Πατρίδα μου η Τήνος

ΠΑΤΡΊΔΑ ΜΟΥ το Αιγαίο, οι όχθες του Ομήρου, οι Κυκλάδες, η Τήνος, φραγκοσυκιές, κάπαρες, πικροδάφνες, ασφόδελοι, κάκτοι, κάθε αγκάθι τους μια άγραφη παράγραφος στη λαξεμένη  με σμίλη πέτρα που βλεφαρίζει, η Τήνος είναι η πατρίδα μου: δισύλλαβο που κολυμπάει με άλλα δισύλλαβα ανάμεσα Μύκονο και Ανδρο, πιο νότια η Πάρος και η Νάξος, απέναντι η Σύρα και η Δήλος, δήλα δη μικρές κορφές βουνών που αγναντεύουν η μια την άλλη από τη μυθική Αιγηίδα εδώ και τετρακόσιες χιλιετίες, φέτος όλα είναι πιο ακριβά, πολύς κόσμος τη βγάζει με τυρόπιτες, απέναντι φραγκοστάφυλα, σαύρες, σαμιαμίδια, αλυσίδες της φύσης σε χαλαρό ορίζοντα, στάβλοι, αχυρώνες, ανυπεράσπιστοι όρμοι, παλμοί ερωτευμένων σε γεισώματα άυλα, δρόμοι ξεβγάζουν τουρισμό, σώματα αστράφτουν σε άλλα σώματα, παραλίες χωμένες σε κερματισμένα καλοκαίρια, μάρμαρα, αυλές, αλώνια, πυρωμένα άχυρα, βατόμουρα, ζώα περιφέρουν την ύπαρξή τους κάτω απ’ το βλέμμα της Παναγίας, πιο κάτω ιτιές, λυγαριές, αμπέλια, επαναλήψεις της φύσης, γυμνό τοπίο που με στοργή το χαϊδεύει ο άνεμος, πιο πέρα ροκανισμένες απ’ τον χρόνο ξερολιθιές, φρύγανα, κλήματα, αγριορίγανη, ματιές της ώρας στη φευγάτη διάρκεια του Σύμπαντος σε κουβάρι λιτότητας, η ασημένια λεύκα κύκλος κρεμάμενος στον ορίζοντα, η αράχνη σκιά ξεφλουδισμένη με αόρατα μάτια, στις ρεματιές φλερτάρουν πικροδάφνες με ερείπια πέτρας, χαράματα και οι πετεινοί σιωπούν, τα σκυλιά με άδεια γαβγίσματα χάνουν τη γεωμετρία τους, ανοιχτός ουρανός αλλά από παντού σκοτεινός ο χρόνος, ξωκλήσια τρεμοσβήνουν στον ορίζοντα, μουριές κρέμονται από καρφωμένες ανταύγειες, στάλες από ιβίσκους, βλέφαρα του απογεύματος μαζεμένα στα άστρα πυράκανθοι της νύχτας, αιχμάλωτο ρακί, μοσκοβολούν τα γιασεμιά και τ’ αγιοκλήματα, φώσφορο λουλουδιών στο χείλος στέρνας, κοβάλτιο παραδομένο στο σύννεφο, δρόμος πήλινος με χρώματα γήινα, στάμνες, πανέρια, θυμιατά, περασμένα με μυστικές διακυμάνσεις: επανέρχεσαι κι εξανεμίζεσαι στα ισχυρά μελτέμια του Αυγούστου, λαμπάδες και τάματα ατενίζουν προσκυνητές, ενοικιαζόμενα δωμάτια αγναντεύουν τουρίστες, στις παραλίες ανθίζουν αχιβάδες, κοχύλια κι αχινοί γλείφουν τα βράχια, η αλήθεια δεν έχει όνομα, η αμμουδιά δεν έχει ψυχή, τοίχοι σκαλισμένοι απ’ τα δόντια του καιρού, σφραγίδες τυπωμένες στα αντίδωρα, δώρα άρτοι και μυρτιές, προσφορά τα εξαπτέρυγα που ανεμίζουν βέλη απαράλλαχτης θεότητας, συκιές, λεμονιές, πέρδικες, πέργκολες, περικοκλάδες, περβάζια