Σατυρικόν Α΄

Το γεύμα διοργανωνόταν από τον Ρίτσαρντ Π. Χάμφρι. Όπως τόσοι και τόσοι αυτοδημιούργητοι, έτσι και ο Χάμφρι είχε κληρονομήσει την περιουσία του. Κατάφερε να τη δεκαπλασιάσει μέσα από μια σειρά συμφωνιών που έκλεισε με την κυβέρνηση των ΗΠΑ. Ακόμη και ο ίδιος δεν ήταν σίγουρος τι έκανε η εταιρεία του. Το μόνο σίγουρο είναι πως έβγαζε λεφτά, πολλά λεφτά.

Στόχος λοιπόν του Ρίτσαρντ Π. Χάμφρι ήταν να μαζέψει στο ίδιο τραπέζι τους σημαντικότερους και πιο πλούσιους άντρες του δυτικού κόσμου. Βαρόνους κρυπτονομίσματος και φεουδάρχες της κοινωνικής δικτύωσης, CEO εταιρειών παρακολούθησης, κατασκευαστές άυλων κυκλωμάτων, τυράννους δημοκρατιών και προέδρους δικτατοριών, εμπόρους μαξιλαριών και πυρηνικών όπλων. Όλοι τους άντρες και όλοι τους αρσενικοί, όλοι τους γυμνασμένοι και με τις πιο λευκές οδοντοστοιχίες που έχετε δει, έτοιμοι για κάτι περισσότερο από τον πλούτο ή τις υποσχέσεις που αυτός δίνει. Έτοιμοι για ένα δείπνο που ο κόσμος δεν είχε ξανά αντικρίσει.

Φυσικά κανένα τραπέζι δεν ήταν ικανό να σηκώσει το βάρος ενός τέτοιου γεύματος. Χρειαζόταν κάτι πιο μεγάλο, κάτι πιο αρχετυπικό. Ένα νησί, για παράδειγμα. Ένα νησί, ακριβώς. Η Σαντορίνη. Ναι, η Σαντορίνη θα ήταν τέλεια. Ο Χάμφρι νοίκιασε το νησί της Σαντορίνης για έναν μήνα. Και όταν λέμε πως το νοίκιασε εννοούμε ολόκληρο. Τη γη, τον ουρανό και τα σπίτια. Οι κάτοικοι του νησιού αναγκάστηκαν να απομακρυνθούν. Καθώς οι tech-bros πλησίαζαν με τις θαλαμηγούς, τα ελικόπτερα και τα τζετ τους προσπερνούσαν μεγάλα πλοία αραγμένα στα ανοιχτά. Μέσα σε αυτά μπορούσαν να δουν τους κατοίκους του νησιού. Πακτωμένοι στον ελάχιστο χώρο που τους αντιστοιχούσε, κρεμασμένοι από τα κάγκελα του καταστρώματος, άλλοι σκαρφαλωμένοι σε οροφές και σε φουγάρα έβλεπαν την αφρόκρεμα του τζετ σετ να πλησιάζει. Και έτσι στριμωγμένοι και πατικωμένοι ένιωθαν μια περηφάνια. Μια συγκίνηση σχεδόν που από όλα τα μέρη του κόσμου επιλέχθηκε το δικό τους νησί για αυτό το γεύμα. Ο δήμαρχος άλλωστε τους είχε επιβεβαιώσει πως κάτι τέτοιο θα έκανε θαύματα για τον τουρισμό του νησιού. Και το έχουν μάθει εδώ και χρόνια πως ο τουρισμός θέλει θυσίες. Τόσο που πολλοί από αυτούς έδωσαν τα σπίτια τους εθελοντικά. Οι υπόλοιποι θα μοιράζονταν ένα μικρό μέρος από τη μίσθωση, ενώ τα υπόλοιπα χρήματα θα πήγαιναν στον δήμο όπου και θα αποφασιζόταν η χρήση τους. Πάντοτε φυσικά με διαφανείς διαδικασίες.

Και να τώρα που κοιτούν απέναντι. Βλέπουν τους επίτιμους καλεσμένους να γεμίζουν το μικρό τους λιμάνι. Να περπατάνε τους δρόμους τους, να μπαίνουν στα σπίτια τους, να φοράνε τα ρούχα τους για πλάκα. «Κοίτα, είμαι φτωχός», λένε χαμογελαστά ενώ δοκιμάζουν ένα ζευγάρι παντόφλες ή ένα πουκάμισο αδειανό. Ποτέ το νησί δεν έμοιαζε τόσο όμορφο, γεμάτο τόσους όμορφους ανθρώπους. Σε αυτό είχε προφανώς συμβάλει και ο Ρίτσαρντ Π. Χάμφρι.

Γιατί πέρα από το γεύμα είχε φροντίσει μια σειρά από αθλοπαιδιές και διασκεδάσεις ικανές να κρατήσουν έναν νυσταλέο αυτοκράτορα ξύπνιο. Γκολφ στο ηφαίστειο, ρίψη νάνων, πόλο όπου οι tech-bros θα στέκονταν στους ώμους των παικτών των Cleveland Cavaliers κρατώντας ένα μπαστούνι από μπαμπού που ονομάζεται «Mallet», προσομοιώσεις διαζυγίων.

Μία όμως ήταν η διασκέδαση που κατά γενική ομολογία ξεχώρισε: Ο Χάμφρι είχε τοποθετήσει ειδικούς εκτοξευτήρες σε διάφορα σημεία της χώρας του νησιού. Οι εκτοξευτήρες εκτόξευαν δελφίνια στον ουρανό. Οι πλούσιοι συνδαιτυμόνες μπορούσαν να τα σημαδεύουν και να πετυχαίνουν με ειδικά διαμορφωμένα μπαζούκας. Η διασκέδαση ήταν εξαιρετική. Φυσικά δεν έλειψαν και τα ατυχήματα. Αν και φυσικοί θηρευτές και Α αρσενικά οι tech-bros δεν ήταν όλοι εξίσου εύστοχοι. Έτσι κάποια από τα βλήματα πέτυχαν μερικά σπίτια, ένα άλλο έπεσε μέσα στο ηφαίστειο με αποτέλεσμα να τρομοκρατηθούν όλοι πως το ενεργοποίησε, ενώ ένα άλλο πέτυχε ένα από τα καράβια στα οποία βρίσκονταν πακτωμένοι οι κάτοικοι του νησιού. Καθώς το πλοίο βούλιαζε, η φιλαρμονική του δήμου από το απέναντι πλοίο έπαιζε το πιο μελαγχολικό τραγούδι του κόσμου. (συνεχίζεται)