Ξεχασμένος Πόλεμος…

FORGOTTEN WAR

Μία Απλή Υπενθύμιση

Κωνσταντίνος Τζαβέλλας

Αντιπτέραρχος (Ι) ε.α

«Το 1948 (εμφύλιος σε εξέλιξη) μας πήραν ως επιλαχόντες στην Σχολή Ευελπίδων. Το ίδιο έτος και με πολύ γρήγορη εκπαίδευση, στην Κέρκυρα, αποφοιτήσαμε. Τοποθετήθηκα στο Μεσολόγγι και αμέσως στο Καϊμακτσαλάν, Μπέλες, μέχρι το 1949. Το 1950, ως Υπολοχαγός, επιλέχθηκα στην πρώτη αποστολή για την Κορέα. Όλοι όσοι συμμετείχαμε στην πρώτη αποστολή είχαμε εμπειρία από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον εμφύλιο. Από τους εφέδρους οι περισσότεροι είχαν εμπειρία από τον εμφύλιο και οι περισσότεροι ήταν ορφανοί από γονείς. Από την Κορέα επέστρεψα ζωντανός, προσπάθησα να συνειδητοποιήσω ότι είμαι στις Ένοπλες Δυνάμεις, εν καιρώ ειρήνης, μου ήταν αδύνατο και το 1961 παραιτήθηκα από τον Ελληνικό Στρατό με τον βαθμό του Ταγματάρχη, (είκοσι οκτώ πεντηκοστά σύνταξη). Δεν ήθελα άλλο την στρατιωτική στολή. Οποιαδήποτε στολή φορούσα μου μύριζε ανθρώπινο αίμα». Είναι ένας από τους βετεράνους της Κορέας, ένας υπέροχος αξιωματικός - άνθρωπος που πολύ σύντομα κλείνει έναν αιώνα ζωής (100 ετών). Κατάγεται από την Άμφισσα  και μετά την αποστρατεία του ασχολήθηκε με την καλλιέργεια του ελαιώνα του, μετά με την λαογραφία και την τοπική Ιστορία της Φωκίδας. Είναι ο Ταγματάρχης (ΠΖ) Γεώργιος Κουτσοκλένης.

Ενισχύστε το militaire.gr ,δείτε γιατί ΕΔΩ

Μετά την λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η κορεατική χερσόνησος χωρίζεται σε δύο ζώνες και ο 38ος παράλληλος αποτελεί και το σύνορο των δύο ζωνών. Ήταν 15 Αυγούστου 1945. Ο ψυχρός πόλεμος οδηγεί τις δύο ζώνες σε δύο ανεξάρτητα κράτη, την Βόρειο Κορέα να ανήκει στο κουμμουνιστικό ανατολικό στρατόπεδο της ΕΣΣΔ και την Κίνα και την Νότιο Κορέα να ανήκει στην δύση, υπό την προστασία των ΗΠΑ. Στις 25 Ιουνίου 1950 η Βόρειος Κορέα υπό την ηγεσία του Κιμ Ιλ Σονγκ, παππού του σημερινού ηγέτη, Κιμ Γιονγκ Ουν, εισβάλει στην Νότιο Κορέα. Το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, (ΣΑΗΕ),  με την απόφαση 82 απαίτησε από τη Βόρειο Κορέα να τερματίσει αμέσως την εισβολή. Η Βόρειος Κορέα δεν συμμορφώθηκε με την απόφαση, συνέχισε την εισβολή αναγκάζοντας το ΣΑΗΕ στις 27 Ιουνίου 1950 να εκδώσει την απόφαση 83. Η απόφαση 83 τόνιζε ότι η Βόρειος Κορέα παραβιάζει την ειρήνη και απαιτούνται επείγοντα στρατιωτικά μέτρα για την αποκατάσταση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας, κάνοντας ταυτόχρονα σύσταση στα κράτη μέλη να παράσχουν στρατιωτική βοήθεια στη Δημοκρατία της Νότιας Κορέας. Αυτά τα λίγα για να θυμηθούμε την ιστορία έναρξης του εμφύλιου πολέμου στην Κορέα.

Πολλοί τον ονομάζουν «ξεχασμένο πόλεμο – "Forgotten War"» διότι διεξήχθηκε λίγα χρόνια μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, πριν τον πόλεμο του Βιετνάμ και χάθηκε ανάμεσά τους. Η πολεμική σύρραξη κράτησε τρία χρόνια, από 25 Ιουνίου 1950 έως 27 Ιουλίου 1953. Δεν είχε κανένα αποτέλεσμα για τις εμπλεκόμενες πλευρές, έληξε με την συνθήκη κατάπαυσης των εχθροπραξιών και οι δύο αντίπαλοι επανήλθαν στα πρότερα και σημερινά σύνορα, τον περίφημο 38ο παράλληλο. Δημοσιογραφικά χαρακτηρίστηκε  ως «ένας πόλεμος στο πιο ακατάλληλο μέρος, την πιο ακατάλληλη στιγμή, με τον πιο ακατάλληλο αντίπαλο».

