Τίποτα δεν της μοιάζει

09:35 11/5/2025 - Πηγή: Novasports

Τίποτα δεν μοιάζει με την αγάπη που παίρνει η μαμά. Σε κάθε ηλικία, οποτεδήποτε. Είναι αυτή, η αρχή των πάντων, το σταθερό καταφύγιο, η αγκαλιά που περιμένει πάντα ανοιχτή. Δεν έχει αντίπαλο, κανείς και καμιά δεν φτάνει στο ύψος της. Το βλέπεις και δεν μπορείς να κρύψεις τη ζήλεια σου, θεωρείς πως της χαρίστηκε λόγω ιδιότητας, δεν το κέρδισε, απλώς γεννήθηκε με αυτό. Πασχίζεις να πλησιάσεις, ένας μισό-ασυνείδητος, μισο-συνειδητός ανταγωνισμός, ένα κωμικό «γιατί όχι κι εγώ», boys will be boys, όλα θα είναι πάντα ένας αγώνας στο προαύλιο.

Τίποτα δεν μοιάζει με το τίμημα που πληρώνει η μαμά. Ένα ανθρώπινο σφουγγάρι για να απορροφά και να εισπράττει το κάθε συναίσθημα, μια αποθήκη που δεν γεμίζει ποτέ. Από το μωρό που κλαίει χωρίς αίσθηση του χρόνου, στο πεντάχρονο που δοκιμάζει πάνω της τα όρια του, πόσος θυμός χωράει, τι είναι η στενοχώρια, γιατί δεν τα καταφέρνω με την πρώτη. Από εκεί στην εφηβεία, αυτή θα απορρίψεις πρώτη, ο πρώτος και εύκολος στόχος, η «αδύναμη» που ανησυχεί, η κωμική με τη ζακέτα που σε φωνάζει να πάρεις. Σε αυτήν θα μοστράρεις την τάχα μου ανεξαρτησία σου, την γραμμική σου επανάσταση. Αργότερα θα πάψεις να τηλεφωνείς, αυτή είναι το σύμβολο του απογαλακτισμού, να φύγεις από το στίγμα του «μαμάκια», χειρότερο κι από παρθένος. Εκεί θα πέσουν πρώτα όλα τα ενήλικα πυρά διασποράς, αλεξίσφαιρη η μαμά, θα φάει και τις αδέσποτες. Αυτήν θα πειράξεις πρώτη, ρε μάνα, ανάποδα την έχεις την κάμερα, ρε μάνα, τριάντα φορές στο έχω δείξει. Γελάει ακόμα και όταν την πειράζει, όλοι cool και αυτή καρικατούρα, ας είναι.

Μαζί θα πάρει συμβόλαιο ανησυχίας. Κάποια θα το διαχειριστεί καλύτερα, άλλη θα τυλιχτεί γύρω από τα παιδιά τους με θανατηφόρο εναγκαλισμό. Το ένστικτό της είναι συνέχεια εκεί, αναμμένο, να μετράει βλέμματα και άρρυθμες ανάσες, μαύρους κύκλους και ψεύτικα χαμόγελα, μπάτσος σε μόνιμο συναγερμό η μαμά, «κάτι συμβαίνει, το βλέπω εγώ», της απαντάς «άσε με ρε μάνα», εννοείς «πως το κατάλαβες αυτό, έχεις να με δεις δυο μήνες». Πληρώνει το τίμημα, δεν κοιμάται, γίνεται φορτική, ψάχνει τον κίνδυνο στη γωνία, ώρες-ώρες σου φαίνεται ότι ζει κακομελετώντας. Της ζητάς να αλλάξετε ρόλους, να το αφήσει πια αυτό το φορτίο, ούτε το συζητάει, όσα δέρματα κι αν αλλάξει, αυτό είναι μέσα της και πάνω από αυτή, θα είναι πάντα και πρώτα η μαμά σου, φίλος να γίνεις με τον μπαμπά, αν αντέχετε δηλαδή κι οι δυο σας.

Αργότερα θα έχεις τη μαμά στο σπίτι σου, τη μητέρα των παιδιών σου. Έτσι, για να δεις και τα πρώτα επεισόδια, αυτά που δεν θυμάσαι, να ολοκληρώσεις τη σειρά ανάποδα. Και σήμερα, δεύτερη Κυριακή του Μάη, να κάνεις μια βόλτα στα σπίτια των μαμάδων, να τους μοιράσεις λουλούδια και αγκαλιές.

Άντε, άργησες, ξεκίνα.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο >>

Keywords