Οπωσδήποτε παράθυρο

Τόσα χρόνια με τα παράθυρα, το μάθαμε πια: κάθε ένα είναι μια μοναδική ιστορία, σαν σετ στο τένις ή μια φρέσκια χεριά στο πόκερ. Και πως να γίνει αλλιώς; Άλλο ρόστερ στη Θεσσαλονίκη, άλλο στο Ματοσίνος, φάτσα με τον Ατλαντικό. Άλλα μπορεί το ένα, άλλα το άλλο, η μεταξύ τους συνάφεια υπαρκτή αλλά και σχετική.

Κάπως έτσι εξηγείται και ο λόξυγγας, μία να παίρνεις διαφορές, μία να τις χάνεις και άντε πάλι από την αρχή. Το ενδιαφέρον της υπόθεσης είναι πως εμείς σουτάραμε τα διπλάσια τρίποντα από δίποντα (36 με 18) και οι Πορτογάλοι είχαν… ελληνική διαλογή, 34 φορές για δίποντο, 26 για τρίποντο. Να το έλεγες στα ’90s, τότε που έπαιζε ο μπαμπάς Λισμπόα, να σε έπαιρναν με τις πέτρες.

Μας τα έδωσαν σωρηδόν τα σουτ, τα πήραμε, βάλαμε κάμποσα, 6/11 στην αρχή. Στην πορεία κάπου ερωτευτήκαμε το είδωλο μας, είπαμε να το κάνουμε διαγωνισμό, όχι ακριβώς συνετό εκτός έδρας, ούτε ισορροπημένο. Το καλό ήταν πως οι περισσότεροι που έπαιξαν κάτι έδωσαν, βασικοί και παγκίτες. Ο Λαρεντζάκης, να κάθεται στα καρφιά ενάμισι χρόνο εκτός αποστολής στην Ευρωλίγκα, έβγαλε το άχτι του Πέμπτη και Κυριακή, έβαλε τα σουτ, μανούριασε με τους Πορτογάλους που έκτοτε ασχολούνταν μόνο μαζί του, έκανε και το μπάι δε γουέι κλέψιμο στο φινάλε μέσα στο χάος. Οπωσδήποτε παράθυρο, όπως λένε και οι στίχοι της Νικολακοπούλου, “να βλέπω έξω να χαμογελώ”. Πέντε παράτάσεις να είχε το ματς, πάλι δεν θα είχε ξεχαρμανιάσει.

Ο Τολιόπουλος πιο ήρεμος, χωρίς υπερβολές, ο Μήτρου-Λονγκ μια υπερβολή με ψήγματα ηρεμίας. Ο Καραγιαννίδης να χαστουκίζει τη μπάλα όπου την έβρισκε στον αέρα, ριμπάουντ και χαμαλίκι. Ο Καλαϊτζάκης να κλειδώνει κόσμο στο πίσω μέρος, λίγο περισσότερη μπούκα με το ύψος του θα τον στείλει στη γραμμή. Ο Σαμοντούροφ σε σταθερή άνοδο, μια ντουζίνα πόντοι, μια λανθάνουσα προίκα από το Ευρωμπάσκετ, σαν προθεσμιακός λογαριασμός. Πάνω από όλους, σε ηλικία και σε αξίωμα, ο αρχηγός. Ο Κώστας Παπανικολάου που απάντησε στο κάλεσμα να πάει να παίξει στις εσχατιές της Ευρώπης, απλώς γιατί τον φώναξε η γαλανόλευκη φανέλα. Δεν είναι λίγο, ποτέ δεν θα είναι.

Υπόλοιπα δεν έχει, τα παράθυρα δεν προφέρονται για στοχασμούς και συμπεράσματα. Δύο στα δύο, καλή αρχή και πάμε παρακάτω.

Keywords