Ολυμπιακός, η επόμενη μέρα

Η ζωή του Ολυμπιακού για τρίτη σερί εβδομάδα ήταν κόντρα στα πάσης φύσεως προβλήματα. Δόκτωρ Τζέκιλ για πέντε ματς, κατοστάρες και jogo bonito, μαλθακή άμυνα και ιστορικά επιθετικά νούμερα. Μίστερ Χάιντ για άλλα τρία, άμυνα, σκληράδα, ταχύτητα γιοκ, ο Μίλερ Μακιντάρ να νιώθει αφεντικό και οι υπόλοιποι να δέρνουν για να επιβιώσουν.

Στην Πόλη έβγαλε την αντίδραση μεγάλης ομάδας, αλλά έπαιζε με μικρή (Μπεσίκτας) και έχανε στο 35΄, με έναν πόντο διαφορά. Κόντρα στο Μιλάνο βελτιώθηκε, αλλά ήταν αντιμέτωπος με μια ομάδα στην οποία το μικρόβιο της ήττας είχε φτάσει ως το μεδούλι. Όχι ότι είναι να υποτιμάς καμία νίκη ή να την προεξοφλείς, όμως ο Αστέρας της περασμένης Παρασκευής δεν είχε καμία σχέση με ούτε με τη μία, ούτε με την άλλη. Ερχόταν από έξι νίκες στα τελευταία επτά, ήταν υγιής, είχε βάθος και το συνδυασμό αθλητικότητας και ενέργειας που προκαλεί ασφυξία στον αντίπαλο.

Κάπως έτσι ο Ολυμπιακός υπέστη συντριπτικό επιθετικό βραχυκύκλωμα, ειδικά όσο οι ερυθρόλευκοι του Βελιγραδίου είχαν την ενέργεια να πιέζουν ασφυκτικά τους λίγους χειριστές μετά τις αλλαγές και κατ΄ ουσία να απαγορεύουν την κυκλοφορία της μπάλας. «Θες να περάσεις; δοκίμασε αν μπορείς, αλλά πάσα εύκολη δεν έχει», ήταν το μήνυμα, αφού το αντίπαλο ρόστερ είναι πια αποψιλωμένο από 1v1 ταλέντο. Οι γηπεδούχοι παρέδωσαν το μυαλό τους όταν τα λίγα ελεύθερα σουτ που κοπιωδώς δημιούργησαν βρήκαν σίδερο: στο υπόλοιπο του ματς η αντίδραση ήταν σταθερά σπασμωδική.

Αυτός που θα μπορούσε να αλλάξει το μοτίβο ήταν ο Κόντι Μίλερ-Μακιντάρ, όμως ο Αμερικανός point guard πέρασε το παιχνίδι με μια ακατανόητη παθητικότητα, λες και είχε προαποφασίσει πως δεν θα συνιστούσε ούτε υποτυπώδη απειλή για το αντίπαλο καλάθι. Το απρόσμενο ήταν πως η μενταλιτέ του δεν άλλαξε ούτε μετά την ανάπαυλα, τότε που το λαμπάκι του συναγερμού είχε κοκκινίσει για τα καλά.

Το δεύτερο μέρος ήταν ένα ρεσιτάλ ηρωισμού ε λίγα καλά σολαρίσματα και κάμποσες κακοφωνίες. Ο αρνητικός Φουρνιέ του πρώτου μέρους εκβίασε πράγματα και καταστάσεις, λίγο του βγήκε, κάμποσο όχι, το είπε και ο ίδιος αργότερα. Ο Βεζένκοφ ήταν η μόνη σταθερή απειλή, έκανε θραύση στο χαμηλό ποστ, στο τέλος έσκασε να σπρώχνεται και να τον σπρώχνουν.

Δεν είναι φυσικά η πρώτη φορά που ο Ολυπιακός πηγαίνει στο hero ball του Φουρνιέ – ούτε και η τελευταία. Συνέβη, πρόχειρα-πρόχειρα, πέρσι στο Κάουνας και στο Ντουμπάι. Κοινός τόπος, ο Γάλλος θα χειραγωγήσει έτσι άτσαλα το παιχνίδι όταν νιώθει ότι το πράγματα δεν δουλεύει αλλιώς, πως το plan A και το plan B είναι για τα σκουπίδια. Τις προάλλες ο Γουορντ δεν, οι ετερόφωτοι Χολ-Τζόουνς ήταν σκιές χωρίς τον Μίλερ-Μακιντάιρ, ο Μιλουτίνοφ δεν είχε δύναμη να σπρωχτεί, ο Τζόσεφ ξόδευε δυσανάλογα πολλή ενέργεια για φτωχό αποτέλεσμα, ο νεοσύλλεκτος Τζον Κόντσαρ πέρασε χειροπέδες στον Γουόρα στο δεύτερο μέρος αλλά δεν έβαζε γκολ με τίποτα.