Η συμμετοχή της Ελλάδος σε έναν εμφύλιο πόλεμο την εποχή που η ίδια μόλις βγαίνει από τον δικό της εμφύλιο, στην άγνωστη κορεατική χερσόνησο, παραμένει ένα ερώτημα. Οι απώλειες είναι γνωστές, 186 νεκροί και 650 περίπου τραυματίες. Αναλυτές υποστηρίζουν ότι με την συμμετοχή μας εξασφαλίστηκε η ένταξή μας στο ΝΑΤΟ, γεγονός που συνέβη κατά  την διάρκεια του πολέμου. Δεν γνωρίζουμε εάν τελικά αυτό ήταν το κέρδος. Το σίγουρο είναι ότι η ρήση του Τσόρτσιλ «οι ήρωες πολεμούν σαν τους Έλληνες», στην νοτιοκορεάτικη εκδοχή της δόθηκε από τον νοτιοκορεάτη πρόεδρο Syng Man Rhe, ο οποίος απευθυνόμενος στο διοικητή του Ελληνικού Τάγματος τόνισε: «Εσείς οι Έλληνες, κι όταν είστε αντίκρυ με τον θάνατο, σκέπτεστε και ζείτε τις μεγάλες και αιώνιες ανθρώπινες αρετές. Για τον λόγο αυτό και στην μακραίωνη εθνική σας ζωή, τόσο λίγοι εσείς υπερνικάτε κάθε επιδρομέα».  Κέρδος σίγουρα αποτελεί η απόκτηση ενός φίλου που ξέρει και τιμά τους συμμάχους.

Το πρώτο μνημείο προς τιμή των ελλήνων πεσόντων είχε αναγερθεί στην κοιλάδα των ηρώων έξω από την Σεούλ. Αργότερα μεταφέρθηκε στο πάρκο Yeoju-si μέσα στην Σεούλ. Η Ν. Κορέα τιμά ιδιαίτερα την χώρα μας για την συμμετοχή της.  Στο στρατιωτικό μουσείο της Σεούλ, με την δεσπόζουσα θέση της Ελλάδος, στην κεντρική είσοδο του μουσείου με όλα τα ονόματα των νεκρών, το επιβεβαιώνει. Το «ανδρός επιφανούς πάσα γη τάφος» στην είσοδο όλων των στρατιωτικών νεκροταφείων θα μείνει για πάντα χαραγμένο στην ιστορία της Νότιας Κορέας. Επομένως δεν είναι "forgotten war" για όλους. Το υπουργείο των Βετεράνων της Ν. Κορέας θα υπάρχει μέχρι να αποβιώσει και ο τελευταίος βετεράνος που συμμετείχε στον πόλεμο. Στο υπουργείο των Βετεράνων είναι καταγεγραμμένοι όλοι συμμετέχοντες στον πόλεμο και τις ειρηνευτικές αποστολές, ανεξάρτητα από το κράτος που ανήκουν.

Το καλοκαίρι του 2003, ως ακόλουθος Άμυνας στη Σεούλ, στα πλαίσια του εορτασμού των 50 ετών από την υπογραφή της συνθήκης τερματισμού του πολέμου, συνόδευα στην εκδήλωση, τους Έλληνες Βετεράνους που προσκλήθηκαν με τον πρόεδρό τους,  τον Στρατηγό Στυλιανό Δράκο. Κατά την περιοδεία μας  συζητούσαν για τοποθεσίες όπου έλαβαν χώρα σκληρές μάχες στις οποίες συμμετείχαν και οι ίδιοι, σαν να μιλούσαν για γνωστές ελληνικές τοποθεσίες, για το χωριό τους. Για το ύψωμα 381, 326, το ύψωμα Σκοτς, το ύψωμα Νόρι, για αεροδρόμια που ήταν χωράφια αλλά και για το ύψωμα Outpost Harry, ή "Outpost Haros", όπως το ονόμασαν οι 100 Έλληνες, που  το υπερασπίστηκαν μαζί με 400 Αμερικανούς, από τις επιθέσεις 10.000 κινέζων, για μια εβδομάδα. Σε όλα τα υψώματα νεκροί Έλληνες. Τότε αντιλήφθηκα τι είχαν καταφέρει.

