνο στο όνομα και τη θεματική.

Το παιχνίδι διαδραματίζεται στα τέλη της δεκαετίας του 1920, όπου το Arkham της Μασαχουσέτης βρίσκεται για ακόμη μία φορά αντιμέτωπο με μία τεράστια καταστροφή. Η συνεχής βροχή έχει προκαλέσει πλημμύρες σε ολόκληρη την πόλη, ενώ πίσω από τα ακραία καιρικά φαινόμενα φαίνεται να κρύβεται κάτι πολύ πιο σκοτεινό και κοσμικό. Πρωταγωνιστής είναι ο Calvin Rafferty, ένας τυχοδιώκτης και μελετητής του αποκρυφισμού, ο οποίος, μαζί με την καθηγήτρια Faye, έχει αφιερώσει την έρευνά του στα μυστηριώδη Dreamlands, έναν παράλληλο κόσμο που προσεγγίζεται μέσω των ονείρων. Όταν, όμως, μία τελετή πάει στραβά, η Faye βρίσκεται σε κώμα, ενώ η ψυχή της έχει παγιδευτεί στα Dreamlands, και ο Calvin θέτει ως μοναδικό σκοπό του να τη φέρει πίσω. Παράλληλα, η πόλη έχει γεμίσει με τα Slithers, μεγάλα παρασιτικά σκουλήκια που εξαπλώθηκαν μαζί με την καταστροφή και εισέρχονται σε νεκρά σώματα, δημιουργώντας πλάσματα που θυμίζουν έντονα ζόμπι.

Το σενάριο στο μεγαλύτερο μέρος του δεν είναι κάτι το εντυπωσιακό. Σε αρκετά σημεία μοιάζει περισσότερο με μία δικαιολογία για να στηθεί το gameplay και να σας μεταφέρει από τη μία περιοχή στην άλλη. Η σχέση, όμως, ανάμεσα στον Calvin και τη Faye λειτουργεί εξαιρετικά και είναι από τα στοιχεία που κρατούν το ενδιαφέρον. Το τελευταίο κεφάλαιο είναι το καλύτερο, αλλά δυστυχώς και το μικρότερο σε διάρκεια. Εκεί το παιχνίδι αφήνει για λίγο στην άκρη την αυστηρή φόρμουλα του survival horror και θυμίζει γιατί η Frogwares είναι τόσο καλή στη Lovecraftian εξιστόρηση. Η τελική σεκάνς έχει έντονα vibes από Arkham Horror και, αν και θα ήθελα περισσότερα τέτοια πράγματα μέσα στο παιχνίδι, τουλάχιστον αυτό αφήνει τα καλύτερα για το τέλος. Το lore, πάντως, βρίσκεται παντού. Μέσα από γράμματα, έγγραφα, σημειώσεις και διάφορα collectibles μαθαίνετε περισσότερα για την ιστορία του Arkham και τα γεγονότα που έχουν οδηγήσει στην τρέχουσα κατάσταση, ενισχύοντας σημαντικά την αίσθηση του eldritch τρόμου.

Θα είμαι ειλικρινής: με στενοχώρησε αρκετά το γεγονός ότι η Frogwares αποφάσισε να κινηθεί προς το survival horror. Τα παιχνίδια της αποτελούν μία από τις λίγες εναπομείνασες εστίες για όσους αγαπάμε τα adventure games. Όταν έχεις εμπειρία ετών στα adventure, είναι προτιμότερο να πρωτοπορήσεις στο είδος που ξέρεις καλά, παρά να ασχοληθείς με μία έτοιμη συνταγή, όσο νόστιμο κι αν βγει τελικά το φαγητό. Από την άλλη, το survival horror είναι ένα είδος που προσωπικά δεν απολαμβάνω ιδιαίτερα. Δεν με φοβίζει τόσο όσο με αγχώνει και πολλές φορές το άγχος μετατρέπεται σε εκνευρισμό. Και αυτό είναι κρίμα, γιατί η συγκεκριμένη ατμόσφαιρα και ο κόσμος θα μπορούσαν να υποστηρίξουν ένα πραγματικά σπουδαίο adventure.