Ταυτόχρονα είναι κάπως αστείο να προκύψει εδώ κάποιου είδους βαρύγδουπο συμπέρασμα σχετικά με το τι χρειάζεται και τι όχι ο Ολυμπιακός. Η ανάγκη απόκτησης ενός ακόμη γκαρντ είναι δεδομένη, το έχει πει και ο Μπαρτζώκας, δεν είναι μυστικό. Το προφίλ του παίκτη προφανώς έχει να κάνει και την κατάληξη της υπόθεσης Ντόρσεί. Αν ο Αμερικανός επανακάμψει, κανείς μπορεί να ζήσει με ένα ασφαλή νεροκουβαλητή που θα κάνει τα βασικά. Αν όχι, τότε το επιθετικό ταλέντο και η 1v1 ικανότητα περιορίζονται επικίνδυνα και από τον Φουρνιέ θα απαιτηθούν δυσανάλογα πολλά πράγματα: να είναι δηλαδή ο σταθερός σκόρερ που ήταν πέρσι ο Ντόρσεϊ και ο clutch εκτελεστής των μεγάλων αγώνων όταν έρθει η ώρα της postseason – και όλα αυτά στα 33 του. Εδώ βέβαια υπάρχει ο όχι μικρός αστερίσκος της κατάστασης που υπάρχει στην αγορά: το θέμα δεν είναι τι θέλεις, αλλά που αντέχεις να κάνεις συμβιβασμούς και εκπτώσεις. Πέρσι ο Ολυμπιακός πήρε δύο πόιντ γκαρντ για να του βγει ο ένας, ο οποίος πήρε τίτλο πρωταθλητή Ευρώπης με κορμί απόμαχου που τρώει χωρίς να προπονείται αλλά είχε την κλάση και την εμπειρία να τα βγάλει πέρα παρ΄ όλα αυτά.

Όχι, ο Ολυμπιακός δεν έγινε ξαφνικά η ομάδα του 23-24 που έστυβε την πέτρα για να βγάλει νερό στην επίθεση. Χωρίς έδρα και με αλλαγές που θα ταρακουνούσαν οποιονδήποτε, έχει μπροστά του 20 ημέρες που θα περάσει στην πλειονότητα τους στον Πειραιά προκειμένου ο προπονητής του να ξαναμοιράσει την τράπουλα, οι ανέτοιμοι σταρ (Φουρνιέ-Μιλού) να ξαναβρούν τα πατήματα τους, ο νέος γκαρντ να βρεθεί και να αποκτηθεί.

Το κυρίως ζήτημα πλέον για τον Ολυμπιακό είναι το ταυτοτικό. Δεν έχουν περάσει ούτε δύο μήνες από τη media day του Σεπτέμβρη, τότε που όλοι προέβλεπαν τα γκάζια να είναι τσίτα και τους πόντους να πέφτουν όπως τα κέρματα μετά από τζακ ποτ στον κουλοχέρη. Τώρα τα κόζα είναι διαφορετικά και οι ερυθρόλευκοι καλούνται να επιστρέψουν στο παρελθόν τους, τότε που η καλή επίθεση σήμαινε θρησκευτική τήρηση των αποστάσεων και του περιορισμού της ντρίμπλας, σκληράδα που ξεκινούσε από το «1» (Γουόκαπ) και το «5» (Φαλ) και μεταδιδόταν στο υπόλοιπο ρόστερ σαν ασθένεια, άμυνα που ήξερε πως είχε την ευθύνη να προσδώσει στην επίθεση αυτοπεποίθηση και σιγουριά. Επιπλέον οι ερυθρόλευκοι καλούνται να μην απεμπολήσουν την σπάνια, σε όρους διάρκειας μέσα στα χρόνια, πνευματική τους αντοχή και ανθεκτικότητα, αυτήν που τους έδινε την ικανότητα να αντιδρούν μετά από ένα κακό παιχνίδι, να ανεβάζουν την ένταση όταν οι νίκες τους χαλάρωναν, να σφίγγουν τα λουριά όταν η αγωνιστική πειθαρχία χαλάρωνε.