Υποβάλλω την παραίτησή μου

11:02 31/5/2026 - Πηγή: efsyn

Ολο το πρωί ήμουν στα κάγκελα. Κυριολεκτικά. Δεν είχα κοιμηθεί και καλά. Βασικά, καθόλου καλά δεν κοιμήθηκα: εκεί που καθόμουν, ξαφνικά έβρεχε. Μετά, έβγαζε ήλιο κι έσκαγε η πέτσα σου. Μαϊάμι κατήντησε η Αθήνα. Ποιος «αττικός ήλιος» και κολοκύθια με τη ρίγανη; Εν τω μεταξύ, έχεις δει πόσο έχουν πάει τα κολοκύθια; Καλέ, ούτε στη λαϊκή δεν μας αφήνουν πια να τσιμπολογήσουμε τα απομεινάρια – τρέχουν να τα μαζέψουν και τα ξαναπουλάνε του πανακρίβου! Οι δε άνθρωποι το ’χουν χάσει τελείως: από τη μια το κολοκύθι στα 5 ευρώ το κιλό, από την άλλη η σαρδέλα τα διπλά, δεν μιλάω καν για τα φρούτα. Ευτυχώς υπάρχουν ακόμη κάποιες μουριές με μούρα και κάτι βρίσκουμε. Χρειάζεσαι και βιταμίνες – πώς να μεταβολίσεις τόσο καυσαέριο;

Τα ’χουν ξεχάσει οι άνθρωποι τα μούρα. Δεν τα θέλουν – τούς βρομίζουν, λένε, τους δρόμους πριν προλάβουν να πετάξουν το σκουπίδι τους. Θέλουν να ’χουν την πρωτιά. Ούτε εμάς θέλουν. Δεν φτάνει που μας κάναν σαν τα μούτρα τους, μιλάνε κιόλας! Ολόλευκα ήμασταν. Και γίναμε γκρίζα σαν τα μάτια και τις καρδιές τους από τη μαυρίλα τους. Μας γκριζάρανε κι ούτε να μας βλέπουν! Πως έχουμε γεμίσει τον κόσμο, λεν. Και το λεν αυτοί, που σκοντάφτουν ο ένας πάνω στον άλλο τόσοι πολλοί που είναι πια. Ασε που βρομάνε ναφθαλίνη! Από μέσα τους. Το ξέρουμε εμείς, αυτοί δεν το καταλαβαίνουν πλέον. Συνήθισαν.

Ολο το πρωί εκεί καθόμουν κι ένα σκεφτόμουν: η ανθρωπότητα μας έχει παρεξηγήσει οριστικά. Το πρόβλημα άρχισε όταν κάποιος αποφάσισε ότι δεν είμαι απλώς πουλί, αλλά μήνυμα, ειρήνη, ελπίδα. Πως είμαι επανεκκίνηση, κάθαρση, το τέλος του κατακλυσμού, η αρχή της δημοκρατίας. Το βίντεο με την κλεψύδρα, το κλαδί ελιάς, η υπόσχεση πως κάτι καινούργιο ξεκινάει. Πως είμαι λίγο από Νώε, γιατί του έφερα το μήνυμα πως στερέψαν τα νερά, λίγο από Αργοναυτική Εκστρατεία γιατί με έστειλε ο Ιάσονας μες από τις Συμπληγάδες (άλλο και τούτο πάλι – στο τσακ γλίτωσα να γίνω αλοιφή!), λίγο από Αφροδίτη καθώς ήμουν το ιερό της πουλί κι έσερνα το άρμα της (μου ’φυγε το νεφρί μια αρχαιότητα ολάκερη!), κάτι από Ανδρέα και ορθόδοξο ΠΑΣΟΚ, να ξεπετιέμαι απ’ την εξέδρα. Στους μύθους έγινα αγγελιαφόρος. Στις θρησκείες, ελπίδα. Στην τέχνη, Πικάσο. Τελευταία, έγινα και ΑΙ στο νέο κόμμα Καρυστιανού. Πάντα λευκό βέβαια. Αμόλυντο. Ουτοπικό. Οχι γκρίζο καφέ, όπως με κατάντησαν όλοι οι παραπάνω.

Κουράστηκα, καταλαβαίνεις; Εγκωσα να ’μαι η ειρήνη σε αφίσες κομμάτων που δεν έχουν ιδέα τι εννοούν. Μπαΐλντισα να ’μαι η καθαρότητα σε χώρους που βρομάνε μούχλα και παλιακό ρουσφέτι. Δεν γουστάρω να ’μαι το άνοιγμα φτερών σε βίντεο ΑΙ – και καλά πρωτοπορία κι έτσι. Μπούχτισα από υποκρισία: οι ίδιοι άνθρωποι που με κάνουν έμβλημα βρίζουν σαν τους λερώσω το μάρμαρο. Που δεν είναι καν μάρμαρο πια, αλλά τσιμέντο του κερατά.

Υποβάλλω την παραίτησή μου! Θέλω να γίνω ένα απλό περιστέρι. Να κάθομαι στο κάγκελο, να κοιτάω την πόλη από ψηλά, να μη σημαίνω τίποτα, να μη συμβολίζω τίποτα, να μην κουβαλάω κλαδί, σύνθημα, εποχή, σωτηρία, προεκλογική εκστρατεία και συλλογική ενοχή. Να κουτσουλάω κατά το δοκούν και να καταχέζω τον κόσμο σας.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο >>

Keywords