Ε όχι και την πρώτη φορά

Επτά εντός έδρας ματς στο ωδείο της Σόφιας, την υπηρεσιακή έδρα τους. Ένα εκτός έδρας με την Εφές στην Πονγκόριτσα, ένα με την Φενέρ στο Μόναχο, το άλλο με τη Βαλένθια κεκλεισμένων. Στο Παρίσι πολιτισμός και αβρότητες, στο Ντουμπάι ντι-φένς αλά αραβικά, μόνο στο Φάληρο και στη Μπολόνια είχε συναντήσει η Χάποελ πραγματική αντίσταση από την κερκίδα, αυτό το επίπεδο ντεσιμπέλ που έχει τον τρόπο να τρυπάει το κρανίο και να διακόπτει τον ειρμό της σκέψης.

Χθες βράδυ η ομάδα του Ιτούδη ήρθε στο Μαρούσι με 83% ποσοστό στις βολές και σούταρε 11 στο σίδερο. Στην τέταρτη περίοδο, που δεν άκουγες ούτε τον διπλανό σου, είχε 1/6. Παράσημο για αυτούς, γύρισαν δύο φορές στο ματς, μία από το -12 νωρίς, μία από το -9, την επόμενη από το -8. Κράτησαν τον Παναθηναϊκό πέντε λεπτά χωρίς πόντο, έφεραν πρωταγωνιστές από τον πάγκο, υποστήριξαν το πλάνο του μάστερ τακτικιστή κόουτς που φανερά ήθελε να προκαλέσει τους ρολίστες να γίνουν σκόρερ (Ερνανγκόμεθ). Ένας σύλλογος πρωτάρης, όσο κι αν πολλοί εντός του είναι κάθε άλλο παρά τέτοιοι, οφείλει να περάσει από την υψικάμινο αυτών των εδρών για να δοκιμάσει το μέταλλο του.

Το δέρμα του Παναθηναϊκού ήταν τσιτωμένο από το ξεκίνημα, όπως όταν δεν μπορείς να περιμένεις να ξεκινήσει. Το πρώτο μήνυμα ήρθε από τον Άταμαν, «πρώτη κίνηση δική μου», Γκραντ-Καλαϊτζάκης-Μήτογλου, όχι Ναν, όχι Σορτς, όχι Χουάντσο, σαν να έλεγε «εδώ παίζω με τα λευκά». Βάλε-βγάλε και ο Τούρκος και ο Έλληνας λες και έπαιζαν πλέι-οφ. «Εσείς είστε οι πρωτοπόροι, μισό λεπτό να σας δείξουμε ποιοι είναι οι καλύτεροι» ήταν η μενταλιτέ που ανέδιδε το παρκέ.

Αγωνιστικά, όσο ο Παναθηναϊκός περίμενε το ξύπνημα των Σλούκα και Ναν ακουμπούσε στις κολώνες των Όσμαν και Γκραντ. Ο ένας είναι η επιτομή του σύγχρονου πλάγιου, αυτού που δεν υπάρχει τομέας του παιχνιδιού στον οποίο δεν μπορεί να επιδράσει: άμυνα, επίθεση, ριμπάουντ, τρίποντα, transition. Ο άλλος, ο σταθερός μετρονόμος, αυτός που εγγυάται την ισορροπία και ας παίζει όποιος θέλει δίπλα του.

Το έχουν πει αρκετές φορές οι πρωταγωνιστές που πια δεν μπορεί να αγνοηθεί. «Παίζαμε με τη Ρεάλ, είναι ένα μεγάλο ματς», Όσμαν στη Μαδρίτη. «Είχαμε μεγάλα ματς μπροστά μας, πρωταθλητές Ευρώπης και πρωτοπόροι», Ναν αυτή την εβδομάδα. Σε όλο τον οργανισμό, από ομάδα ως μάνατζμεντ και κερκίδα, αισθανόταν κανείς την πανστρατιά που μεταφράστηκε σε αδιανόητη ένταση στο ξεκίνημα. Είναι, όπως και να το κάνεις, μικρή ή μεγάλη κακομαθησιά, να πρέπει να παίζεις ματς «τύπου πλέι-οφ» για να ανεβάζεις την ένταση στα αρμόζοντα επίπεδα. Ναι, δεν μπορείς να είναι μονίμως στην τσίτα, αλλά ούτε και να σε παίρνει ένας υπνάκος κάθε μήνα μέχρι να χτυπήσει το ξυπνητήρι – χρειάζεται ένα μίνιμουμ επίπεδο εγρήγορσης.

Ίσως όμως πρέπει να το αποδεχθούμε πια πως αυτός είναι ο τρόπος του προπονητή. Το ότι δηλαδή η κανονική περίοδος αντιμετωπίζεται ως τίποτα παραπάνω από ένα σκαλοπάτι, σχεδόν ένα αναγκαίο κακό μέχρι να έρθει η στιγμή των πλέι-οφ. Ο στόχος σε αυτό το εξάμηνο δεν είναι να θαμπώσει, αλλά να κατακτήσει με όποιον τρόπο μπορεί μία από τις θέσεις που οδηγούν στο πλεονέκτημα της έδρας. Και κυρίως να έχει τους παίκτες του υγιείς και φορμαρισμένους προκειμένου να ανεβάσει φυσιολογικά το δείκτη έντασης ως την τελική ευθεία. Αν στην πορεία υπάρξουν εστίες προβληματισμού, so be it. Σε ό,τι αφορά τους παίκτες, όποιος μου κάνει τη δουλειά. Μήτογλου στα δύο τρίμηνα, Χουάντσο στο τελευταίο τη χρονιά της κατάκτησης. Λορέντζο καθόλου πέρσι. Φέτος, αν προκύψει Σορτς, έχει καλώς, το ίδιο και με τον Ρογκαβόπουλο: αν παίξουν καλά θα κάνουν τη διαφορά σε τουλάχιστον 4-5 ματς κανονικής διάρκειας, αλλά για τα πλέι-οφ η ομάδα που θα παίξει είναι λίγο ως πολύ διαμορφωμένη, με όσους ανέβουν στο τρένο τώρα ή αργότερα, τύπου Παπαπέτρου στα playoffs του ’23.