Σαν πρώτη αγωνιστική

Για έξι αγωνιστικές το πράγμα ήταν απλό, γραμμικό. Ξεκινούν τρεις Έλληνες μαζί με τους Γκραντ, Γιάμπου σε ένα αμυντικογενές σχήμα που έχει το διπλό ρόλο να θέσει τα ενεργειακά στάνταρ και να μαλακώσει τον αντίπαλο τόσο ώστε να τον κατασπαράξουν τα θηρία που έρχονταν από τον πάγκο: Φρανίσκο, Μπόνγκα, Χέιζ-Ντέιβις, Λεσόρ. Τα δίδυμα είχαν καθοριστεί, τα χρονικά σημεία που έπαιζε κάθε unit το ίδιο, με τις φυσιολογικές διαφοροποιήσεις που συμβαίνουν ανάλογα με την αντίσταση του αντιπάλου. Υπήρχε πάντως η αίσθηση της τάξης και της ευρυθμίας, λίγο γιατί το πράγμα είχε φανερή ισορροπία ανάμεσα σε άμυνα και επίθεση, άλλο τόσο γιατί η πλειοψηφία των αντιπάλων στο ξεκίνημα ήταν από το κάτω ράφι.

Από το ίδιο ράφι είναι και η Μπασκόνια, υποψήφια για την τελευταία θέση της κανονικής διάρκειας, αλλά χθες ο Παναθηναϊκός υπέφερε για να τη λυγίσει, χάνοντας με αξιοθαύμαστα προβληματική συνέπεια όλες τις διαφορές, μικρές και μεγαλύτερες, που έφτιαξε στο ματς. Όταν το πράγμα έφτασε στο μη παρέκει μπήκαν μαζεμένα στα τρίποντα και η γκέλα αποφεύχθηκε, όχι όμως και τα συμπεράσματα.

Πρώτο, η επιβεβαίωση ότι το μπάσκετ είναι διαγώνισμα χημείας και όχι προσθαφαίρεσης. Βάλε Μπόνγκα και Ναν, βγάλε Μαντζούκα και Ρογκαβόπουλο, στη θεωρία το πρόσημο βγαίνει μαρς θετικό. Ναι, αλλά η βασική πεντάδα άλλαξε, οι πεντάδες επίσης, η συμπαγής αμυντική εικόνα πήγαινε περίπατο, ο εγωισμός ήταν εκεί, έβγαζε μάτι. Υπό αυτή την οξύμωρη έννοια, αυτό ήταν το πιο ομαδικό πράγμα που έκανε χθες ο Παναθηναϊκός, να μοιράζονται οι πρωταγωνιστές του σολαρίσματα. Το ξεκίνησε ο Χέιζ-Ντέιβις, συνέχισε ο Φρανσίσκο, είχε ένα παραρμητικό δίλεπτο ο Ναν, ακόμη και ο Μπάντιο, ο τυπικός παίκτης ομάδας είχε τέτοιες στιγμές. Κανενός δεν ήταν τίποτα μεγάλο, όλων μαζί μουτζούρωσε την επιθετική εικόνα και επέτρεψε στη Μπασκόνια να μείνει στο ματς ως το φινάλε.

Δεύτερο, ο Ναν είναι υπερπαίκτης και σούπερσταρ, αλλά δεν είναι απρόσβλητος σε λίγη σκουριά. Μπήκε στο ευρωπαϊκό του ντεμπούτο με δύο γεμάτες προπονήσεις και με βολικό αντίπαλο, όμως ειδικά στο ξεκίνημα τριςυρνούσε το παρκέ μάλλον άτολμος στην απόφαση, σαν να σκεφτόταν πως θα κάνει το σωστό του νέου, απαιτητικού αφεντικού, ενώ παράλληλα έχασε κάμποσες μάχες στην άμυνα και όχι από ελίτ αντιπάλους. Προφανώς έχει όλες τις δικαιολογίες του κόσμου και το διάνυσμα του δεν μπορεί παρά να πάει προς τα πάνω όσο περνάει ο καιρός, εντούτοις το «βάζουμε όλους τους καλούς μέσα και αυτοί καθαρίζουν» είναι συνταγή Άταμαν και όχι Ομπράντοβιτς: για το παιχνίδι του Σέρβου θα χρειαστεί τριβή, επαναλήψεις, δοκιμές, διαφοροποιήσεις.

Τρίτο, ο Λεσόρ ξαναβρήκε τα δάχτυλα του. Ο ψηλός τριγυρνούσε το παρκέ μέσα στα νεύρα τον πρώτο μήνα βλέποντας τις εκτελέσεις του γύρω από τη στεφάνη να βρίσκουν δοκάρι. Με τη Φενέρ γύρισε πίσω το χρόνο, χθες, το είπε και ο Γιαμπουσέλ, έσβησε την κουβέντα του «παλιού» και του «νέου». Από όλους όσους έπαιζαν, κανείς από τους πρασινοφορεμένους δεν είχε μεγαλύτερο κίνητρο – υποψιάζομαι πως το ίδιο θα ισχύσει σε όλη τη σεζόν.

Η συνέχεια έχει την χειρότερη – τηρουμένων των αναλογιών – ομάδα της Ευρωλίγκας. Το Μιλάνο των Γκούντουριτς, Πίτερς, Ράιτ φαίνεται αποφασισμένο να μην συναντηθεί ποτέ με τον πήχη των προσδοκιών, αλλά να περνά σταθερά από κάτω. Αυτό θα είναι και το τελευταίο «προσιτό» πιάτο: μετά θα ξεκινήσει η ζωή στο δρόμο.