Κάπου μπερδευτήκαμε

Είσαι 33 ετών, έχεις αγωνιστεί μία πενταετία στον Ολυμπιακό, απολαμβάνοντας την πλήρη στήριξη και εμπιστοσύνη από τον προπονητή σου και τον οργανισμό. Είσαι αναντικατάστατος στο οικοσύστημα της ομάδας, διότι απλούστατα εκπληρώνεις όλα τα «θέλω» του απαιτητικού προπονητή σου, ο οποίος βλέπει στο πρόσωπο σου να ενσαρκώνεται το μότο του: «Κανείς πάνω από την ομάδα». Είσαι ουσιαστικά η… βιτρίνα του, γίνεσαι Έλληνας και δηλώνεις ότι νιώθεις περήφανος για την δεύτερη πατρίδα σου, διαφημίζεις με τον τρόπο που αγωνίζεσαι τη νοοτροπία που κυριαρχεί στο «ερυθρόλευκο» στρατόπεδο και έχει οδηγήσει τον Ολυμπιακό σε πέντε σερί Final-Four της Euroleague αλλά και στην κατάκτηση της στο «Telekom-Center»

Ο Ολυμπιακός πήρε πολλά πέντε χρόνια από τον Τόμας Γουόκαπ, «πλάθοντας» τον ακριβώς όπως ήθελε και κάνοντας τον υπεροπολύτιμο σε μία ομάδα που πρωταγωνιστεί. Ο Τόμας Γουόκαπ όμως πήρε ακόμη περισσότερα πίσω από τον Ολυμπιακό, ενδεχομένως και πολύ περισσότερα από αυτά που θα μπορούσε να φανταστεί ερχόμενος από την Ζάλγκιρις (2018-2021). Λογίζεται πλέον ένας από τους καλύτερους αμυντικούς στην περιφέρεια στην Euroleague, ένας καλός πασέρ και ένας παίκτης-προπονητή, ο οποίος δεν ενδιαφέρεται για τις προσωπικές επιδόσεις αλλά για την ομαδική επιτυχία.

Αλτρουϊσμός δηλαδή σε όλο του το μεγαλείο, όμως το φετινό καλοκαίρι έξω από τις τέσσερις γραμμές του παρκέ, ο Ελληνοαμερικανός γκαρντ αποφάσισε να κινηθεί με εκ διαμέτρου αντίθετο τρόπο σε σχέση με την αγωνιστική του συμπεριφορά. Όταν υπάρχει συμβόλαιο σε ισχύ, στο οποίο έχεις βάλει την υπογραφή σου, οφείλεις να το τιμήσεις. Επειδή τα δεδομένα αλλάζουν, τα χρόνια περνούν, η αξία ανεβάινει ή πέφτει, δεν είναι κακό να εκφράσεις τους προβληματισμούς σου, αλλά δεν είναι στο δικό σου χέρι με το «έτσι θέλω» να πάρεις αυτό που θες. Κάπου μπερδεύτηκε ο Τόμας Γουόκαπ, στην υπόθεση με τον Ολυμπιακό δεν είχε ποτέ εκείνος το πάνω χέρι. Οι κινήσεις του από την αρχή του καλοκαιριού, ναι λίγες ημέρες αφότου δήλωνε ότι του χρόνου θα τα κατακτήσουμε όλα, έδειχναν λες και εκείνος είχε οψιόν ανανεώσης άλλου ενός χρόνου. Πολλές φορές πρέπει να ξέρεις που πατάς και που βρίσκεσαι, να κοιτάς το παρελθόν και να μην αψηφάς εντελώς τους νόμους της αγοράς, προσπαθώντας να περάσει το δικό σου.

