Πάρτε αποφάσεις… χθες!

«Είναι ντροπή για το σώμα να καταρρέει όταν το πνεύμα διατηρείται», είχε γράψει ένας Άγγλος ποιητής, ωστόσο στην περίπτωση της Εθνικής Ομάδας Μπάσκετ, που ηττήθηκε από την Ρουμανία για πρώτη φορά μετά το 1990 (!), συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Και αυτό συνιστά το μεγαλύτερο όνειδος!

Όταν «σταματάς» να παίζεις στο τριάντα, κατά δήλωση και του ομοσπονδιακού προπονητή Βασίλη Σπανούλη, αλλά και κατά δήλωση παικτών, όπως ο Λαρεντζάκης και ο Χαραλαμπόπουλος, που μίλησαν μετά το ματς στην πόλη Οράντεα, τότε πολύ φοβάμαι πως καταρρέει το πνεύμα και όχι το σώμα. Και αυτό είναι πολύ χειρότερο σενάριο. Διότι το πνεύμα δίνει τη δύναμη στο κορμί να συνεχίσει να παλεύει και να… ματώνει, όπως συνέβη στη βουτιά αυτοθυσίας του Γιαννούλη για να διεκδικήσει μια «50-50 ball».

Οταν το πνεύμα παραδίνεται, βγαίνουν στο προσκήνιο όλες οι κακές συνήθειες, που κάνουν μια ομάδα να χάσει. Ανύπαρκτη κυκλοφορία της μπάλας, ατομικές ενέργειες και κυρίως τρίποντα, ελάχιστη συνοχή στην άμυνα. Δεν θέλει και πολύ για να πάρει μπρος ένας σκληρός αντίπαλος, που αρχίζει να το πιστεύει και αποφασίζει να τα δώσει όλα, για να γίνει στο τέλος η ζημιά. Τι είναι στο σύγχρονο μπάσκετ μια διαφορά 14 πόντων, όταν ολόκληρο ΝΒΑ κρίθηκε με ανατροπή… 29 πόντων;

Μιας και μιλάμε για σύγχρονο μπάσκετ και ΝΒΑ, ειλικρινά θα το βγάλω από μέσα μου και δεν θα το λειάνω για να μην στενοχωρήσω ανθρώπους, ζήλεψα πολύ βλέποντας τα ματς της Σερβίας, της Τουρκίας και της Λιθουανίας. Δεν με νοιάζει που όλες τους κέρδισαν, αλλά γιατί όλες είχαν την τύχη να δουν με τα χρώματά της χώρας τους αστέρες όπως ο Νίκολα Γιόκιτς (22 π., 14 ρ., 7 ασ.), ο Αλπερεν Σενγκιούν (14 π., 4 ρ., 4 ασ.), ο Τζέντι Οσμαν (15 π., 11 ρ.), ο Γιόνας Βαλαντσιούνας (20 π., 10 ρ., 6 ασ.).

Δυστυχώς, ο δικός μας σουπερστάρ, Γιάννης Αντετοκούνμπο, το είχε ξεκαθαρίσει μιλώντας στην κάμερα του ΑΝΤ1 στα τέλη Απριλίου ότι στο πρόγραμμά του δεν περιλαμβάνονταν τα δύο παράθυρα της FIBA, παρότι τα πόδια του είναι μια χαρά, όπως είπε χαρακτηριστικά: «Στα παράθυρα δεν μπορώ να παίξω φέτος. Είχα πάρα πολλή όρεξη να παίξω στην Εθνική, γιατί δεν έπαιξα πολύ φέτος με τους Μπακς, καθώς είχα τραυματιστεί (σσ. και μάλιστα πολλές φορές, ειδικά μέσα στον Μάρτιο). Θα περιμένουμε μέχρι το 2027. Τα πόδια μου είναι μια χαρά».

Χωρίς τον Γιάννη, που είναι ένας… εξωγήινος ανάμεσα σε κανονικούς ανθρώπους, η Εθνική είναι υποχρεωμένη να στηριχτεί σε παίκτες, που είχαν ελάχιστο χρόνο στις ομάδες τους. Και όχι απλώς να στηριχτεί, αλλά να τους «ντύσει» και πρωταγωνιστές. Αυτό δεν είναι τόσο εύκολο να συμβεί από τη μια μέρα στην άλλη και σίγουρα η σφοδρή επιθυμία των διεθνών να αφήσουν τις οικογένειές τους για να βοηθήσουν την Εθνική δεν αρκεί για να φέρει το αποτέλεσμα.

Χρειάζονται τομές στο ελληνικό μπάσκετ, για να μπορέσουμε να απολαύσουμε την Εθνική και χωρίς τον Γιάννη. Χρειάζονται πράξεις και όχι λόγια, όπως αυτά που είχαμε ακούσει από τον Βασίλη Σπανούλη στην Εθνική και προσφάτως στην παρουσίασή του από την ΚΑΕ Άρης. Ουσιαστικά, ο «Kill Bill» τόνισε ότι οι Έλληνες παίκτες πρέπει να παίζουν στις ομάδες τους, αλλά αυτό είναι δύσκολο να συμβεί στις 4-5 ισχυρές ομάδες της χώρας. Στην αρχή ήταν μόνο ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός. Τώρα μπήκαν και άλλοι στην εξίσωση; Προφανώς!

Και τότε πώς η Βαλένθια απέκλεισε τον Παναθηναϊκό και πήγε στο Final Four με τον Σέρχιο Ντε Λαρέα; Κάτι κάνουν καλύτερα οι Ισπανοί από εμάς. Δεν λέμε να επιστρέψουμε σε αυτό που ίσχυε προ ετών στην VTB και στην Τουρκική Λίγκα, να παίζουν δηλαδή δύο γηγενείς στην πεντάδα. Θα ήταν ουτοπικό εν έτει 2026, ωστόσο η Ομοσπονδία και ο ΕΣΑΚΕ κάτι πρέπει να κάνουν για την ενίσχυση του ελληνικού στοιχείου. Σε αντίθετη περίπτωση, αν στους τελικούς του πρωταθλήματος (και σε άλλους αγώνες) ψάχνουμε τους Έλληνες με τα κιάλια, τότε δυστυχώς θα έλθουν κι άλλες τέτοιες βραδιές, που θα χάνουμε από Ρουμανίες και Μαυροβούνια…

Το άρθρο Πάρτε αποφάσεις… χθες! εμφανίστηκε πρώτα στο Sportal.gr.