Πεισματάρικα

11:51 30/6/2026 - Πηγή: efsyn

Στην πολιτική υπάρχουν το πάθος, τα πάθη και οι υπόλοιπες υποκειμενικές πλευρές. Υπάρχουν όμως και τα αντικειμενικά στοιχεία, τα οποία δεν σβήνονται χωρίς τη βεβαιότητα της… αυταπάτης. Η έλευση της ΕΛΑΣ και του Αλέξη Τσίπρα στο πολιτικό σκηνικό είναι ένα από αυτά τα αντικειμενικά στοιχεία. Η καταρχάς θετική και αισιόδοξη αποτύπωση σε κοινωνικά στρώματα και συνειδήσεις επιβεβαιώνει ένα διαπιστωμένο κενό εκπροσώπησης, που το παραδέχονταν πρώτα πρώτα οι σημερινοί πολέμιοί του, και του κενού και του Τσίπρα.

Ας ορίσουμε πρώτα το κενό: αυτό δεν είναι γενικά η απουσία εναλλακτικής πρότασης απέναντι «στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη». Είναι κάτι άλλο: η απουσία πειστικής και ρεαλιστικής πρότασης για «κυβέρνηση από τον προοδευτικό χώρο».

Η εμφάνιση Τσίπρα κατέστησε ανενεργές και εκτεθειμένες τις μέχρι τότε επιδιώξεις και στρατηγικές του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ. Ούτε η στρατηγική για κοινό ψηφοδέλτιο των προοδευτικών δυνάμεων με κοινό πρόγραμμα που προωθούσε ο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε η στρατηγική του πρώτου με μία ψήφο διαφορά που προωθούσε το ΠΑΣΟΚ έχουν πλέον λογική ισχύ. Το πρόβλημα αυτό ξεπερνά τις βάσιμες ή αβάσιμες κατηγορίες κατά των ηγεσιών των δύο κομμάτων, ξεπερνά τις ανασφάλειες και τις επιθυμίες κεντρικών στελεχών στα δύο κόμματα, ξεπερνά τις όποιες κριτικές για τα πεπραγμένα του ενός ή του άλλου.Τι γίνεται λοιπόν;

Εάν το ζητούμενο είναι όπως το ορίσαμε παραπάνω και όχι κάτι άλλο, δηλαδή η πειστική προοδευτική πρόταση κυβέρνησης στην ελληνική κοινωνία, εάν η αναγνώριση της συγκυρίας προϋποθέτει υπερβάσεις αδράνειας, αυτοσυντήρησης και στεγνών κομματικών πατριωτισμών εκατέρωθεν, τότε καλούμαστε όλοι, οι αναφερόμενες και αναφερόμενοι στην προοδευτική παράταξη, να συμφωνήσουμε και να αγωνιστούμε έμπρακτα σε κάτι: την καλλιέργεια του πολιτικού ανταγωνισμού αντί της πολεμικής στον χώρο, τη διεύρυνση των προϋποθέσεων συμπράξεων από τώρα και στο μέλλον, την ανάδειξη των πραγματικών αντιθέσεων με τον πραγματικό πολιτικό αντίπαλο, τη Δεξιά.

Οι δύο πολιτικές φιγούρες της περιόδου που θα μπορούσε να είναι ένα παράδειγμα σύγκρισης και εφαρμογής είναι αυτές του Σωκράτη Φάμελλου και του Χάρη Δούκα. Το να συλλαμβάνεις και να ενστερνίζεσαι τη μεγάλη εικόνα και το κύριο καθήκον της ιστορικής περιόδου είναι η κατεξοχήν αρετή του πολιτικού όντος. Είναι οι μοναδικοί;

Φυσικά, όχι. Ομως, φαίνεται ήδη μια πολιτική δυναμική, πέρα και ύστερα από τις πρώτες ανακλαστικές αντιδράσεις στους δύο χώρους, η οποία εναρμονίζεται και συνδιαμορφώνει τη νέα εποχή κοινωνικής ελπίδας.

Είπαμε, τα αντικειμενικά στοιχεία στην πολιτική είναι πεισματάρικα.

*Αντιπεριφερειάρχης Περιβάλλοντος, μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο >>

Keywords