Όπως και να ‘χει, η επιρροή του Resident Evil εδώ είναι τεράστια. Περιορισμένο inventory, περιορισμένα πυρομαχικά, safe rooms, κλειδιά, shortcuts, κλειδωμένες πόρτες, περίεργοι μηχανισμοί και ένας σχεδιασμός επιπέδων που σας βάζει συνεχώς να πηγαινοέρχεστε σε περιοχές που προηγουμένως δεν μπορούσατε να εξερευνήσετε. Και όλα αυτά, ενώ έχετε εχθρούς να σας κυνηγούν. Αν έχετε παίξει Resident Evil, θα νιώσετε αμέσως σαν στο σπίτι σας. Υπάρχει μια ιδιαίτερη ικανοποίηση στο να βρίσκετε ένα αντικείμενο και ξαφνικά να καταλαβαίνετε ποια πόρτα ανοίγει ή ποια περιοχή γίνεται πλέον προσβάσιμη. Το level design είναι πάρα πολύ καλό και με εντυπωσίασε το πώς οι δημιουργοί σχεδίασαν τόσο καλά τόσες πολλές τοποθεσίες χωρίς να το έχουν ξανακάνει. Σε αντίθεση με το πρώτο The Sinking City, εδώ έχουμε ημι-ανοιχτό κόσμο, με αρκετή πολυπλοκότητα ώστε να δημιουργεί αυτή την αίσθηση της εξερεύνησης. Ταυτόχρονα, όμως, είναι και αρκετά εύκολο να μπερδευτείτε, ιδιαίτερα όταν το παιχνίδι αρχίζει να σας στέλνει πάνω-κάτω στους ίδιους χώρους.

Εκεί που το παιχνίδι πραγματικά λάμπει είναι στην ατμόσφαιρα. Το πλημμυρισμένο Arkham, η αγορά με τα ψάρια, το διαλυμένο πλοίο, τα σκοτεινά κτίρια και φυσικά το τελευταίο κεφάλαιο δημιουργούν ένα εξαιρετικό Lovecraftian σκηνικό. Η Frogwares ξέρει να σχεδιάζει κόσμους που σας κάνουν να νιώθετε ότι κάτι δεν πάει καλά, ακόμη κι όταν δεν συμβαίνει απολύτως τίποτα. Προσωπικά, βέβαια, θα προτιμούσα περισσότερο Silent Hill 2 και λιγότερο Resident Evil — στο gameplay τουλάχιστον.

Γιατί το μεγαλύτερο πρόβλημα για μένα είναι η μάχη και γενικότερα η πίεση που προσπαθεί να δημιουργήσει το παιχνίδι. Όπως προανέφερα, το survival horror δεν είναι ακριβώς το αγαπημένο μου είδος, οπότε σε αρκετές περιπτώσεις η ένταση που προσπαθεί να δημιουργήσει το παιχνίδι μετατρέπεται απλώς σε εκνευρισμό. Υπάρχουν σημεία όπου τα κύματα εχθρών μοιάζουν να έχουν τοποθετηθεί εκεί περισσότερο για να αυξήσουν τεχνητά την ένταση παρά επειδή εξυπηρετούν πραγματικά τη ροή της ιστορίας. Αν λάβετε υπόψη ότι το παιχνίδι είναι και αρκετά φειδωλό σε πυρομαχικά, τότε καταλαβαίνετε ότι χρειάζεται να διαχειριστείτε με ακόμη μεγαλύτερη προσοχή τα εφόδιά σας. Ιδιαίτερα εκνευριστικά είναι κάποια chase sequences με το μαύρο πλάσμα στο νοσοκομείο. Οι χώροι είναι αρκετά μπερδεμένοι, ενώ την ίδια στιγμή πρέπει να συνεχίσετε να ερευνάτε και να παρατηρείτε το περιβάλλον για να προχωρήσετε. Καταλαβαίνω απόλυτα τί προσπαθεί να πετύχει η το παιχνίδι: πανικό, αδρεναλίνη και την αίσθηση ότι κάτι σας κυνηγάει. Σε μένα προσωπικά, όμως, το αποτέλεσμα ήταν συχνά περισσότερο εκνευρισμός παρά φόβος. Ευτυχώς, το υπάρχει autosave και αρκετές επιλογές δυσκολίας, μέχρι και immortality mode, οπότε ακόμη και όσοι δεν αντέχουν ιδιαίτερα τη συγκεκριμένη φόρμουλα μπορούν να το προσαρμόσουν στα μέτρα τους.