Ενισχύστε το militaire.gr ,δείτε γιατί ΕΔΩ

Ήταν 16 Νοεμβρίου του 1950 που το τάγμα τους, 1000 περίπου ανδρών, αναχωρούσε από το Πειραιά για την Νότιο Κορέα με το αμερικανικό οπλιταγωγό «Τζένεραλ Χαν» για να γράψει την δική του λαμπρή ιστορία.

Ήταν 11 Νοεμβρίου 1950, πρωί 08:30, όταν τα επτά C-47 Nτακότα, που αποτελούσαν το περίφημο 13ο σμήνος με 67 άνδρες, απογειώθηκαν από το αεροδρόμιο της Ελευσίνας και μετά από 10 ανεφοδιασμούς, στην Λευκωσία, στο Νταχράν, στο Καράτσι, στο Νέο Δελχί, στο Αλλαχαμπάντ, στην Καλκούτα, στην Μπανγκόγκ, στη Σαϊγκόν, στη Μανίλα, στην Οκινάουα προσγειώθηκαν στην Ιταζούκα της Ιαπωνίας. Πολυήμερο ταξίδι, με άσχημες καιρικές συνθήκες, σε άγνωστα αεροδρόμια χωρίς ραδιοβοηθήματα, με δυσκολίες στις επικοινωνίες, με έλλειψη εμπειρίας στις ραδιοναυτιλίες και στις διαδικασίες πτήσης με όργανα, χαρακτήρισαν εκείνη την ένδοξη ναυτιλία.

Τα πληρώματα, οι αξιωματικοί και οι υπαξιωματικοί της αποστολής του 13ου Σμήνους ήταν όλα ξεχωριστά σε εμπειρία, βετεράνοι του μετώπου της Μέσης Ανατολής κατά την περίοδο του Β΄ παγκοσμίου πολέμου και του πρόσφατου ελληνικού εμφυλίου. Οι τεχνικοί που τους συνόδευαν οι καλύτεροι. Εκτέλεσαν συνολικά 2.916 πολεμικές αποστολές μέχρι 26 Μαρτίου 1955.

«Τους Έλληνες πιλότους τους αφήσαμε δύο ημέρες να ξεκουραστούν και μετά τους στείλαμε σε αποστολή emergency evacuation, εκκένωση πεδίου μάχης, στο Hagaru-ri. Το Hagaru-ri ήταν ένα πρόχειρο αεροδρόμιο σε ισοπεδωμένα χωράφια στην Β. Κορέα, ένας θύλακας των συμμαχικών δυνάμεων, από όπου τα C-47 μετέφεραν τους τραυματίες στο αεροδρόμιο Yonpo, επίσης στην Β. Κορέα και από εκεί στην Ιαπωνία. Τα ελληνικά C-47 μαζί με τα μεταφορικά αεροσκάφη των ΗΠΑ απεγκλώβισαν 10.000 Αμερικανούς στρατιώτες, από τους οποίους 4.700 τραυματίες και πολλούς νεκρούς. Είναι αλήθεια ότι αναρωτήθηκαν που τους αγκαλιάσαμε πριν την πρώτη απογείωση. Τους εξηγήσαμε όταν επέστρεψαν ότι, δεν περιμέναμε να επιστρέψετε από την αποστολή σας και σας αγκαλιάσαμε για το τελευταίο αντίο. Τόσο μεγάλος ήταν ο δείκτης δυσκολίας. Και αυτοί επέστρεψαν όλοι και απογειώθηκαν πολλές φορές και έγραψαν μεγάλη αεροπορική ιστορία για την Ελληνική Πολεμική Αεροπορία». Αυτά ήταν τα λόγια που μου είπε ένα πρωινό στο ξενοδοχείο που διαμέναμε, ο Σμήναρχος Brown αμερικανός πιλότος από το Carlsbad  (Νέο Μεξικό), που συνόδευε με το μαχητικό του τα μεταφορικά αεροσκάφη στις αποστολές τους και γέμισα από υπερηφάνεια.

Τελικά την 1 Δεκεμβρίου 1950, μετά από 57 ώρες και 45 λεπτά πτήσης, τα επτά C-47 προσγειώθηκαν στο Itazouke της Ιαπωνίας. Στις 4 Δεκεμβρίου απογειώθηκαν και αφού πήραν τραυματίες από το Hagaru-ri προσγειώθηκαν στο καταληφθέν από τους αμερικανούς αεροδρόμιο της Βόρειας Κορέας Yonpo. Ήταν η πρώτη τους επιχειρησιακή αποστολή στο Hagaru-ri.  Ήταν 4 Δεκεμβρίου 1950.

Κωνσταντίνος Τζαβέλλας

   Αντιπτέραρχος (Ι) ε.α

The post Ξεχασμένος Πόλεμος… appeared first on Militaire.gr.