AEK: Έχασε, αλλά δεν έγινε κομπάρσος…

Η ΑΕΚ έχασε από τη Ρεάλ Μαδρίτης με 3-2, αλλά δεν βγήκε ηττημένη από κάθε άποψη. Έχασε τους βαθμούς, όχι την αξιοπρέπειά της. Και αυτό δεν είναι μια παρηγορητική κατασκευή για να χρυσώσουμε το χάπι μιας ήττας που ήρθε με τον πιο σκληρό τρόπο, στο τελευταίο χτύπημα του ρολογιού. Είναι η ουσία μιας βραδιάς στην οποία η Ένωση έδειξε ότι μπορεί να σταθεί απέναντι σε έναν αντίπαλο με ασύγκριτα μεγαλύτερο ειδικό βάρος, χωρίς να μετατραπεί σε κομπάρσο της ποδοσφαιρικής του παράστασης.

Προηγήθηκε δύο φορές,

ανάγκασε τη βασίλισσα να κυνηγάει το σκορ και δεν έπαιξε ούτε λεπτό το ποδόσφαιρο του απελπισμένου. Δεν έστησε ένα ανθρώπινο τείχος μπροστά από την εστία της, δεν κατέφυγε σε τυφλές απομακρύνσεις, δεν περίμενε παθητικά να τελειώσει το μαρτύριο. Προσπαθούσε διαρκώς να ανταποδώσει τα χτυπήματα, να βγει στην επίθεση, να απειλήσει. Έμοιαζε με πυγμάχο που, ακόμη και όταν δέχεται ισχυρά χτυπήματα, αρνείται να σηκώσει τα χέρια και να παραδοθεί στη γωνία του. Αυτή η ΑΕΚ άξιζε το χειροκρότημα που εισέπραξε.

Ο Μάρκο Νίκολιτς δικαιώθηκε σε αρκετές από τις επιλογές του, ακόμη και σε εκείνες που εκ πρώτης όψεως έμοιαζαν παράτολμες. Ο Αριάγκα πήρε φανέλα βασικού, όπως είχε συμβεί και στο παιχνίδι με τη Μάντσεστερ Σίτι, και ανταποκρίθηκε με μια εμφάνιση υψηλής ανασταλτικής συνέπειας. Έβαλε το σώμα του στις μονομαχίες, διάβασε τις φάσεις, έτρεξε στους χώρους που έπρεπε και δεν φοβήθηκε το μέγεθος των αντιπάλων του. Ο προπονητής της Ένωσης έδειξε ότι δεν σκοπεύει να υποτάσσει τις αποφάσεις του στο βάρος της φανέλας του αντιπάλου.

Έχει τις ιδέες του, επιμένει σε αυτές και αναλαμβάνει το κόστος των επιλογών του. Θεωρώ πως αυτή η διάθεση να αντιμετωπίζει τα μεγάλα παιχνίδια ως πραγματικές ποδοσφαιρικές αναμετρήσεις και όχι ως επιχειρήσεις περιορισμού των ζημιών είναι από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της δουλειάς του. Δεν σημαίνει ότι κάθε επιλογή του είναι σωστή ούτε ότι η ΑΕΚ δεν έχει αδυναμίες. Σημαίνει, όμως, ότι ο Νίκολιτς δεν προσέρχεται στα μεγάλα ραντεβού με λευκή σημαία. Και απέναντι στη Ρεάλ η ομάδα του είχε σχέδιο, θάρρος και την απαραίτητη πίστη για να το υπηρετήσει.