Ο Ολυμπιακός δεν έκανε ούτε βηματάκι πίσω, εκτός αν θεωρείται τέτοιο την αύξηση που πρόσφερε (από 1.1 σε 1.5 εκατομμύρια τον χρόνο). Και αν με ρωτάτε, ολόσωστα έπραξε. Ήταν και είναι ένα «μήνυμα» προς πάσα κατεύθυνση, όχι μόνο για τους δικούς του παίκτες αλλά για όλη την ευρωπαϊκή αγορά. Τα συμβόλαια υπάρχουν για να τηρούνται και όταν σπάνε συμβαίνει με συγκεκριμένο τρόπο και όχι με χειρισμούς τύπου Γουόκαπ. Αν οι Πειραιώτες υπέκυπταν στην προκειμένη περίπτωση στα «θέλω» του Γουόκαπ (και του οποιουδήποτε Γουόκαπ) η αγορά θα άλλαζε άρδην. Τα συμβόλαια δύο-τριών-τεσσάρων ετών θα εξαλείφονταν και θα πηγαίναμε σε μία διαφορετική λογική με μονετή συμβόλαια.

Μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι το συμβόλαιο που είχε υπογράψει ο Τόμας Γουόκαπ είναι μικρό για αυτά που έχει προσφέρει στον Ολυμπιακό. Όμως όταν το υπέγραψε δεν ήταν μικρό και κανείς δεν μπορούσε να προδικάσει, πρώτον την συνεισφορά του στον Ολυμπιακό από το 2023 έως το 2026, αλλά και δεύτερον την διαρκή άνοδο των συμβολαίων. Με τα δεδομένα της τότε εποχής, μια χαρά συμβόλαιο ήταν και εξασφάλιζε και τον παίκτη (το μεγαλύτερο της καριέρας του).

Ο Μπαρτζώκας και ο Ολυμπιακός από επιλογή όλα αυτά τα χρόνια δεν «καιγόντουσαν» να βρουν πρωτοκλασάτο πλέι-μέικερ. «Έχτισαν» τον Γουόκαπ σε αυτόν τον ρόλο, πολλές φορές σε βαθμό εμμονής. Με τον απόφοιτο του Στίβεν Όστιν να «πατάει» τα 34, με την πενταετία να κλείνει υπέροχα με την κατάκτηση της Euroleague, ο Ολυμπιακός έσπευσε πολύ νωρίς να κάνει τις κινήσεις του στα γκαρντ. Χωρίς να χρονοτριβήσει και χωρίς καλά καλά η σεζόν να ολοκληρωθεί, έκλεισε του Ζαν Μοντέρο και Κόντι Μίλερ-ΜακΪντάιερ προετοιμάζοντας το έδαφος για μία νέα εποχή. Δύο περιφερειακούς, οι οποίοι στην θέση τους εύκολα είναι στους 7-8 καλύτερους στην Ευρώπη.

Τα συμβόλαια που δίνονται το 2026, σε σχέση με αυτά που δινόντουσαν το 2023, είναι εντελώς διαφορετικά. Αλλά ακόμη και ίδια να ήταν, να μην προχωρούσε δηλαδή ο χρόνος (υποθετικό σενάριο, αλλά λέμε τώρα), οι δύο παίκτες που φτάνουν στον Ολυμπιακό δεν… βλέπουν παικτικά τον Γουόκαπ. Διαφορετικά στοιχεία θα πει εύλογα κάποιος, όμως δεν μιλάμε για διαφορετικές θέσεις, έτσι ώστε να μην υπάρχει μέτρο σύγκρισης.

Η διαφορά στα συμβόλαια είναι μεγάλη, ο Γουόκαπ λόγω της πρότερης συνεισφοράς του στον οργανισμό, έχει δίκιο να θέλει αναπροσαρμογή. Το όποιο δίκιο του, όμως το έχασε με τους χειρισμούς του. Όταν κάτι βγαίνει με αυτόν τον τρόπο προς τα έξω, αυτά που ακολουθούν στο «σίριαλ» είναι απόλυτα φυσιολογικά. Η «μπάλα» πλέον είναι στα χέρια του Ολυμπιακού, ναι αυτή που για πέντε χρόνια ο Μπαρτζώκας την είχε δώσει στον Γουόκαπ, και θα κληθεί να αποφασίσει τι θα κάνει. Μονόδρομος στα δικά μου μάτια, οτιδήποτε άλλο θα δημιουργήσει «τριγμούς» και μία εντελώς διαφορετική συζήτηση στο ευρωπαϊκό μπάσκετ.