φαντασίας και διαφανή καταφύγια σε φωλιές, αλφάβητα ερημιάς, σούρουπο φαγωμένο απ’ το ηλιοβασίλεμα, λεκέδες με υπερήχους στη ρίζα διαστήματος, σφραγισμένο το φως, ενώ οι ψαράδες γεμίζουν τα δίχτυα τους με σήματα φευγαλέας διάρκειας, λαμαρίνες ξενόφερτων ήχων ζωγραφίζουν τη νέα μοίρα της νήσου, μετά η μητέρα-θάλασσα με γόπες, ζαργάνες, παλαμίδες, φύκια, φελλούς, παραγάδια, τράτες, βάρκες, τρεχαντήρια, γρι γρι, παραμύθια περασμένα απ’ τα κουπιά κι απ’ τα πανιά, λιτότητα άφθαρτη, λεπτότητα άφθαστη, γραμμή άγονη τορνευτών μορφών, τοιχογραφίες σε θαλασσινές σπηλιές, ασκητική ζωή στην αγκαλιά της πίστης, βάθος που ποτίζει χαμένα μυστικά, όψη γαλάζια, αχνιστή σκέπη αχινού, σκεπασμένες φωνές σε καμάρες, κάμαρες όπου αντηχούν πηγές εξαρχής, στην Τήνο τη δεκαετία του ’70 ήρθαν η εξέλιξη και η ανάπτυξη και έφεραν τα πάνω κάτω, ανατροπές παντού, χάθηκαν στάβλοι, αλώνια, μονοπάτια, λαγκαδιές, πεζούλες, αλλοιώθηκε η φυσική υπόσταση του νησιού, περιστεριώνες έγιναν μονοκατοικίες, ήρθαν επενδυτές και κτηματομεσίτες κι έκαναν τα αρχέγονα χωράφια εμπορεύσιμη ύλη, ήρθαν σε ένα άνυδρο νησί και το γέμισαν πισίνες, ήρθαν εργολάβοι κι έριξαν τσιμέντα, ήρθε το μελτέμι λαχανιασμένο χωρίς να ξέρει πού να φυσήξει, μια ύφανση η Τήνος, παιδεύεται στο εκμαγείο της, λίγοι ανθίστανται στην κατάληψη της Τήνου απ’ τον παντοδύναμο τουρισμό, Τήνος: τοκετοί χωραφιών, συσπάσεις της φύσης, αποπλανήσεις δέντρων, έναυσμα ομορφιάς, πρελούδιο που σβήνει, περιπλανήσεις τρελού βοριά, αβεβαιότητα χαραγμένη από φυσήματα, γλάροι ασημόφτεροι με χορδές άρπας αιχμηρής, κόρακες ανυπάκουοι σε χαρακώματα, αχνά συστήνονται, αχνά ριγούν θυμάρια και ξωκλήσια σε βουνοκορφές, τατουάζ άγονου τοπίου, λυτρωτική πορεία προς τη σκιά ιτιάς, σπασμοί γαλάζιου χρώματος, κινήσεις γαλήνης, κενά μαζεμένα στην παλάμη της Ιστορίας, αλλά η Τήνος: οράματα πελαγίσια, οράματα Χαλεπά, Γύζη, Καστοριάδη που στάζουν φως, ψηφίδες απελέκητες, ζυγαριές ακριβείας σκαλισμένες σε άβατα κάστρα ενετικά, βοτσαλωτές αυλές, υδραγωγεία μνήμης, μυστικά ενόργανης ομορφιάς πασπαλισμένα με σκόνη αρχαίας σπίθας, η Τήνος ταξιδεύει: προς τα αδιάκοπα τοτέμ του χρόνου, προς την αθωότητα του ξημερώματος, προς τη φρεσκάδα ανοιχτών οραμάτων, προς την οικουμενικότητα του Αιγαίου, προς τα λευκά απογεύματα της Ιστορίας, προς τη διάρκεια του Σύμπαντος, η Τήνος, διάφανη χρυσαλλίδα στο διηνεκές με μέλλον μερικής απασχόλησης.