Παναθηναϊκός: Περί 4-4-2

Ο Τζέικομπ Νίστρουπ όταν ήρθε στον Παναθηναϊκό έδειξε ως πρώτα δείγματα της τακτικής του ότι προτιμά να αγωνίζεται η ομάδα του με ένα ευέλικτο 4-3-3 στο οποίο το τρίγωνο της μεσαίας γραμμής μπορούσε να αποτελείτε είτε από ένα εξάρι, ένα οχτάρι και ένα δεκάρι, είτε από δύο οχτάρια και ένα δεκάρι. Σύντομα άφησε στην άκρη την όποια πιθανότητα χρησιμοποίησης εξαριού. Το έδειξαν αυτό και οι ανακατατάξεις στο ρόστερ. Κανένα εξάρι δεν υπολογιζόταν πια, κανένα εξάρι δεν ζήτησε από τη διοίκηση της ομάδας για μεταγραφή.

Είναι ένας προπονητής που του αρέσει όλοι οι παίκτες του να μπορούν να είναι καλοί με τη μπάλα στα πόδια. Να μπορούν να την οδηγήσουν στο χορτάρι και να μπορούν να πασάρουν καλά. Αυτή είναι η προετεραιότητά του, αυτή είναι η φιλοσοφία του. Και όλες οι τελευταίες προσθήκες αυτό δείχνουν. Λιβάι, Κάνγουα, Λούζα και εσχάτως Ουναΐ είναι όλοι παίκτες επιθετικογενείς και με καλή τεχνική κατάρτιση. Οκ, ο Κάνγκουα και ο Λούζα μπορούν να “γεμίσουν” καλύτερα το “8”, αλλά τα βασικά τους χαρακτηριστικά ως box to box μέσοι είναι και η καλή πάσα και το κάθετο ποδόσφαιρο, που τόσο έλειψε τα προηγούμενα χρόνια από τον Παναθηναϊκό.

Ωστόσο το πλάνο για του για 4-3-3 άλλαξε άρδην όταν αποκτήθηκε ο Λιβάι Γκαρσία. Από τη μέρα που ήρθε ο Γκαρσία, το 4-4-2 έγινε ο βασικός σχηματισμός του Νίστρουπ και έκτοτε δεν άλλαξε. Σε αρκετά ματς η ομάδα δημιουργούσε εύλογους προβληματισμούς, καθώς φαινόταν ότι ενώ είχε αρκετή επιθετικοί ποιότητα, ωστόσο δεν υπήρχε η απαραίτητη δημιουργία για να βγει στο χορτάρι αυτή. Πιο σημαντικό ήταν όμως ότι η ομάδα φαινόταν να έχει πρόβλημα στην αμυντική της ισορροπία. Δηλαδή ναι μεν μπροστά έβγαζε μια σιγουριά ότι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο το γκολ θα έρθει, αλλά από την άλλη ήταν δεδομένο ότι πίσω θα κάνει “δώρα” τα οποία θα μπορούσαν να είχαν κοστίσει περισσότερο.

Ήταν ηλίου φαεινότερο πως ό,τι σύστημα και να έπαιζε ο Παναθηναϊκός τον Αύγουστο τα προβλήματα θα ήταν ίδια. Ήταν πολύ βαριά τα πόδια από την προετοιμασία, οι παίκτες έχαναν γρήγορα τις δυνάμεις τους και αυτό είχε ως αποτέλεσμα η ομάδα να φαίνεται “σκασμένη”. Αυτό όμως περισσότερο έχει να κάνει με το ρίσκο που πήρε στην προετοιμασία ο Νίστρουπ να δουλέψει κανονικά για όλη τη χρόνια σε μεγάλες εντάσεις και με “βαριές” προπονητικές μονάδες και όχι να έχει φρέσκια την ομάδα τον Αύγουστο και να “σκάσει” μετά.