Η ποικιλία των εχθρών είναι επίσης σχετικά περιορισμένη. Οι Deep Ones είναι μακράν οι αγαπημένοι μου, κυρίως λόγω σχεδιασμού, ενώ υπάρχουν και ορισμένα ενδιαφέροντα bosses. Αντίθετα, οι zombie-like εχθροί θυμίζουν υπερβολικά Resident Evil και The Last of Us και πολύ λιγότερο Lovecraft. Οι τελευταίοι, αφού σας επιτεθούν, εμφανίζουν πορτοκαλί weak points, που μοιάζουν με φούσκες από πορτοκαλί πύον και τα οποία πρέπει να σημαδεύετε για να τους εξοντώσετε. Τα investigation tasks, από την άλλη, είναι ακριβώς αυτό που περίμενα από τη Frogwares. Πρόκειται για προαιρετικές αποστολές που δεν είναι απλώς «πήγαινε εκεί και σκότωσε αυτό», αλλά απαιτούν παρατήρηση και σκέψη. Η ολοκλήρωσή τους ανταμείβει με dream essence, το οποίο ξοδεύετε ουσιαστικά ως skill points και χρησιμοποιείται για την αναβάθμιση των δυνατοτήτων της Nightshade Mask. Ο χειρισμός είναι αρκετά απλός και λειτουργικός. Με το D-pad αλλάζετε όπλο, ενώ με τα κλασικά κουμπιά οπλίζετε, πυροβολάτε κτλ. Η απόκριση είναι εξαιρετική, δεν συνάντησα κανένα lag και δεν είχα κανένα πρόβλημα, ακόμα και σε ξαφνικές επιθέσεις.

Και φτάνουμε στο inventory. Εδώ υπάρχει ένα σοβαρό θέμα: με το παιχνίδι να είναι ξεκάθαρα εμπνευσμένο από Resident Evil, έχει πάρει μαζί και τη διαχείριση του inventory. Το θέμα είναι ότι το inventory ξεκινάει με μόλις έξι θέσεις, ενώ σε αυτές πρέπει να χωρέσετε όχι μόνο όπλα, πυρομαχικά και resources, αλλά και αντικείμενα που απαιτούνται για την ιστορία. Μάλιστα, ορισμένα story items καταλαμβάνουν δύο θέσεις. Το ίδιο συμβαίνει και με τα resources για crafting, τα οποία καταλαμβάνουν χώρο μέχρι να τα χρησιμοποιήσετε. Για να καταλάβετε πόσο περιορισμένο είναι, σε κάποια φάση είχα δύο κλειδιά, έναν λοστό και μία συσκευή -όλα αυτά story items- και ουσιαστικά μου έμενε χώρος για ένα όπλο και την καραμπίνα. Και το χειρότερο: τα αντικείμενα δεν μπορούν απλώς να πεταχτούν κάτω. Μπορείτε να τα κάνετε discard, αλλά τότε τα χάνετε οριστικά. Τα δε story items, τα όπλα και τα πυρομαχικά, φυσικά, δεν μπορούν να πεταχτούν, προκαλώντας πονοκέφαλο αν εντοπίσετε κάτι και δεν έχετε χώρο στο inventory. Υπάρχει βαλίτσα-αποθηκευτικός χώρος στα safe rooms, αλλά δεν είναι και ιδιαίτερα πρακτικό να επιστρέφετε συνεχώς πίσω μόνο και μόνο για να αδειάσετε το inventory σας.

