Αργεντινή – Αγγλία: Ντέρμπι χρόνων

Αν με ρωτήσετε για μια ποδοσφαιρική διαμάχη εθνικών ομάδων αμέσως το μυαλό μου θα πάει στο Αργεντινή – Αγγλία. Μπορεί να μην είναι καν η μεγαλύτερη κόντρα αλλά τι να κάνω… αυτή μου “σκάει” πρώτη στο μυαλό.

Η Αργεντινή απέναντι στην Αγγλία είναι μια μάχη που δεν χωράει απλά σε ένα γήπεδο. Είναι η μονομαχία όπου το ποδόσφαιρο συναντά την ιστορία. Το πάθος συγκρούεται με την παράδοση και το σφύριγμα της σέντρας μοιάζει περισσότερο με το πρώτο κεφάλαιο μιας ταινίας παρά με την αρχή ενός αγώνα.

Από τη μία οι Άγγλοι. Οι άνθρωποι που θεωρούν ότι εφηύραν το ποδόσφαιρο, πίνουν το τσάι στις πέντε με θρησκευτική ευλάβεια και μπορούν να συζητούν για το Γουέμπλεϊ λες και πρόκειται για εθνικό μνημείο. Από την άλλη οι Αργεντινοί. Ο λαός που αντιμετωπίζει το ποδόσφαιρο σαν δεύτερη θρησκεία, πίνει ματέ κάθε πιθανή στιγμή, ανάβει τη φωτιά για ασάδο πριν καν αρχίσει το παιχνίδι και πιστεύει ότι μια ντρίμπλα αξίζει όσο ένας πίνακας ζωγραφικής.

Όταν αυτές οι δύο κουλτούρες συναντιούνται σε Παγκόσμιο Κύπελλο, δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Οι παλαιότεροι θυμούνται κάθε λεπτομέρεια. Οι νεότεροι έχουν μεγαλώσει ακούγοντας ιστορίες που περνούν από γενιά σε γενιά σαν οικογενειακή παράδοση.

23 Ιουλίου, 1966, Λονδίνο
Αγγλία – Αργεντινή 1-0, φάση των 8

Η πρώτη μεγάλη πράξη γράφτηκε το 1966, φυσικά, στο Γουέμπλεϊ. Η Αγγλία νίκησε 1-0, όμως ελάχιστοι θυμούνται το γκολ περισσότερο από την αποβολή του Αντόνιο Ρατίν. Ο Αργεντινός αρχηγός αποχώρησε αρνούμενος να πιστέψει την απόφαση του Γερμανού διαιτητή Κράιτλαϊν, με τους συμπατριώτες του να θεωρούν ότι το παιχνίδι είχε κριθεί περισσότερο από τη σφυρίχτρα παρά από τις φάσεις. Ακόμη και σήμερα, για πολλούς στην Αργεντινή εκείνο το ματς αποτελεί μία από τις πρώτες μεγάλες πληγές της ποδοσφαιρικής τους ιστορίας απέναντι στους Άγγλους.

Το γκολ το είχε βάλει ο Χερστ.

22 Ιουνίου, 1986, Μέξικο Σίτι
Αργεντινή – Αγγλία 2-1, φάση των 8

Αν υπάρχει ένας αγώνας που σημάδεψε για πάντα αυτή την αντιπαλότητα, αυτός είναι φυσικά ο προημιτελικός του 1986 στο θρυλικό Αζτέκα. Ίσως το πιο διάσημο παιχνίδι στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων. Και όλα αυτά χάρη σε έναν άνθρωπο.

Ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα χρειάστηκε μόλις τέσσερα λεπτά για να δημιουργήσει δύο στιγμές που θα συζητιούνται όσο υπάρχει ποδόσφαιρο. Πρώτα ήρθε το περίφημο «Χέρι του Θεού». Ο Μαραντόνα πήδηξε μαζί με τον Σίλτον, ακούμπησε την μπάλα με το χέρι, ο διαιτητής δεν είδε τίποτα και η Αργεντινή προηγήθηκε. Μέχρι σήμερα οι Άγγλοι το χαρακτηρίζουν κλοπή. Οι Αργεντινοί το αντιμετωπίζουν σχεδόν σαν… λαϊκό μύθο.

