Ανδρέας Ρήγας

Όταν εκείνο το πρωί κάθισα μπροστά στον υπολογιστή μου αποφασισμένος να γράψω μια αστυνομική ιστορία που, όμως, θα χωρούσε και τη Σπίθα, το αγαπημένο χάσκι που μετά από 12 χρόνια συμβίωσης μας άφησε, αναχωρώντας –είμαι σίγουρος– για τον παράδεισο των σκυλιών, δεν μπορούσα να φανταστώ ότι ο κύκλος που μόλις είχα πιάσει να σχεδιάζω (στην αντίληψή μου, ένα αστυνομικό μυθιστόρημα προσομοιάζει απολύτως με κύκλο) τελικά θα έκλεινε μέσα του το Κολβέζι του Ζαΐρ, τα καταγώγια του λιμανιού της Μπαστιά στην Κορσική, τα κακόφημα μπαρ του Cagayan de Oro στις Φιλιππίνες ή την Αντίγκουα, το νησάκι της Καραϊβικής…

Εκείνο, πάντως, για το οποίο ήμουν σίγουρος ήταν πως ο πρωταγωνιστής της ιστορίας μου, ο αστυνόμος Οδυσσέας Γαλανόπουλος, θα έκανε, σαν τον αρχαίο συνονόματό του, μια περιπετειώδη περιπλάνηση μέχρι να φτάσει στη δική του Ιθάκη, δηλαδή μέχρι να καταφέρει να βγάλει την αλήθεια, αυτό το κακομούτσουνο, επικίνδυνο ψάρι του βυθού, στην επιφάνεια. Μια αλήθεια, όμως, που σύμφωνα με την επαγγελματική συνείδηση και το ιδεολογικό υπόβαθρο του Οδυσσέα Γαλανόπουλου θα παρέμενε λειψή, αν δεν έρχονταν μαζί της στο φως και τα κίνητρα που καθόρισαν τις επιλογές και υπαγόρευσαν τις πράξεις όσων εμπλέκονταν στην υπόθεση της κλοπής 13 σπάνιων κυκλαδικών ειδωλίων και σε όσα τραγικά την ακολούθησαν.

{jb_quote}Κάθε μου μυθιστόρημα είναι ένας δούρειος ίππος.{/jb_quote}

Αυτή η σχεδόν εμμονική αναζήτηση αλήθειας-κινήτρων είναι που θα κάνει τον αστυνόμο να κινηθεί αντίθετα από το ρεύμα. Έτσι, ενώ όλος ο κόσμος παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα την εξέλιξη του φοβερού πυρηνικού ατυχήματος στο Τσέρνομπιλ –είμαστε στα τέλη Απριλίου του 1986–, ο Οδυσσέας Γαλανόπουλος είναι ο μόνος που αγωνιά για την τύχη των 13 χαμένων «μαρμάρινων παιδιών» και συνεχίζει να τα ψάχνει.

Η εποχή στην οποία τοποθέτησα την ιστορία μου, τα μέσα της δεκαετίας του ’80 με αναδρομές και στις δυο προηγούμενες δεκαετίες, είναι μια περίοδος πυκνή σε πολιτικά γεγονότα για τη χώρα μας. Επέλεξα να μην τα τοποθετήσω στο κέντρο του κύκλου μου, τα χρησιμοποίησα όμως ως περιβάλλον που επιδρά και καθορίζει σε σημαντικό βαθμό τα της πλοκής. Και οι προσωπικές ιστορίες των ηρώων, που παρεμβάλλονται στην κεντρική διήγηση, δίνουν την κοινωνική διάσταση που, κατά τη γνώμη μου, χρειάζεται να έχει ένα αστυνομικό μυθιστόρημα.

Τελικώς, αν θέλω να είμαι ειλικρινής με τον αναγνώστη μου, θα πρέπει να ομολογήσω το εξής: Κάθε μου μυθιστόρημα, πρώτα η Ματωμένη ταυτότητα και τώρα τούτο, Η αλήθεια είναι ψάρι του βυθού, είναι ένας δούρειος ίππος που μέσα στην κοιλιά του, δηλαδή μέσα στην αστυνομική ιστορία, κρύβω όσα ωραία προορίζονται να σβήσουν σιγά σιγά μαζί με τη μνήμη μου, εμπειρίες, συγκινήσεις και αναμνήσεις μου από τόπους, γεγονότα και ανθρώπους, ελπίζοντας ότι θα συνεχίσουν να υπάρχουν μέσα στη φαντασία του αναγνώστη. Μια ειρηνική «άλωση» επιχειρώ δηλαδή, με τις ιστορίες που πλάθω, ελπίζοντας ότι σε ανταπόδοση θα προσφέρουν στον αναγνώστη ικανή απόλαυση…

ΥΓ. Μια χαρά χώρεσε η Σπίθα μέσα στην ιστορία!

Η αλήθεια είναι ψάρι του βυθού
Ανδρέας Ρήγας
Εκδόσεις Αγγελάκη
634 σελ.
ISBN 978-960-616-462-0
Τιμή €18,00