Ως προς τα γραφικά, το παιχνίδι κάνει ένα πολύ μεγάλο άλμα σε σχέση με τον προκάτοχό του. Το εικαστικό είναι το δεύτερο μεγάλο ατού του παιχνιδιού, που συμπληρώνει την καταπληκτική ατμόσφαιρα. Χωρίς να προσπαθεί να αποτελέσει benchmark και αποφεύγοντας επιτηδευμένες υπερβολές, προσφέρει έναν πανέμορφα σκοτεινό, τρομακτικό και otherworldly κόσμο. Η συνεχής βροχή, οι πλημμύρες, οι σκοτεινές τοποθεσίες και οι στρατηγικά χρησιμοποιημένες λάμψεις ενισχύουν το cosmic horror που ταιριάζει γάντι με τον τίτλο. Τα μοντέλα των βασικών χαρακτήρων είναι ικανοποιητικά, χωρίς όμως να εντυπωσιάζουν. Το στοιχείο που πραγματικά ξεχωρίζει ο σχεδιασμός των εχθρών. Οι Deep Ones είναι εξαιρετικά σχεδιασμένοι και γενικά τα πλάσματα έχουν πολύ ωραία αισθητική. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Ma Fishface, ένας NPC που έχει αρχίσει να μεταμορφώνεται σε ψάρι, με μία creepy λαμπερή επιδερμίδα με λέπια.

Σε εξαιρετικό επίπεδο κυμαίνεται και ο ηχητικός τομέας. Η μουσική ενισχύει την ένταση όπου χρειάζεται, αλλά και απουσιάζει σε πολλά σημεία για ενίσχυση του τρόμου. Αυτό που μου άρεσε πολύ είναι η jazz μουσική που ακούγεται σε τοποθεσίες και cutscenes του πρώτου κεφαλαίου. Επίσης το παιχνίδι δίνει ρέστα στα ηχητικά εφέ. Μία από τις πιο ωραίες λεπτομέρειες είναι η χρήση του DualSense στο PS5: όσο είναι μέσα στο Nightshade, η Faye ακούγεται από το ηχείο του χειριστηρίου, ενώ το ίδιο συμβαίνει και με ανακοινώσεις στο νοσοκομείο και άλλους ήχους του περιβάλλοντος. Προσωπικά μου άρεσε τόσο πολύ η χρήση του που έπαιξα ολόκληρο τον τίτλο χωρίς ακουστικά, κάτι που δεν κάνω συχνά. Οι ήχοι της θάλασσας, του ανέμου, της βροχής, τα τριξίματα των κτιρίων και φυσικά οι κραυγές των εχθρών συμβάλλουν εξαιρετικά στην ατμόσφαιρα. Και το voice acting είναι πολύ καλό, με τη Faye να ξεχωρίζει κυρίως λόγω της ιδιαίτερης προφοράς της.

Το The Sinking City 2 είναι μία φανταστική survival horror περιπέτεια, παρά την απειρία των δημιουργών του στο συγκεκριμένο είδος (και βέβαια τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν με τον πόλεμο στην Ουκρανία). Χωρίς να εφευρίσκει τον τροχό ή να πρωτοπορεί, καταφέρνει να προσφέρει μία εμπειρία που θα ευχαριστήσει τους φαν των survival horror και ακόμα περισσότερο όσους αγαπάνε και τα έργα του Lovecraft.

8.5/108.5/10Υπέροχο εικαστικόΤρομακτικό και ταιριαστό με ύφος LovecraftΚάποια έξυπνα investigationsΚαλοσχεδιασμένος κόσμος και εσωτερικοί χώροιΕνδιαφέρουσα ιστορία που στο τέλος «απογειώνεται»Η Faye που ακούγεται από το DualSense στο PS5Δύσκολο inventoryΑρκετό «πηγαινέλα»Μικρή ποικιλία εχθρώνΦειδωλό σε πυρομαχικά και resourcesΠλατφόρμα:PS5 (review), Xbox Series, PCΑνάπτυξη:FrogwaresΈκδοση:Frogwares