Και πριν προλάβουν όλοι να συνέλθουν, ήρθε το δεύτερο γκολ. Εκείνο που δεν χρειάζεται εξηγήσεις. Ο Μαραντόνα πήρε την μπάλα από κάτω από το κέντρο, πέρασε πέντε αντιπάλους, τον τερματοφύλακα και την έστειλε στα δίχτυα, χαρίζοντας στον κόσμο ίσως το πιο ωραίο γκολ στην ιστορία των παγκοσμίων κυπέλλων. Αν το πρώτο γκολ δίχασε, το δεύτερο ένωσε άπαντες. Ακόμη και οι πιο φανατικοί Άγγλοι παραδέχονται ότι εκείνη η ενέργεια ήταν καθαρή ποδοσφαιρική μαγεία.

Στο βιβλίο του ο Ντιέγκο αναφέρει την πιο διασκεδαστική στιγμή που συνέβη μετά τον αγώνα όταν τον συνάντησε ο συμπαίκτης του Έκτορ Ενρίκε στα αποδυτήρια ο οποίος του είπε: “Τι ασίστ σου έβγαλα ε;”. Ήταν αυτός που του είχε δώσει την μπάλα κάτω από το κέντρο

30 Ιουνίου, 1998, Σεντ Ετιέν
Αργεντινή – Αγγλία 2-2 (4-3 πεν.), φάση των 16

Δώδεκα χρόνια αργότερα, στη Γαλλία, η μονομαχία απέκτησε νέους πρωταγωνιστές. Από τη μία ο νεαρός Μάικλ Όουεν, που με μια απίθανη κούρσα πέτυχε ένα από τα πιο εντυπωσιακά γκολ στην ιστορία. Από την άλλη ο Ντέιβιντ Μπέκαμ, που έμελλε να γίνει ο μοιραίος της βραδιάς. Μια αψυχολόγητη αντίδραση απέναντι στον Σιμεόνε του κόστισε την κόκκινη κάρτα και η Αγγλία έπαιξε σχεδόν ολόκληρο το παιχνίδι με δέκα παίκτες και ο ίδιος ο Μπέκαμ έζησε έναν εφιάλτη σε όποιο γήπεδο της Αγγλίας πήγαινε την επόμενη σεζόν.

Οι Άγγλοι άντεξαν, πάλεψαν εκείνο το ματς, το έφτασαν στα πέναλτι, αλλά εκεί εμφανίστηκε ξανά ο γνώριμος… εφιάλτης. Η Αργεντινή ήταν πιο ψύχραιμη και πήρε ακόμη μία μεγάλη πρόκριση, αφήνοντας την Αγγλία να μετρά ακόμη μία χαμένη ευκαιρία απέναντι στον αγαπημένο της αντίπαλο.

7 Ιουνίου, 2002, Σαπόρο
Αγγλία – Αργεντινή 1-0, φάση ομίλων

Το 2002, όμως, γράφτηκε μια διαφορετική ιστορία με τον Μπέκαμ να φτάνει στην κάθαρση όταν από αποδιοπομπαίος τράγος, μετατράπηκε σε λυτρωτή. Ένα εύστοχο πέναλτι χάρισε στην Αγγλία τη νίκη με 1-0 και έκλεισε έναν προσωπικό λογαριασμό που κουβαλούσε ο ίδιος τέσσερα ολόκληρα χρόνια. Για τους Άγγλους δεν ήταν απλώς τρεις βαθμοί στη φάση των ομίλων. Ήταν μια μικρή ποδοσφαιρική εκδίκηση.

Και τώρα; Τώρα η ιστορία χτυπά ξανά την πόρτα. Ένας ακόμη ημιτελικός, ακόμη μία ευκαιρία να προστεθεί ένα νέο κεφάλαιο σε αυτή τη μυθική αντιπαλότητα. Δεν υπάρχουν πλέον Μαραντόνα ή Μπέκαμ και το βάρος, η ευθύνη, παραμένει ίδιο αλλά, βαραίνει άλλους. Γιατί κάθε φορά που η Αργεντινή συναντά την Αγγλία σε Μουντιάλ, δεν είναι μάχη έντεκα εναντίον έντεκα. Παίζουν οι αναμνήσεις, οι θρύλοι, οι ατελείωτες συζητήσεις στα καφενεία του Μπουένος Άιρες και στις παμπ του Λονδίνου. Παίζουν οι παλιοί λογαριασμοί, οι νέοι πρωταγωνιστές και η βεβαιότητα πως, ό,τι κι αν συμβεί, το επόμενο πρωί ολόκληρος ο ποδοσφαιρικός πλανήτης θα έχει ακόμη μία ιστορία να διηγείται.