Ψάχνοντας τον ηγέτη τους

Είμαστε με τη σωστή πλευρά της Ιστορίας, ενώ η Αριστερά είναι πάντα στη λάθος πλευρά και γι’ αυτό μετράει ήττες. Αυτό είναι το επιχείρημα της Δεξιάς το οποίο χρησιμοποιεί κάθε φορά που ανοίγει στη δημόσια σκηνή μια τέτοιου τύπου συζήτηση.

Το έκαναν πάντα τα στελέχη και οι οργανικοί διανοούμενοι (πρώην αριστεροί πολλοί εξ αυτών) της συντηρητικής παράταξης και επιστράτευαν το παράδειγμα του Εμφυλίου και μετά το παράδειγμα της κατάρρευσης του υπαρκτού «σοσιαλισμού», μιλώντας για το τέλος της Ιστορίας και για την οριστική επικράτηση του δυτικού καπιταλισμού στη μάχη με τον «σοσιαλισμό» της Ανατολής.

Βεβαίως η Ιστορία κάνει τα τσαλίμια της και τους αιφνιδιάζει, προκαλεί γεγονότα που χλευάζουν τις προβλέψεις τους και τους υποχρεώνει να κατασκευάζουν θεωρίες περί εσωτερικού και εξωτερικού εχθρού για να κρατήσουν το στράτευμα ενωμένο και το ηθικό του στα ύψη. Αλλες φορές το καταφέρνουν, άλλες φορές την πατάνε.

Σήμερα ψάχνουν να βρουν ένα σημείο αναφοράς ικανό να λειτουργήσει συσπειρωτικά, ένα ελκυστικό οικονομικό μοντέλο για να πείσουν τους ψηφοφόρους ότι δεν υπάρχει εναλλακτική, ότι ματαιοπονούν όσοι(ες) ισχυρίζονται ότι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός και ερωτοτροπούν με φονικές ουτοπίες και αναζητούν έναν χαρισματικό ηγέτη για να τον κάνουν οδηγό.

Δυσκολεύονται και στα τρία επίπεδα. Δεν μπορεί να είναι σημείο αναφοράς η απληστία του καπιταλισμού-καζίνο. Δεν μπορεί να πλασαριστεί στις μάζες ως ελκυστικό κοινωνικό μοντέλο το καθεστώς των θηριωδών ανισοτήτων όπου μια λιλιπούτεια ομάδα υπερπλουσίων ελέγχει τα πάντα και την ίδια στιγμή πυκνώνουν οι τάξεις των φτωχών, των ανήμπορων, των αποσυνάγωγων.

Η κατάσταση επιδεινώνεται, ακόμη και σε χώρες με προοδευτική παράδοση, ο φόβος για κοινωνικές εκρήξεις καραδοκεί και απειλεί τους έχοντες και κατέχοντες, τα ακροδεξιά κόμματα κερδίζουν έδαφος σε πολλές χώρες και είτε έχουν καταλάβει την εξουσία (Ιταλία, Αργεντινή, Χιλή, Κολομβία) είτε τη διεκδικούν με αξιώσεις (Γαλλία, Βρετανία, Γερμανία). Και βεβαίως υπάρχει εκκωφαντικό έλλειμμα ηγετικών προσωπικοτήτων. Ο Μακρόν αποδείχθηκε πολύ κατώτερος των προσδοκιών που είχαν καλλιεργήσει οι κυρίαρχες φράξιες των αστικών τάξεων. Μήπως ο Τραμπ θα μπορούσε να παίξει αυτόν τον ρόλο;

Ναι, λένε οι ακροδεξιοί παράγοντες της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Αυτός είναι ο ηγέτης της Δύσης, φωνάζουν, αυτός μπορεί να αντιμετωπίσει το μεγάλο πρόβλημα της μετανάστευσης, υποστηρίζουν, αυτός έχει τα κότσια να υπερασπιστεί τη φιλελεύθερη δημοκρατία από την «κόκκινη απειλή», επισημαίνουν.

Αυτός ο τύπος που Δευτέρα, Τετάρτη, Παρασκευή λέει μια μπαρούφα, Τρίτη, Πέμπτη, Σάββατο την παίρνει πίσω και εκτοξεύει μια άλλη μπαρούφα τελείως διαφορετική από την προηγούμενη και την Κυριακή ξεκουράζεται βρίζοντας τους πολιτικούς αντιπάλους του, τους δημοσιογράφους και τους φίλους του που διαφωνούν με τις οβιδιακές μεταμορφώσεις του. Αυτόν τον τύπο θαυμάζουν και αποθεώνουν υπουργοί του κ. Μητσοτάκη.

Είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν θα έχουν πρόβλημα να τον αποκηρύξουν (με τη συνέπεια δεν τα πήγαιναν ποτέ καλά) αν χάσει τις ενδιάμεσες εκλογές τον Νοέμβριο και γίνει «κουτσή πάπια». Τότε θα ψάχνουν για άλλον μέντορα.