Οι… έντιμοι άνθρωποι

Ο Πάνος Τζαβέλας είχε γράψει το 1975 ένα εμβληματικό τραγούδι. Ο «Κυρ-Παντελής» έγινε το (αρνητικό) σύμβολο του μικροαστού. Τη χρονική στιγμή που γράφτηκε, με νωπές τις μνήμες από τη Χούντα των Συνταγματαρχών, ερχόταν να αναδείξει το πρόβλημα με τους… νοικοκύρηδες, οι οποίοι ζούσαν στον δικό τους μικρόκοσμο, αποφεύγοντας τις φασαρίες, έχοντας μοναδικό στόχο την ατομική τους ευημερία.

Το ελληνικό μπάσκετ έζησε μια ιδιότυπη Χούντα. Εξίσου άγρια, εξίσου βίαιη, καθώς βία δεν είναι μόνο το να σε χτυπήσει κάποιος, αλλά και να σε εξαφανίσει, να σε εξουθενώσει, να σε οδηγήσει στο περιθώριο. Για όσους βιοπορίζονται από το μπάσκετ -και αυτό προδήλως δεν απαγορεύεται- ο οικονομικός αφανισμός ήταν σαφέστατα βίαιη πράξη.

Επιτροπή Δεοντολογίας, διαιτητές -πλέον δεν είναι εικασία, καθώς υπάρχουν τεκμήρια- σε αποστολή, εξασφαλισμένα μόρια ώστε τα «δικά μας» παιδιά για να μπουν σε σχολές, αποκλεισμός όσων σήκωναν κεφάλι, διάλυση απείθαρχων Ενώσεων. Όλα αυτά και άλλα τόσα, από μια οργάνωση, η οποία κυριάρχησε χάρη στους «κυρ Παντελήδες», αυτούς που έβλεπαν αλλά έκαναν ότι δεν έβλεπαν, δεν μιλούσαν για να μην… μπλέξουν, δεν γνώριζαν τίποτα για τον «φόνο» (του εθνικού μας σπορ).

Μπροστά μας είναι οι εκλογές και πλέον ευθύνη όσων έχουν τη δύναμη της ψήφου είναι να υλοποιήσουν την προτροπή του Τζαβέλα. «Θάψτε τους έντιμους μες στα σπαρτά». Υποχρέωση όλων είναι να εξαφανίσουν όχι μόνο όσους βρώμισαν με την παρουσία και τη δράση τους το μπάσκετ, αλλά κι εκείνους που είτε δεν μιλούσαν, είτε μιλούσαν όταν αυτό βόλευε τον Λιόλιο -όλα καλά Δήμο Ντικούδη;- και την οργάνωση.

Η ψήφος έχει δύναμη

Ως δημοσιογράφος, ως ενεργός πολίτης και ως άνθρωπος που ζει επί δεκαετίες (σ)το μπάσκετ, είχα ενεργό συμμετοχή σε ουκ ολίγες εκλογικές διαδικασίες, είτε επρόκειτο για την ΕΟΚ, είτε για τον ΕΣΑΚΕ. Διαπίστωσα πως η ψήφος ήταν διαπραγματευτικό χαρτί για πολλούς παράγοντες. Βεβαίως, την παραχωρούσαν πολύ φτηνά και γι’ αυτό και οι διοικήσεις -κατά κανόνα- ήταν άθλιες.

Από μια άθλια συναλλαγή δεν μπορεί παρά να προκύψει άθλιο αποτέλεσμα. Οι δύσμοιροι παράγοντες («κυρ Παντελήδες» κι αυτοί) δεν κατάλαβαν ποτέ τη δύναμη που είχε η ψήφος τους. Ενδεχομένως και τώρα να μην το έχουν αντιληφθεί. Ελάχιστοι κατάλαβαν ότι η ιστορία του καθενός γράφεται με τα «ΟΧΙ» που λέει και όχι με τις υποκλίσεις, όχι με τα χειροφιλήματα, όχι με τα «ό,τι πεις αφεντικό». Εκείνοι που το κατάλαβαν ξεχώρισαν, καθένας με τον τρόπο του.

Μετά όσα έχουν συμβεί, με το μπάσκετ να βιώνει το μεγαλύτερο σκάνδαλο στην ιστορία του, πρέπει να καταλάβουν τη δύναμη της ψήφου και να τιμωρήσουν τους διοικητικούς «Παντελήδες». Κανείς από εκείνους που συμμετείχαν στη διοίκηση Λιόλιου δεν πρέπει την επόμενη μέρα να είναι στο προσκήνιο. Να μην βρίσκουν ίσκιο, όχι γιατί θέλουμε να τους εκδικηθούμε, αλλά επειδή ζυγίστηκαν και φάνηκαν… λίγοι. Είναι ακατάλληλοι όσοι έχουν μάθει να πέφτουν στα γόνατα για να διοικήσουν ένα άθλημα που στηρίζεται στα άλματά του.

Ακόμα κι εκείνοι που θέλουν την ησυχία τους, ακόμα κι εκείνοι που ανήκουν στο δόγμα «του φεύγα η μάνα δεν έκλαψε ποτέ», οφείλουν να κάνουν την ατομική τους επανάσταση: Να ψηφίσουν όποιους θεωρούν ότι μπορούν να προσφέρουν κάτι στο εθνικό μας σπορ και πρωτίστως να ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΟΥΝ εκείνους που το έφεραν -ακόμα και διά της σιωπής τους- στο σημερινό χάλι.

Αντί επιλόγου: Χρησιμοποιώ πληθυντικό γιατί αν κάτι μας δίδαξε η εποχή Λιόλιου (και βεβαίως Βασιλακόπουλου, για να μην ξεχνιόμαστε) είναι πως την ιστορία τη γράφουν οι παρέες, ότι οι αποφάσεις πρέπει να είναι συλλογικές και πως η εποχή του Καίσαρα έχει περάσει ανεπιστρεπτί.

Το άρθρο Οι… έντιμοι άνθρωποι εμφανίστηκε πρώτα στο Sportal.gr.

Keywords