Γκασκόιν: «Ακόμα πίνω κάποιες φορές»

Ο θρύλος της Εθνικής Αγγλίας και πρώην αστέρας των Τότεναμ και Ρέιντζερς, Πολ Γκασκόιν, αποκάλυψε τις συγκλονιστικές λεπτομέρειες του αγώνα του με τον αλκοολισμό σε μια σπαρακτική τηλεοπτική συνέντευξη, όπου παραδέχτηκε πως εξακολουθεί να πίνει που και που.

Ο άλλοτε χαρισματικός μέσος, που έγινε θρύλος στα χρόνια της ποδοσφαιρικής του καριέρας, δίνει εδώ και χρόνια δημόσια μάχη με τους προσωπικούς του “δαίμονες” μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση.

Ο 58χρονος, εμφανίστηκε στην εκπομπή Good Morning Britain του ITV, όπου ρωτήθηκε για την κατάσταση της υγείας του. Με αφορμή το νέο του βιβλίο με τίτλο «Eight», μίλησε ανοιχτά για το βάθος του εθισμού του στο αλκοόλ, μια μάχη που τον ταλαιπωρεί για περισσότερα από 20 χρόνια, από τότε που σταμάτησε το ποδόσφαιρο.

Ως παίκτης, ο Γκασκόιν είχε κερδίσει τις καρδιές των Άγγλων το 1990, όταν δάκρυσε στον ημιτελικό του Μουντιάλ απέναντι στη Δυτική Γερμανία, αφού είχε δεχθεί κίτρινη κάρτα που θα τον απέκλειε από τον τελικό. Τα «Λιοντάρια» τελικά αποκλείστηκαν, όμως εκείνη η πορεία έμεινε στην ιστορία ως μια από τις πιο ηρωικές στιγμές του αγγλικού ποδοσφαίρου.

Σήμερα, ο πρώην άσος των Τότεναμ και της Λάτσιο παραδέχεται ότι εξακολουθεί να πίνει, ενώ αναγκάστηκε να επιστρέψει στις συνεδρίες των Ανώνυμων Αλκοολικών (AA), όπου δέχεται στήριξη από άλλους ανθρώπους που παλεύουν με τον ίδιο εθισμό.

«Μπορώ να περάσω μήνες ολόκληρους χωρίς να πιω και μετά να έχω ένα δίημερο ξέσπασμα και να υποστώ τις συνέπειες. Και μετά δεν αντέχω τον εαυτό μου για μερικές μέρες. Απλώς γίνομαι δυστυχισμένος και πρέπει να πάω σε μια συνάντηση των Ανώνυμων Αλκοολικών. Μόνο όταν πήγα για πρώτη φορά σε τέτοια συνάντηση συνειδητοποίησα ότι ήμουν αλκοολικός», είπε.

Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, ο Γκασκόιν ήταν εμφανώς συγκινημένος και χρησιμοποίησε μια οδυνηρή παρομοίωση για να εξηγήσει γιατί δυσκολεύεται να παραμείνει πλήρως νηφάλιος.

«Όχι, δεν είναι αδύνατο να το κόψω. Το έχω κόψει για πέντε και για τέσσερα χρόνια», είπε όταν ρωτήθηκε αν του είναι αδύνατο να σταματήσει το ποτό. «Είναι όπως με οτιδήποτε άλλο. Αν κάθεσαι αρκετή ώρα στον κουρέα, στο τέλος θα σου κόψει τα μαλλιά. Έγραψα αυτό το βιβλίο, το “Eight”, για να βοηθήσω άλλους ανθρώπους. Δεν έχει να κάνει με το ποδόσφαιρο, αφορά αυτά που πέρασα εγώ ο ίδιος».

'What is it about alcohol that means you can never feel like you've conquered it?'@susannareid100 and Richard talk to Paul Gascoigne about his struggles with alcoholism and mental health. pic.twitter.com/NaIGCHIl3t

Ο Γκασκόιν αποκάλυψε επίσης ότι στα 22 του έκανε και χρήση ναρκωτικών, ισχυριζόμενος πως η συνήθεια αυτή ξεκίνησε όταν χακάρισαν το τηλέφωνό του. Το 2015 του επιδικάστηκαν αποζημιώσεις, αφού αποδείχθηκε ότι δημοσιογράφοι του Mirror Group παρακολουθούσαν παράνομα το τηλέφωνό του για περίπου μια δεκαετία.

Αναπολώντας εκείνη την περίοδο, είπε ότι πίστεψε ότι η οικογένειά του τον είχε προδώσει, διαρρέοντας πληροφορίες στα ΜΜΕ και αυτό τον επηρέασε αρνητικά:

«Τα ναρκωτικά ήρθαν τότε, δοκίμασα πρώτη φορά και μετά είχα το πρόβλημα. Ήταν εξαιτίας του χακαρίσματος· μάλωσα με τη μαμά και τον μπαμπά μου για τρεις μήνες και αυτό μας διέλυσε. Άρχισα τα ναρκωτικά, και ο πατέρας μου με έβαλε με το ζόρι σε κλινική για 11 ημέρες – ήμουν 22 χρονών – με αστυνομικούς υπό κάλυψη. Μετά έγινα καλύτερα.
Οι μόνοι άνθρωποι με τους οποίους μιλούσα ήταν οι γονείς μου, και συνέχιζαν να βγαίνουν πράγματα στις εφημερίδες, οπότε μάλωσα ξανά μαζί τους. Κατέληξα να έχω έξι κινητά και να χρησιμοποιώ τον τηλεφωνικό θάλαμο έξω από το σπίτι. Σκεφτόμουν “Μαμά, μπαμπά, τι στο καλό κάνετε; Γιατί μιλάτε στον Τύπο;”. Αυτό μας διέλυσε. Τα ναρκωτικά είχαν πάρει τον έλεγχο, και μόνο όταν ο πατέρας μου με έβαλε σε κλινική, έγινε το καλύτερο πράγμα που θα μπορούσε να συμβεί».

Ο Gazza, παραδέχτηκε επίσης ότι είχε πιει “περισσότερο από μια γουλιά μπράντι” στον τελικό του Λιγκ Καπ Σκωτίας το 1996 με τη Ρέιντζερς απέναντι στη Χαρτς, όπου σημείωσε δύο καθοριστικά γκολ.

«Ήταν στο ημίχρονο», είπε. «Ο προπονητής με ρώτησε αν είχα πιει και του είπα όχι. Μου απάντησε: “Τότε πήγαινε και πιες ένα ποτό.” Ήπια εννέα, σκόραρα δύο γκολ και αναδείχθηκα παίκτης του αγώνα. Αλλά δεν με άφησαν να πάω στο δείπνο μετά τον αγώνα, γιατί είχα ήδη πιει πάρα πολύ!»

Στη συνέχεια, μίλησε για μια βαθιά πληγή που τον σημάδεψε για πάντα, τον θάνατο του μικρού αδελφού ενός φίλου του, που σκοτώθηκε ενώ εκείνος βρισκόταν μαζί του.

«Είχα αναλάβει να τον προσέχω. Έφυγε μόλις ένα μέτρο μπροστά και τον χτύπησε ένα αυτοκίνητο. Πέθανε στην αγκαλιά μου», αποκάλυψε. Μια τραγωδία που άλλαξε για πάντα τη ζωή του και συνέβαλε στα ψυχολογικά του προβλήματα.

«Έχω κάνει τόσα τρελά πράγματα», είπε, «αλλά τώρα προσπαθώ να βλέπω τη ζωή διαφορετικά».