Αγάπη και πνευματικό μαρτύριο

Ο Γερμανός φιλόσοφος Λάιμπνιτς (Gottfried Leibniz, 1646-1716) χαρακτήριζε όσους μιλούσαν για αγάπη «παράφρονες», διότι το ποιοτικό μέγεθος της αυτής αξίας είναι τόσο ανυπέρβλητο, ώστε οιοσδήποτε τολμάει να την λογοφέρει, εκ προοιμίου, άσχετα με όσα απ΄ αυτόν ειπωθούν, καθίσταται αυτομάτως ανόητος και άφρων! Όμως, εμείς σπεύδουμε, αποποιούμενοι τον ως άνω χαρακτηρισμό, να υιοθετήσουμε την κατώτερη περίπτωση, άλλωστε μάς συμφέρει και περισσότερο (είπαμε, αλλά όχι και παράφρονες!!!): «όποιος εισέρχεται σε ένα αρωματοπωλείο, έστω και αν δεν αγοράσει τίποτε, παίρνει επάνω του ευωδία». Άραγε, ισχύει και αυτό για την αγάπη;

Πρώτιστα, εξαρτάται πώς και εν γένει όσα αναφέρουμε για την υψοποιό αγάπη. Διότι, ως γνωστόν, υπάρχουν άνθρωποι που με τα χείλη σωπαίνουν, αλλά με το νου φλυαρούν! Ωσαύτως, ποιο το νόημα και το αποτέλεσμα να αγαπολογούμε ακατάπαυστα αδιακρίτως προς πάντας αλλά, δια της διανοίας, την ίδια στιγμή, να ¨τρώμε ανθρώπους¨;

Η αγάπη αναδύεται και αναφύεται αρτιότερα από καρδιά που ησυχάζει, διότι στην ησυχία και στη σιωπή βρίσκονται οι ρίζες της αναμαρτησίας. Υπό την έννοια αυτή, ο άνθρωπος αποκτά, σταδιακά, την ¨καρδιακή¨ ειρήνη, ωσάν τον άγιο Ιωσήφ τον Μνήστορα, ο οποίος, εξαιτίας ότι είχε τον Ιησού Χριστό για 12 χρόνια στην αγκαλιά του, θελημένα και μη, απέκτησε την αληθινή ειρήνη της καρδιάς! Γι΄ αυτό ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος ψάλλει συνεχώς «Χριστός γεννάται, ουχί εγεννήθη», μιας και κατά τον άγιο Συμεών το Νέο Θεολόγο, «αεί γεννάται στην κεκαθαρμένη καρδίαν του ανθρώπου…».

Στο Αθωνικό Γεροντικό διαβάζουμε για τον Γέροντα Βησσαρίωνα. Ήταν εις εκ των πλέον αγραμμάτων Μοναχών, όχι μόνο της Μονής Διονυσίου του Αγίου Όρους, όπου και εγκαταβίωνε, αλλά ολόκληρης της αθωνικής χερσονήσου! Ήταν όμως, ταυτόχρονα, και απλός, και άνθρωπος αληθινής αγάπης! Και, αυτός ο ταπεινός παππούλης αξιώθηκε να δει οφθαλμοφανώς τον Τίμιο Πρόδρομο και «εν εγρηγόρσει και καθ΄ ύπνους». Και εκείνος, ο αυστηρός Βαπτιστής και Πρόδρομος, γλυκύτατος τώρα προς τον Μοναχό, του είπε: «Εργάζου τέκνον μου με φόβον Θεού, όπως έως άρτι και εις το εξής και έσο ήσυχος διά την ψυχικήν σωτηρίαν σου…».

Πρόκειται για έναν πνευματικό και οντολογικό φωτισμό του νου και της καρδίας, που δίδεται ως δωρεά σε όσους αγαπούν άδολα το Θεό και το συνάνθρωπο. Με χοϊκά μέτρα, άκρως πεζά και επίγεια, θυμίζει το φωτισμό που δημιούργησε ο Κωνσταντίνος Καβάφης, όταν στην οικία του στο Κάιρο, ηλικιωμένος πλέον, άναψε όλους τους πολυελαίους για να δεχθεί τον Ναπολέοντα Λαπαθιώτη (1888-1944), όταν ο τελευταίος έσπευσε να τον επισκεφθεί, μιας και ο Καβάφης αρεσκόταν να συναντά τους πάντες στο…σκοτάδι!

Λέγει ο Ν. Καζαντζάκης:

«Ω δαμασκηνιά μπροστά στο σπίτι μου,

Δε θα γυρίσω ποτέ!

Μα, εσύ μην ξεχάσεις

Να ξανανθίσεις την Άνοιξη!».

Και όμως! Η αστείρευτη επί των ημερών μας και φλύαρη αγαπολογία ομοιάζει με τη δαμασκηνιά του Καζαντζάκη: προμηνύει την Άνοιξη που…δεν έρχεται ποτέ! Και, ίσως, σκέπτομαι, ίσως, αυτός να είναι και ο λόγος που πλήθυναν οι χειμώνες γύρω μας και ανάμεσά μας…!

Κλείνω με τον αγαπημένο σ΄εμενα Μολιέρο (Moliere, 1622-1673). Ο ίδιος ανήκε στο καλλιτεχνικό κίνημα του «Κλασικισμού», αλλά, γι΄ αυτόν, θα πω περισσότερα σε άλλη ευκαιρία. Έλεγε εξόχως παρατηρητικά: «Να είσαι άνθρωπος ειλικρινής και τίμιος! Και από τα χείλη σου λέξη να μη φεύγει, που να μη βγαίνει μέσα από την καρδιά σου». Μάλλον, από τότε, αφιέρωνε τα λόγια αυτά με αυστηρό κυνισμό στους απανταχού της γης, ορατής και αοράτου, αγαπολόγους και αγαπολάγνους!

Όμως, με κάτι άλλο θα κλείνω σήμερα. Ίσως πιότερο αγαπητικό και, επομένως, πανυ αντιαγαπολογικό. Τα λόγια και πάλι από τον «Μισάνθρωπο» εκείνου, του μέγιστου Μολιέρου, που από της εποχής του ακόμη βροντοφώναζε πως «η φυσική νοημοσύνη δεν μπορεί να νικήσει την φυσική ηλιθιότητα».

Διαβάστε, λοιπόν, διαβάστε και αφιερώστε αυτό περί ηλιθιότητας (!!!) όπου κρίνετε γύρω σας…!

«Αν μου χαρίσει το Παρίσι, ο βασιλιάς,

με το σκοπό, παντοτεινά να με χωρίσει

από τη γυναίκα που αγαπώ,

Αλλού, θα τού΄ λεγα να ορίσει

και να κρατήσει το Παρίσι.

κι΄ εγώ κρατώ αυτή που αγαπώ

γι΄ αυτήν τρελαίνομαι, πω! πω!».

The post Αγάπη και πνευματικό μαρτύριο appeared first on Dogma.