Η σιωπή των αμνών

Με όσα έχουν αποκαλυφθεί –και θα υπάρξουν κι άλλα– δεν πρέπει να υπάρχει κανείς που να αμφιβάλλει για το τι κάνει ο Βαγγέλης Λιόλιος, εκμεταλλευόμενος τη θέση του στην προεδρία της ΕΟΚ. Μαζί με μια στενή ομάδα, την οποία ενώνουν δεσμοί φιλίας αλλά και το ατομικό συμφέρον, προωθεί τη δική του ατζέντα. Αφού του το επιτρέπουν, πολύ καλά κάνει και… να τον/τους χαιρόμαστε.

Αυτή η ομάδα είναι ολιγομελής, αριθμώντας μέλη που μετρούνται με τα δάχτυλα ενός χεριού. Ως το τέλος θα πάνε πλάτη-πλάτη, γιατί γνωρίζουν πως αν πέσει ο Λιόλιος, θα πέσουν όλοι μαζί. Δεν τους ενώνει η αγάπη για τον αθλητισμό, η φιλία ή η συντροφικότητα, αλλά το κέρδος, και αυτός είναι ο κορυφαίος των δεσμών.

Το μπάσκετ (αλίμονο) δεν είναι ο Λιόλιος και η παρέα του. Στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΟΚ, στο Δ.Σ. του ΕΣΑΚΕ, στις Ενώσεις, σε όλο το μπάσκετ, υπάρχουν άνθρωποι που έχουν γράψει ιστορία στο άθλημα, που διοικούν σωματεία, που είναι η ψυχή και τα κύτταρα του σπορ. Είναι οι αιμοδότες του μπάσκετ, αυτοί που έχουν σχέση αιτίου και αιτιατού με τον χώρο.

Αν δεν μιλήσουν τώρα, πότε;

Η ιστορία (που λέγαμε) του καθενός γράφεται με τα «όχι» που θα πει. Αν δεν μιλήσουν τώρα, πότε θα το πράξουν; Είναι η στιγμή να βγουν μπροστά και να απαιτήσουν αυτό που όλοι βλέπουν: την αλλαγή στον τρόπο διοίκησης και όχι την εναλλαγή στην εξουσία. Όχι μια διοίκηση που θα αλλάξει την πολικότητα και θα ευνοήσει τους σημερινούς αδικημένους, διατηρώντας ανέπαφη την πόλωση, αλλά μια διοίκηση για το μπάσκετ. Από το μπάσκετ, για το μπάσκετ.

Η σιωπή των αμνών είναι ό,τι χειρότερο για το άθλημα. Πλέον, όποιος κάθεται στη γωνιά του φοβούμενος τις όποιες επιπτώσεις αν μιλήσει, είναι συνυπεύθυνος. Άλλωστε, μια τέτοια στάση δείχνει αυτοκτονικές τάσεις, γιατί είναι πλέον προφανές ότι η κατάσταση είναι ανεξέλεγκτη. Η διαιτησία έχει μετατραπεί σε όπλο, το οποίο άλλοτε αξιοποιείται από τα χέρια που το κρατάνε και άλλοτε δρα ανεξέλεγκτα.

Αν θεωρείτε υπερβολική αυτή την άποψη, δεν έχετε παρά να δείτε καθημερινά τις διαμαρτυρίες, να διαπιστώσετε πώς διαμορφώνονται τόσα αποτελέσματα. Όχι κατ’ ανάγκη από πρόθεση, κυρίως από ανικανότητα. Και ξέρετε, τον κακό μπορείς να τον αντιμετωπίσεις. Τον ανίκανο όχι. Δεν έχω κάτι στα χέρια μου που να στοιχειοθετεί πρόθεση, αλλά δεν με ενδιαφέρει η… δίκη προθέσεων. Το αποτέλεσμα έχει σημασία.

Ο Λιόλιος είναι έκπτωτος στη συνείδηση όλου του χώρου. Σύντομα θα πέσει, αλλά δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Το μπάσκετ δεν έχει ανάγκη από φοβικά ανθρωπάκια, «κυρ-Παντελήδες» που περιμένουν τα συμμαχικά τανκ για να βγάλουν από την κρυψώνα τη σημαία, να βγουν στον δρόμο για να πανηγυρίσουν την απελευθέρωση και να νιώσουν μέρος ενός αγώνα που δεν έδωσαν.

Το μπάσκετ έχει ανάγκη από ανθρώπους που θα βγουν μπροστά και θα συμβάλουν στην αλλαγή κι εντέλει στην αναδημιουργία του. Το ότι θα φύγει ο Λιόλιος είναι μαθηματικά βέβαιο. Ζούμε τις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας και, όπως συνέβη με τον Βασιλακόπουλο στην αλήστου μνήμης προεδρία του, το ζητούμενο είναι πόσο κακό θα κάνει ακόμα στο άθλημα που αγαπάμε.

Το μπάσκετ δεν είναι και δεν ήταν απρόσωπο. Ο Τάσος Δελημπαλταδάκης με προσωπική ανακοίνωση (δεν με καλύπτει απόλυτα, αλλά δεν έχει καμία σημασία) διαφοροποίησε τη θέση του. Οι υπόλοιποι του Δ.Σ. τι κάνουν; Δήμο Ντικούδη, όλα καλά; Άννυ Κωνσταντινίδου, εσύ με την τεράστια διαδρομή, επιμένεις να υπηρετείς αυτό το μόρφωμα;

Εσείς που μετέχετε στο Δ.Σ. του ΕΣΑΚΕ αποδέχεστε να είστε ουρά ενός ανθρώπου, ο οποίος παραγοντικά δεν φτάνει ούτε στο μικρό σας δαχτυλάκι; Είναι οι επενδύσεις που κάνετε σε αντιστοιχία με την εξέλιξη του χώρου της διαιτησίας; Γιατί αυτό είναι το μακρύ χέρι της εξουσίας και πρέπει να κοντύνει, ανεξαρτήτως αν σήμερα ευνοείται ο «άλφα» ή ο «βήτα».

Αντί επιλόγου: Καθημερινά όλοι εκείνοι που πίστεψαν τον μειλίχιο και σταθερά υποκριτή πρόεδρο για το αγαθό των προθέσεών του και την προσήλωσή του στην ισονομία και την ισοπολιτεία, αντιλαμβάνονται ότι άλλα τους έλεγε και άλλα είχε σκοπό να κάνει. Γιατί, αλήθεια, πρέπει να βρεθούν σε διασταυρούμενα πυρά για να αντιληφθούν ότι γίνεται μάχη χαρακωμάτων; Γιατί πρέπει να… φάνε τη σφαίρα για να καταλάβουν ότι «έχουμε πόλεμο, μην το ξεχνάς μωρό μου», όπως τραγουδούσε και ο αείμνηστος Τζίμης Πανούσης;

Το άρθρο Η σιωπή των αμνών εμφανίστηκε πρώτα στο Sportal.gr.