Το δίκαιο μπάσκετ

Όσο και αν «πονάει», ο φετινός Παναθηναϊκός δεν άξιζε να βρεθεί στο Final-Four της Αθήνας. Όχι με βάση την σειρά των πλέι-οφ κόντρα στη Βαλένθια, αλλά συνολικά για όσα έδειξε στο παρκέ σε 43 ευρωπαϊκά παιχνίδια από τον Οκτώβριο έως τον Μάιο.

Μηδενική βελτίωση μέσα στη σεζόν, τακτική ανεπάρκεια σε άμυνα και επίθεση, παίκτες που δεν μπόρεσαν ποτέ όχι να φτάσουν στο… ταβάνι τους (ατομικά) αλλά έστω να παίξουν στο μισό των δυνατοτήτων τους. Με μερικές λέξεις: Οι «πράσινοι» δεν έγιναν ποτέ ΟΜΑΔΑ. Ο καθένας προσπαθούσε, αλλά με τον δικό του τρόπο. Έτσι δουλειά δεν γίνεται και η έλλειψη πλάνου, ομοιογένειας και δουλειάς δεν γινόταν να αντισταθμιστεί μόνο από το τεράστιο ταλέντο του ρόστερ.

Οι επτά φορές πρωταθλητές Ευρώπης στο τέλος της ιστορίας παίρνουν αυτό που τους αξίζει. Ήταν μία ομάδα πλέι-οφ και ως εκεί φέτος. Η πίκρα που αφήνει το 2-0, με το οποίο ο Παναθηναϊκός προηγήθηκε στην σειρά με την Βαλένθια, είναι αναμενόμενη, όμως το μεγαλύτερο κακό που βρήκε την ομάδα του Αταμάν σε αυτή την σειρά είναι ότι… κέρδισε το δεύτερο ματς!

Θα πει κανείς, τι γράφει αυτός ο άνθρωπος, όμως εξηγώ: Η νίκη στη παράταση στο δεύτερο ματς ήταν μία επικράτηση που εφυσήχασε τους πάντες και τους έκανε να πιστέψουν ότι μπορούν να κερδίσουν την Βαλένθια εύκολα ακόμα και στο δικό της τέμπο, ακόμα και στο μπάσκετ που της αρέσει να παίζει.

Η απάντηση είναι ότι ναι, αυτός ο Παναθηναϊκός όντως μπορεί να κερδίσει μία φορά, άντε δύο-τρεις φορές στα δέκα ματς, την Βαλένθια παίζοντας γρήγορα και ελεύθερα. Όχι όμως παραπάνω! Οδηγός θα έπρεπε να είναι από την αρχή όσα είδαμε στο πρώτο ματς, όπου φυσικά η Βαλένθια ήταν άστοχη, αλλά σε αυτό βοήθησε και η άμυνα του Παναθηναϊκού, η οποία είχε επιλέξει ποιους παίκτες θέλει να αφήσει να σουτάρουν (με το ρίσκο που εμπεριέχει κάτι τέτοιο) και ποια πράγματα θα επιτρέψει. Το μοναδικό ματς που οι Κυπελλούχοι Ελλάδας ακολούθησαν κατά γράμμα το πλάνο.

Είναι κλισέ αλλά αληθές ότι η σειρά κρίθηκε στην Αθήνα. Εκεί όπου ο Παναθηναϊκός είχε δύο ευκαιρίες για να τελειώσει την δουλειά αλλά εμφανίστηκε παντελώς απροετοίμαστος και ό,τι διαφορετικό δοκίμασε σε σχέση με την Ισπανία, απλούστατα τον κατέστρεψε.

Στην Roig Arena, της οποίας την ατμόσφαιρα έφτασε το ΟΑΚΑ να… ζηλεύει (ποιος να το περίμενε αυτό το πράγμα), το τραίνο είχε ήδη φύγει. Οι «πορτοκαλί» δεν έκαναν το καλύτερο τους ματς αλλά απέναντι τους βρήκαν μία ομάδα που ήθελε να παίξει άμυνα, όμως μπροστά δεν είχε καμία ιδέα τι πρέπει να κάνει τη μπάλα. Ο Τολιόπουλος εξέθεσε τον Αταμάν για τη μη χρησιμοποίηση του στη σεζόν, αλλά δεν έφτανε. Με το ατομικό ταλέντο δεν κερδίζεις ή πιο σωστά δεν κερδίζεις με συνέπεια, οπότε για τον κάθε φετινό Παναθηναϊκό αυτού του κόσμου υπάρχει μία φετινή Βαλένθια να μας υπενθυμίζει τι θέλουμε να βλέπουμε και τι είναι μπάσκετ.

Keywords