Χορός σε ερημονήσι

Έμοιαζε να είναι ένα από τα παιχνίδια χωρίς επιστροφή. Αυτά που έχεις κάνει ό,τι περισσότερο μπορείς για να τα κερδίσεις, αλλά ακόμα μπορεί να χαθούν, γιατί έτσι είναι το μπάσκετ. Τρία-τέσσερα χαμένα ελεύθερα σουτ, δύο-τρία από απέναντι που μπήκαν ενώ συνήθως θα ήταν στεφάνι και έξω, έφτασες εδώ, 72-72, ογδόντα δευτερόλεπτα. Σαν ογδόντα κόκκοι στην κλεψύδρα, τόσοι λίγοι που μπορείς να τους μετρήσεις.

Τρεις της Εφές κυνηγούν τον Ναν και ο Γκέιμπριελ έχει την ψυχραιμία να τελειώσει τη φάση. Ολομόναχος, αλλά τίποτα δεν είναι δεδομένο όταν η μπάλα υπακούει σε άλλους νόμους φυσικής και βαρύτητας. Στο τελευταίο λεπτό γλιστράει περισσότερο, είναι αφύσικα βαριά, τα λιγότερο έμπειρα χέρια θα ορκίζονταν ότι καίει και φαίνεται σαν να έχει αγκάθια.

Ο Σέιν Λάρκιν παρασύρει τον Χουάντσο Ερνανγκόμεθ στο ερημονήσι του, εκεί όπου χώρο μόνο για τους δυο τους. Ξεκινά να χορεύει με τη μπάλα, είναι σαν να την έχει δέσει σε σκοινί. Νωρίτερα ο Σλούκας τον έστειλε ως το κέντρο, όμως και πάλι έχασε τη μονομαχία. Αλλά ο Ισπανός είναι για μια στιγμή ο Μπο Κρουζ, αυτός για τον οποίο ο Άνταμ Σάντλερ θα δώσει πενήντα δολάρια αν σουτάρεις και βρεις τη στεφάνη. Τάπα, ανοιχτό γήπεδο, πλαγιομετωπική με τον Μπράιαντ, δύσκολη στο μάτι, σε φουλ ταχύτητα. Ο Αμερικανός πηγαίνει κυνικά στη μπάλα, ο Μπο σωριάζεται άσχημα, λίγο αργότερα σηκώνεται.

Ο Λούκα Μπάνκι αισθάνεται για μια στιγμή σχολαστικός γυμνασιάρχης και αφελώς επιμένει να εφαρμοστεί ο κανονισμός που προβλέπει πως παίκτης για την ιατρική φροντίδα του οποίου έχει διακοπεί το παιχνίδι πρέπει να γίνει υποχρεωτικά αλλαγή. Αταμάν και Σλούκας δεν πιστεύουν στην τύχη τους.

Έμενε ένα μεγάλο σουτ. Η πορτοκαλί ιστορία γράφεται συχνά από μακριά – τίποτα πιο συναρπαστικό από το ένα δευτερόλεπτο μέχρι η μπάλα να φτάσει στο διχτάκι . Ο Σλούκας ήξερε το έργο, πως η Εφές θα απαγόρευε σε αυτόν και τον Ναν να σουτάρουν, με κάθε τρόπο. Το τίμημα ήταν ένας ελεύθερος παίκτης. Ο αρχηγός του Παναθηναϊκού χορογράφησε μια πάσα που βρήκε τον Μήτογλου στον βηματισμό. Ψυχρός σαν παγετώνας σε ηφαίστειο, ο Σαλονικιός το χλάτσωσε.

Έχοντας καταθέσει πειστήρια ιδρώτα, πείσματος, ταλέντου και χαρακτήρα στο σημείο που άλλοτε βρισκόταν το ιστορικό Αμπντί Ιπεκτσί, ο Παναθηναϊκός πολύ δύσκολα θα επιβίωνε στο τέταρτο παιχνίδι αν το χθεσινοβραδινό στράβωνε. Έτσι είναι, κάποια στιγμή παίζεις τα ρέστα σου, αλλιώς θα αιμορραγείς μάρκες μέχρι να σηκωθείς από το τραπέζι.

Ο Αταμάν ανακάτεψε εντυπωσιακά την τράπουλα, πρόκρινε κάθε είδους σχήματα, σταμάτησε τον πιο επιδραστικό ως τώρα παίκτη της σειράς, τον Βενσάν Πουαριέ. Είδε τους σέντερ του να κερδίζουν μάχες στην άμυνα, ειδικά αυτούς που δεν διακρίνονται σε αυτό, τον Γιούρτσεβεν και τον Μήτογλου. Το μισό παράσημο δικό τους, το άλλο μισό στην εμπροσθοφυλακή που δεν τους άφησε γυμνούς, που τους οδήγησε σωστά στο στόμα του λύκου.

Ο MVP Κέντρικ Ναν επέστρεψε ως χειρουργός. Πρώτο ημίχρονο της υπομονής, έξι πόντοι, οι υπόλοιποι μαλάκωσαν τα αναχώματα. Δεύτερο της επίθεσης, όχι ως έφοδος και γιουρούσι, μετρημένες ντρίμπλες, το sweet spot στα 4-5 μέτρα. Έφτασε το 36ο παιχνίδι της σεζόν για να μην σκοράρει ούτε ένα τρίποντο. Τελευταία φορά που είχε μείνει χωρίς τέτοιο, το ημερολόγιο έγραφε 23 Απρίλη 2024 – ήταν το Game 1 με τη Μακάμπι.

Η Εφές, ως πραγματικά καλή ομάδα που είναι, θα επιστρέψει. Σήμερα Πρωτομαγιά οι δρόμοι της Κωνσταντινούπολης θα κατακλυστούν από κόσμο σε ένα ήδη τεταμένο κλίμα. Αλλά ο Παναθηναϊκός ξέρει ότι στις επόμενες δύο παρτίδες παίζει με τα λευκά.