Αν κάποιος έκανε τους αμυντικούς της βασίλισσας να αισθανθούν άβολα, αυτός ήταν ο Κοϊτά. Ο επιθετικός της ΑΕΚ έβαλε φωτιά στο παιχνίδι με το γκολ που άνοιξε το σκορ. Οι κοφτές ντρίμπλες του, οι απότομες αλλαγές κατεύθυνσης και η ικανότητά του να επιταχύνει σε ελάχιστο χώρο έμοιαζαν με σουγιά που άνοιγε χαραμάδες στην ισπανική άμυνα. Δεν ήταν μόνο το γκολ. Ήταν η διαρκής ενόχληση που προκαλούσε, η αίσθηση ότι μπορούσε ανά πάσα στιγμή να βάλει σε μπελάδες τους αντιπάλους του. Μεγάλη εμφάνιση πραγματοποίησαν και οι δύο ακραίοι μπακ.

Ο Λάζαρος Ρότα έπαιξε με αυταπάρνηση, έβαλε τα πόδια του εκεί όπου άλλοι θα δίσταζαν και πάλεψε με αντιπάλους, όπως ο Βινίσιους, που διαθέτουν ταχύτητα και τεχνική από άλλο ράφι. Ήταν ένας στρατιώτης που δεν εγκατέλειψε ούτε στιγμή τη θέση του. Από την άλλη πλευρά, ο Σταύρος Πήλιος συνδύασε την ανασταλτική προσπάθεια με την επιθετική συνεισφορά, βάζοντας τη δική του υπογραφή στο δεύτερο γκολ. Το ότι οι δύο ακραίοι αμυντικοί της ΑΕΚ είχαν τόσο ενεργό ρόλο στο παιχνίδι της δεν είναι λεπτομέρεια. Αποτελεί ένδειξη ότι η Ένωση δεν περιορίστηκε να προστατεύσει την περιοχή της, αλλά αναζήτησε τρόπους να χτυπήσει τον αντίπαλο από τα άκρα.

Απέναντι στη Ρεάλ δεν αρκεί να είσαι καλός. Πρέπει να είσαι σχεδόν αλάνθαστος. Η ισπανική ομάδα διαθέτει ποδοσφαιριστές που μπορούν να μετατρέψουν μια μισή ευκαιρία σε γκολ και να τιμωρήσουν την παραμικρή χαραμάδα στην αντίπαλη άμυνα. Ο Μπέλιγχαμ ισοφάρισε την πρώτη φορά, ο Εμπαπέ έκανε το ίδιο μετά το δεύτερο προβάδισμα της ΑΕΚ και ο Βαλβέρδε έβαλε την τελευταία, οδυνηρή υπογραφή σε ένα παιχνίδι που έμοιαζε να γλιστρά προς την ισοπαλία. Η κλάση αυτών των ποδοσφαιριστών είναι τέτοια ώστε ακόμη και μια καλή αμυντική λειτουργία μπορεί να αποδειχθεί ανεπαρκής.

Η ΑΕΚ δεν άντεξε στον καταιγισμό πυρός της Ρεάλ. Σε ορισμένα διαστήματα πιέστηκε ασφυκτικά, έχασε μέτρα στο γήπεδο και δεν κατάφερε να ελέγξει την ένταση των επιθέσεων που δεχόταν. Θα ήταν, ωστόσο, άδικο να χρησιμοποιηθούν αυτά τα διαστήματα ως αφορμή για να υποτιμηθεί η συνολική της προσπάθεια. Η Ρεάλ δεν είναι αντίπαλος που μπορείς να εξουδετερώσεις με μια καλή εμφάνιση. Χρειάζεται να έχεις και την τύχη μαζί σου, αλλά και να αξιοποιήσεις στο έπακρο τις δικές σου στιγμές. Η Ένωση έκανε πολλά σωστά, δεν έκανε όμως αρκετά για να φύγει αλώβητη. Το γκολ του Βαλβέρδε στην εκπνοή ήταν ένα μαχαίρι στην καρδιά μιας προσπάθειας που είχε αποκτήσει δικαίωμα να πιστεύει στην ανταμοιβή της.

