Ιωάννα Μπουλούγαρη

Εκείνη την εποχή, ήμουν συνδρομήτρια σε δύο ή τρία περιοδικά και θυμάμαι με πόση χαρά τα έπαιρνα στα χέρια μου, άνοιγα βιαστικά το περιτύλιγμα και βυθιζόμουν στις σελίδες τους. Συχνά, η μουσική επένδυση των αναγνώσεών μου ήταν ο γλυκός ήχος από τα πιατικά του τραπεζιού που στρώνεται σε κάποιο γειτονικό διαμέρισμα. Αυτός ο ήχος ακόμα μου θυμίζει ότι οι εμπειρίες αποκτούν ευρύτερη διάσταση από τη θέση της παρατήρησης.

Εκείνο το συγκεκριμένο τεύχος[1] ξεπέρασε κάθε προσδοκία: ο χωροχρόνος είναι ένα τεντωμένο ελαστικό σεντόνι, η μάζα των ουράνιων σωμάτων το καμπυλώνει και η βαρύτητα είναι, λέει, γεωμετρική παραμόρφωση… Στην περίπτωση της μαύρης τρύπας δε, η συμπιεσμένη μάζα δημιουργεί τόσο απότομο, απύθμενο βαθούλωμα στο σεντόνι, ώστε ούτε το φως δεν μπορεί να διαφύγει (τρομερά πράγματα για ένα κορίτσι 14 ετών).

Σήμερα, αρκετά χρόνια μετά, αισθάνομαι ότι εγώ η ίδια είμαι ένα χωροχρονικό σεντόνι, που καμπυλώνεται από τις διάφορες εμπειρίες. Έχω ιδιαίτερη αδυναμία στις εμπειρίες μεγάλης πυκνότητας και μικρού όγκου, ακριβώς γιατί συμπαρασύρουν το φως.

{jb_quote}Αγαπώ και επιδιώκω την απλότητα, γιατί συνδέεται μέσα μου με την ελευθερία.{/jb_quote}

Τέτοιες στιγμές μεγάλης -για μένα- πυκνότητας έχω συγκεντρώσει στην ποιητική μου συλλογή Κάτω από τα πεύκα, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ενύπνιο. Η παρουσία και η απουσία, ο φόβος της απώλειας, η μνήμη, η επιθυμία για το ουσιώδες, η υπαρξιακή τάση για ενατένιση, διατρέχουν τις απλές, καθημερινές μου εμπειρίες και επανέρχονται σταθερά στη γραφή μου. Βιώνω τις αισθήσεις σαν πύλες, που διαχωρίζουν και ταυτόχρονα με συνδέουν με τον έξω κόσμο. Η διερεύνηση της ανθρώπινης φύσης, ο χρόνος ως ρυθμιστής της ύπαρξής μου και ο έρωτας, ως μια κατάσταση αποδοχής και ενοποίησης, συνθέτουν την τοπιογραφία μου. Η βαθύτερη τάση μου είναι να εκφράσω με μία και μοναδική πινελιά λέξεων αυτά που με συγκινούν. Αγαπώ και επιδιώκω την απλότητα, γιατί συνδέεται μέσα μου με την ελευθερία.

Η γραφή είναι για μένα μια διαδικασία μεταβολισμού των βιωμάτων μου. Αυτή είναι η πρώτη της λειτουργία – καθαρά προσωπική. Είχα τη χαρά να την πιστέψει ο Στάθης Ιντζές, ο εκδότης μου, να την υποστηρίξει και να μπαρκάρουν τα ποιήματά μου προς άγνωστο προορισμό. Ιδανικά, θα ήθελα, σε όποιον τόπο φτάσουν, να μην αφήσουν ίχνη. Τα έφτιαξα με την πρόθεση να σέβονται το οικοσύστημα. Θα ένιωθα ότι πέτυχαν τον στόχο τους, αν λειτουργήσουν, όπου βρεθούν, σαν μηχανισμοί μεταβολισμού.

Υπάρχει ένα φάσμα εμπειριών που δεν μπορώ να προσεγγίσω μέσω της γλώσσας. Αισθάνομαι ότι υπάρχει ένας γλωσσικός ορίζοντας, πέρα από τον οποίο οι λέξεις μου δεν φτάνουν. Οι περισσότερες τέτοιες καταστάσεις μένουν αφανείς. Κάποιες, τις επεξεργάζομαι μέσω της ζωγραφικής και γίνονται σχέδια, όπως αυτά που βρίσκονται μέσα στο βιβλίο. Σχέδια αυθύπαρκτα, από κάρβουνο και μελάνι, υλικά στα οποία σταθερά επιστρέφω. Ίσως γιατί αντιπροσωπεύουν για μένα το εύπλαστο κι εφήμερο από τη μία, και το ρευστό και αμετάκλητο από την άλλη.

Τοποθετώ την ποιητική μου συλλογή κάτω από τα πεύκα, σε μια πλαγιά κοντά στη θάλασσα, μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα. Εκεί, κάτω από τον ίσκιο τους, βρίσκω τη μυρωδιά των αναμνήσεών μου και μια απροσδόκητη αίσθηση ότι έφτασα στον προορισμό μου.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ
Πρόκειται για το τεύχος Νο6 (2ο έτος) με τίτλο «Οι μαύρες τρύπες του διαστήματος» του περιοδικού Experiment / Γαιόραμα (Νοέμβριος-Δεκέμβριος 1995).

Κάτω από τα πεύκα
Ιωάννα Μπουλούγαρη
Ενύπνιο
64 σελ.
ISBN 978-618-250-036-1
Τιμή €8,00