Παύλος Ασλανίδης: Στίγμα

Πώς είναι η ζωή της Μαρίας Καρυστιανού, χωρίς τον τίτλο «πρόεδρος του συλλόγου: Τέμπη’23» – που άνοιγε πόρτες και καρδιές;

Αρχικά πικρόχολη: δεν πήγε να ψηφίσει για τον διάδοχό της. Στη συνέχεια πικρή: στο συλλαλητήριο του Σαββάτου, κατ’ ουσίαν την απέπεμψαν οι άλλοι συγγενείς – που απέφυγαν ακόμη και να της μιλήσουν!

Πώς είναι ο σύλλογος, χωρίς την Καρυστιανού; Φάνηκε από την πρώτη εμφάνιση του Παύλου Ασλανίδη ως εκπροσώπου των συγγενών: δεν προσφέρεται για ντεκόρ στις πολιτικές φιλοδοξίες της παιδιάτρου από τη Θεσσαλονίκη που βαυκαλίζεται ότι θα… ανατρέψει το «σύστημα».

Με την απουσία της ο αγώνας των συγγενών για δικαίωση, επανήλθε στη φυσική κοίτη του. Το ανέδειξε με τη πρώτη ομιλία του ο διάδοχος της: λιγότερα συνθήματα και πιο πολλή δουλειά…

Θέτοντας τα πραγματικά ζητούμενα των τριών τελευταίων ετών, ο Ασλανίδης ανέδειξε ότι η τραγωδία ήταν προεξοφλημένη.

Η κυβέρνηση και η εταιρία που – συνεχίζει να – διαχειρίζεται τον ελληνικό σιδηρόδρομο, έβαζαν ανθρώπους σε τρένα που δεν παρείχαν εγγυημένη ασφάλεια.

Υπήρχε πράγματι και κακοδιαχείριση δεκαετιών. Αλλά γι’ αυτό που συνέβη το βράδυ της 28ης Φεβρουάριου 2023 δεν φταίνε οι προηγούμενοι.

Οι ευθύνες ανήκουν πρωτίστως σε ένα συγκεκριμένο πολιτικό πρόσωπο: τον υπουργό Μεταφορών, Κώστα Αχ. Καραμανλή.

Κατείχε αδιάλειπτα το αξίωμα από τον Ιούλιο του 2019. Αν κληρονόμησε προβλήματα, είχε χρόνο να τα διορθώσει. Αν δεν ήταν δυνατό, όφειλε να προειδοποιήσει όσους ήθελαν να ταξιδέψουν: έπαιρναν το τρένο με δική τους ευθύνη

Αντί γι’ αυτό, έκανε τον… οργισμένο σε βουλευτές της αντιπολίτευσης και τον τσαμπουκά σε συνδικαλιστές που τον προειδοποιούσαν ότι το κακό πλησιάζει.

«Αν έλεγε ότι υπήρχε πρόβλημα, ποιος θα έπαιρνε το τρένο;» έσπευσε να τον δικαιολογήσει ο Άδωνις, ως συνήθης παρηγορητής των κυβερνητικών που βρίσκονται αντιμέτωποι με τα λάθη τους.

Κανένας προφανώς. Αλλά δεν θα υπήρχε και κανένας νεκρός.

Ούτε ο Καραμανλής σήμερα θα ήταν ένα από τα πιο απεχθή πρόσωπα στη χώρα. Ειδικά μετά την παχυδερμία που έδειξε με την επιδίωξη της επανεκλογής του.

Καταφεύγοντας στη σπηλιά του λήσταρχου Νταβέλη, για να τη σκαπουλάρει με πλημμέλημα – επί του οποίου η έρευνα λιμνάζει – επιβάρυνε την κατάστασή του. Κρίμα στο όνομα…

Ο Ασλανίδης δεν έδειξε ως ηθικό αυτουργό «τους πολιτικούς» συλλήβδην – α λα Καρυστιανού. Κατονόμασε τον Πρωθυπουργό. Ευλόγως: δεν θα υπήρχε ο Καραμανλής, αν δεν υπήρχε ο Μητσοτάκης.

Αυτός άλλωστε δεν θα εγκαινίαζε την επομένη της τραγωδίας την… ανύπαρκτη τηλεδιοίκηση, που δήθεν απέκλειε καταστάσεις, σαν αυτή που συνέβη;

Ο νέος εκπρόσωπος των γονέων, ενώπιον όσων τρόμαξαν ξανά την κυβέρνηση με παρουσία τους στα συλλαλητήρια, κατήγγειλε τη «συμμορία της συγκάλυψης».

Ο Γ. Φλωρίδης – ως κορυφαίος του χορού πολιτικών, δικαστικών και μανδαρίνων – στιγματίσθηκε για τον γενιτσαρισμό που επιδεικνύει στην αναιδή συκοφάντηση των συγγενών και την κολοβή δίκη.

Χωρίς το κρίσιμο ζήτημα της πυρόσφαιρας. Σαν φαντάσθηκαν κάποιοι μανιτάρι της φωτιάς. Υπήρξε και η κυβερνητική εξήγηση είναι μπακάλικη: τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι, έξι τα «έλαια σιλικόνης»…

Χωρίς τους μαξιμαλισμούς της εποχής Καρυστιανού, ο πρωθυπουργός Μητσοτάκης, ο υπουργός Φλωρίδης, ο ανακριτής Μπαϊκάμης, διαπιστώνουν ότι ο χρόνος δεν δουλεύει γι’ αυτούς.

«Μόνο ένοχοι και δειλοί συμπεριφέρονται έτσι μπροστά σε 57 νεκρούς» τόνισε ο πρόεδρος των συγγενών. Η μορφή αναδεικνύει ότι για εκτόνωση της συλλογικής οργής στην τραγωδία, αναζητείται κάτι πέρα από τη νομική ευθύνη: η κάθαρση…

The post Παύλος Ασλανίδης: Στίγμα appeared first on iEidiseis.