Υπάρχει, πάντως, κάτι που έχει τη δική του ξεχωριστή σημασία. Ο κόσμος της ΑΕΚ έφυγε από το γήπεδο πικραμένος για το αποτέλεσμα, αλλά όχι απογοητευμένος από την ομάδα του. Στη Νέα Φιλαδέλφεια δεν παρακολούθησε μια παράσταση ηρωικής αντίστασης, με τους ποδοσφαιριστές να αμύνονται απελπισμένα και να περιμένουν το αναπόφευκτο. Είδε μια ομάδα που διεκδίκησε, που τόλμησε, που έβαλε δύο φορές τη Ρεάλ πίσω στο σκορ και την ανάγκασε να επιστρατεύσει όλη την ποιότητά της για να αποδράσει με τη νίκη. Αυτό έχει ιδιαίτερη αξία μετά την ήττα στο ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό. Εκείνο το αποτέλεσμα είχε αφήσει πληγές, είχε δημιουργήσει αμφιβολίες και είχε επιβαρύνει το κλίμα γύρω από την ομάδα.

Η εμφάνιση απέναντι στη Ρεάλ λειτουργεί σαν αντίδοτο. Δεν σβήνει τα προβλήματα ούτε διορθώνει αυτομάτως όσα δεν λειτουργούν, αλλά επαναφέρει την εμπιστοσύνη και αποκαθιστά τη σχέση της ομάδας με την εξέδρα. Και αυτό είναι ένα κεφάλαιο που δεν πρέπει να υποτιμά κανείς. Μια ομάδα μπορεί να χάσει έναν αγώνα και να κερδίσει ξανά τον κόσμο της. Μπορεί να αποχωρήσει με σκυμμένο το κεφάλι από τον αγωνιστικό χώρο, αλλά να έχει ανακτήσει την πίστη στις δυνατότητές της. Η ΑΕΚ το πέτυχε. Τώρα χρειάζεται να αποδείξει ότι δεν επρόκειτο για μια λαμπρή παρένθεση.

Αυτό είναι το πραγματικό στοίχημα για τον Νίκολιτς και τους ποδοσφαιριστές του. Η καλή εμφάνιση απέναντι στη Ρεάλ θα αποκτήσει ουσιαστικό αντίκρισμα μόνο αν αποτελέσει αφετηρία για μια σταθερή αγωνιστική ανάκαμψη. Η Ένωση έχει μπροστά της δύο διαδοχικές αναμετρήσεις στο Champions League: στις 24 Νοεμβρίου ταξιδεύει στην Ιταλία για να αντιμετωπίσει την Κόμο και στις 8 Δεκεμβρίου υποδέχεται τη Γαλατασαράι. Δύο παιχνίδια με διαφορετικές απαιτήσεις, αλλά με κοινό ζητούμενο τη συγκομιδή βαθμών που θα κρατήσει ζωντανές τις ευρωπαϊκές της φιλοδοξίες.

Δεν αρκεί να κοιτάζει στα μάτια τους μεγάλους. Πρέπει να παίρνει αποτελέσματα απέναντι σε αντιπάλους με τους οποίους μπορεί να διεκδικήσει επί ίσοις όροις τη νίκη. Προηγείται, βέβαια, η επιστροφή στις εγχώριες υποχρεώσεις, όπου δεν υπάρχουν περιθώρια για νέες απώλειες. Η Ρεάλ έφυγε νικήτρια, αλλά δεν πήρε μαζί της όσα θα ήθελε από τη Νέα Φιλαδέλφεια. Άφησε πίσω της μια ΑΕΚ που ξαναβρήκε το ανάστημά της. Τώρα η ομάδα του Νίκολιτς οφείλει να μετατρέψει την περηφάνια της βραδιάς σε καύσιμο για τις επόμενες αποστολές. Γιατί οι μεγάλες εμφανίσεις έχουν αξία όταν δεν μένουν αναμνήσεις μιας βραδιάς, αλλά γίνονται συνήθεια.

Το άρθρο AEK: Έχασε, αλλά δεν έγινε κομπάρσος… εμφανίστηκε πρώτα στο Sportal.gr.