Αρνητής αλήθειας ο Λιόλιος

Μια από τις καλύτερες φράσεις που έχουν ειπωθεί για τον Βαγγέλη Λιόλιο είναι πως ποτέ δεν πέτυχε μια νίκη. Αγόρασε επιτυχίες, αλλά δεν έμαθε να κερδίζει στις τέσσερις γραμμές. Μπορεί κάποιοι να το θεωρήσουν υπερβολικό, όμως δεν υπάρχει τίποτα πιο αληθές.

Από τον Προμηθέα, που άλλαξε τον γεωγραφικό προσδιορισμό της χώρας για να παίξει στον Βόρειο Όμιλο, μέχρι την άνοδο μέσω ήττας από τον Φάρο στην Α1, η συνέχεια είναι λίγο-πολύ γνωστή σε όλους. Ας έρθουμε, όμως, στο σήμερα. Αρχικά επιχείρησε (τρομάρα του) να τρομοκρατήσει την Επιτροπή Επαγγελματικού Αθλητισμού, υποστηρίζοντας ότι είναι παράνομη η απόφασή της.

Αν θυμηθεί κανείς τη ρητορική του νομικού του παραστάτη, θα διαπιστώσει ότι ανάλογη τακτική ακολούθησε και κατά τη σύλληψη και τη σύμφωνη απόφαση ανακριτή και εισαγγελέα για την προφυλάκισή του. Τίποτα από αυτά δεν είχε αποτέλεσμα και στη συνέχεια επιχείρησε να φορτώσει όλα τα εγκλήματα από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά στον Γιώργο Μαυραγάνη. Όχι πως είναι αθώος του αίματος ο «φίλος του προέδρου», το αντίθετο…

Ήρθαν, όμως, οι καταθέσεις των τριών μαρτύρων να αποδομήσουν και αυτό το σαθρό επιχείρημα. Αν αυτό ήταν το τελευταίο οχυρό, ο Λιόλιος είναι σε δεινή θέση. Πιτσίλκας, Φούφης και Χριστοδούλου –τα ονόματα με αλφαβητική σειρά– (απ)έδειξαν ότι ο πρώην (σ.σ. αν αναφέρεσαι στο σήμερα, ίσως πρέπει να γίνει «νυν» εκτός αν εννοείς άλλον) πρόεδρος της ΕΟΚ ήταν αυτός που έκανε το παιχνίδι, εκείνος που τους έλεγε «πηγαίντε στον Μαυραγάνη».

Όσοι κινούμαστε στον χώρο του μπάσκετ γνωρίζουμε πως αυτή ήταν η κλασική φράση. Όποιος ήθελε να επικοινωνήσει, να εκφράσει τα παράπονά του ή να ζητήσει ίση μεταχείριση από τους διαιτητές, έπρεπε να περάσει από το παταράκι απέναντι από τη Βουλή. Όπως καταλαβαίνετε, καθένας που ανέβαινε τα σκαλιά άφηνε και κάτι, κυρίως κομμάτια από την αξιοπρέπειά του.

Σκεφτείτε τον παραλογισμό να είσαι παράγοντας ομάδας που δεν αγωνίζεται στη Stoiximan GBL, να βάζεις τα ωραία σου χρήματα και να πρέπει να προσκυνάς κάποιον Μαυραγάνη, για να μην σε σφάζουν στο γόνατο. Αθλιότητα, για την οποία δεν είναι υπεύθυνοι ΜΟΝΟ εκείνοι που οργάνωσαν το έγκλημα κατά του μπάσκετ, αλλά και όσοι (πολλοί) το δέχθηκαν. Θα μου πείτε «τι να έκαναν;».

Όταν μπαίνει ο κλέφτης στο σπίτι σου, αν δεν μπορείς να τον αντιμετωπίσεις, φωνάζεις. Δεν παραμένεις σιωπηλός, δεν περιμένεις στωικά να ολοκληρώσει το έργο του και να φύγει.

Όπως και να ‘χει, το ζήτημα είναι πως πλέον δεν υπάρχουν αμφιβολίες. Αν κάποιοι (άλλη αποτυχημένη προσπάθεια υπεράσπισης) επιχείρησαν να πλήξουν την αξιοπιστία των προστατευόμενων μαρτύρων, για τους τρεις προαναφερόμενους κανείς δεν μπορεί να μιλήσει. Είναι κοσμήματα όχι μόνο για την ελληνική και διεθνή διαιτησία, αλλά για τον χώρο συνολικά. Τεράστιες προσωπικότητες, που ανέδειξαν αυτό που όλοι γνωρίζαμε.

Ο Βαγγέλης Λιόλιος είναι ο αρχηγός της οργάνωσης. Αυτός που έστησε όλο τον μηχανισμό, αυτός που οδήγησε το μπάσκετ σε ένα βαθύ πηγάδι. Το αν η οργάνωση είναι «εγκληματική» θα το αποφασίσει η Δικαιοσύνη. Το γράφω αυτό, γιατί, αν συμβεί κάτι τέτοιο, αλλάζουν πολλά προς το χειρότερο για τους κατηγορούμενους, που πάντα –μην ξεχνιόμαστε– έχουν το τεκμήριο της αθωότητας…

Το άρθρο Αρνητής αλήθειας ο Λιόλιος εμφανίστηκε πρώτα στο Sportal.gr.