Όπως και να’χει ο Παναθηναϊκός έβγαλε αναίμακτα τις ευρωπαϊκές του υποχρεώσεις, ενώ ξεπέρασε και τον σκόπελο της Νίκης Βόλου. Στα ματς με τον Λεβαδειακό και τον ΠΑΟΚ, ο Παναθηναϊκός έδειξε πως έχει καλύτερη ισορροπία στη μεσαία του γραμμή. Και αυτό οφείλεται στον Κινγκς Κάνγκουα. Ένας εξαιρετικός box to box μέσος που συνδέει άρτια τις γραμμές, που είναι δυναμικός στα μαρκαρίσματα, που οδηγεί καλά τη μπάλα, που είναι ακριβής στις μεταβιβάσεις του και που απειλεί με κάθετο παιχνίδι. Ένας παίκτης που κάνει καλύτερο τον παρτενέρ του στη μεσαία γραμμή, εν προκειμένω τον Ετιέν Καμαρά.

Με αυτούς τους δύο παίκτες στο αρχικό σχήμα απελευθερώνεται το παιχνίδι του Παναθηναϊκού στο 4-4-2. Οι εξτρέμ, είτε πρόκειται για κανονικούς εξτρέμ (Αντίνο, Πελίστρι), είτε εξτρέμ “δεκάρια” (Ουναΐ, Ταμπόρδα), ανάλογα με τον αντίπαλο μπορούν να βγάλουν στο γήπεδο όλη τους την ποιότητα. Ο Κάνγκουα δίνει την απαραίτητη ασφάλεια, ενώ ο Λιβάι δίνει με την κίνηση του περιφερειακά της περιοχής έναν έξτρα παίκτη στο δημιουργικό κομμάτι, με τον Τετέη τελείως απελευθερωμένο να παίζει συχνά σε συνθήκη 1v1.

Σε ότι έχει να κάνει με τα εξτρέμ του, αυτά μπορούν να είναι διαφορετικά από παιχνίδι σε παιχνίδι, αλλά συνήθως δείχνει ότι πάει με έναν παίκτη γραμμής (Αντίνο, Πελίστρι) και έναν παίκτη τύπου “10” (Ταμπόρδα, Γιάγκουσιτς, Ουναΐ). Αυτό του δίνει μια πληθώρα επιλογών και λύσεων, ακόμα και για το πλάνο ενός αγώνα, που μπορεί να καθοριστεί εξ αρχής για το αν θα ξεκινήσει με “δεκάρια” ή παίκτες “γραμμής” ή με έναν κι έναν. Σημαντικό όπλο για τον ίδιο.

Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε ότι αυτό το 4-4-2 με αυτούς τους παίκτες στη σύνθεσή του, είναι ένα σύστημα που μπορεί να είναι πιο αποδοτικό απέναντι σε ομάδες που θέλουν να παίξουν ποδόσφαιρο, παρά απέναντι σε ομάδες με πολύ καλή αμυντική οργάνωση που είναι αποφασισμένες να περιμένουν στο δικό τους μισό και να “χτυπήσουν” στην κόντρα ψάχνοντας την αδυναμία στην αμυντική μετάβαση του “Τριφυλλιου”. Γιατί σε αυτόν τον τομέα οι “πράσινοι” θέλουν ακόμα δουλειά εφόσον ο Νίστρουπ επιμείνει στο 4-4-2. Και το ματς απέναντι στον ΠΑΟΚ των 10 παικτών δεν είναι και για τα πιο ασφαλή συμπεράσματα.

Όσο κερδίζει πάντως η ομάδα του, τόσο κερδίζει κι εκείνος χρόνο για να δουλέψει με τους παίκτες του. Και θέλει να πάει έτσι ως τη διακοπή -ει δυνατόν χωρίς απώλειες- με σκοπό να δουλέψει απρόσκοπτα ακόμα περισσότερο μαζί τους και να παρουσιάσει τον δικό του Παναθηναϊκό μετά τη διακοπή, εκεί στις αρχές Οκτώβρη που αρχίζει και η Ευρώπη.