Ούτε έξω πάμε καλά

Ο δημόσιος διάλογος για την οικονομία έφτασε σε ένα κρίσιμο σημείο. Όλοι ή σχεδόν όλοι, δέχονται ότι η οικονομική κατάσταση είναι πολύ δύσκολη για τους πολλούς.

Το αφήγημα Μαξίμου για «απογείωση» της οικονομίας, επιδόσεις για χρυσό μετάλλιο και γενική ευημερία, εγκαταλείπεται. Η οικονομική σκηνοθεσία της ΔΕΘ κατέρρευσε με πάταγο. Αυτά που είπε ο Μητσοτάκης για ακρίβεια, πραγματικό εισόδημα, καύσιμα, ενέργεια, στεγαστικό, κ.λπ., στις αρχές Σεπτεμβρίου δεν έχουν σχέση με αυτά που βιώνουν οι πολλοί στα τέλη Σεπτεμβρίου.

Η κυβέρνηση οχυρώνεται τώρα πίσω από τη δεύτερη γραμμή επικοινωνιακής άμυνας. Παραδέχεται, σε γενικές γραμμές, ότι είναι δύσκολη η κατάσταση στο εσωτερικό, προβάλει όμως τη σταθερότητα που υποτίθεται ότι εξασφαλίζει για την οικονομία η παρουσία Μητσοτάκη στην πρωθυπουργία, σε ένα δύσκολο διεθνές περιβάλλον.

Έξω πάμε καλά είναι το νέο κυβερνητικό σύνθημα. Ούτε έξω πάμε καλά, είναι η απάντησή μου.

Ο Μητσοτάκης είναι σαν τον Τραμπ, αιχμάλωτος του Νετανιάχου. Ο Τραμπ πιθανότατα θα χάσει τις ενδιάμεσες εκλογές γιατί οι Αμερικανοί θα τον τιμωρήσουν για τον πόλεμο στο Ιράν. Παρασύρθηκε σε ένα πόλεμο επιλογής από τον Νετανιάχου με αποτέλεσμα να προκληθεί ενεργειακή κρίση από την αναμενόμενη αντίδραση του Ιράν και να δοκιμαστούν τα αμερικανικά νοικοκυριά από ένα νέο κύμα ακρίβειας.

Ο Μητσοτάκης έχει ευθύνες γιατί ενθάρρυνε με διάφορους τρόπους την αδιαλλαξία Νετανιάχου. Ετσι οι μη προνομιούχοι και οι φτωχοί στην Ελλάδα έχουν μπροστά τους ένα δύσκολο χειμώνα στα καύσιμα, την ενέργεια, την ακρίβεια. Εάν τυχόν επικρατήσει ο Νετανιάχου στις εκλογές του Οκτωβρίου στο Ισραήλ η οικονομία μας θα κινδυνεύσει να τιναχθεί στον αέρα μαζί με μία στρατηγικής σημασίας περιοχή.

Το ενεργειακό κόστος αυξάνεται και η διεθνής ανταγωνιστικότητα της οικονομίας υπονομεύεται, γιατί ο Μητσοτάκης έκανε λάθος επιλογές.

Μας δέσμευσε στο πανάκριβο φυσικό αέριο δίνοντας χρηματιστηριακή διάσταση στην αγορά ενέργειας. Μας άφησε τραγικά πίσω στην ηλεκτροκίνηση και πολύ πίσω στην αξιοποίηση των ΑΠΕ με τη βοήθεια συστημάτων αποθήκευσης. Έτσι οι αγκαλιές με τον αρχιτέκτονα της αποσταθεροποίησης Νετανιάχου κοστίζουν περισσότερο γιατί μας βρίσκουν ενεργειακά απροετοίμαστους. Προσθέστε το φοβερό ανακάτεμα Γκιλφόιλ, Μαξίμου, Εξάρχου για την προώθηση του πανάκριβου αμερικανικού υγροποιημένου φυσικού αερίου και έχετε μια καλή εικόνα των ενεργειακών, οικονομικών αναταράξεων που έρχονται.

Στις συγκριτικές επιδόσεις στην ΕΕ-27,οι οποίες έχουν τεράστια σημασία σε ένα τόσο ανταγωνιστικό οικονομικό χώρο, ερχόμαστε σταθερά στους τελευταίους ή τελευταίοι. Μεταξύ των πρώην μνημονιακών χωρών Ιρλανδία, Κύπρος, Πορτογαλία, έχουμε το χαμηλότερο κατά κεφαλή ΑΕΠ, το μικρότερο αναπτυξιακό ρυθμό της τριετίας 2023-25 και με διαφορά το μεγαλύτερο δημόσιο χρέος.

Στο σύνολο της ΕΕ-27 έχουμε μείνει πίσω στους περισσότερους οικονομικούς και κοινωνικούς δείκτες μαζί με Βουλγαρία, Ρουμανία, Ουγγαρία, οι οποίες όμως εμφανίζουν καλύτερη δυναμική. Γι’ αυτό μας έφτασε η Βουλγαρία στο 68% του ευρωπαϊκού μέσου όρου του κατά κεφαλή ΑΕΠ της ΕΕ-27,προσαρμοσμένου στην αγοραστική δύναμη και σταμάτησε να είναι μόνη τελευταία.

Με 5 από τις 13 ελληνικές περιφέρειες να είναι στις 11 πιο φτωχές της ΕΕ, επί συνόλου 244,πρέπει να είσαι ο Σκέρτσος για να υποστηρίζεις ότι έξω πάμε καλά.

Παρά τη μετατροπή μας σε ουραγό της ευρωπαϊκής οικονομίας υπάρχουν και αυτοί που μας επαινούν για τους δικούς τους λόγους. Ομως ο έπαινός τους έχει φοβερό κόστος για τους πολλούς.

Μας επαινούν οι ξένοι επενδυτές για τις επιδόσεις των τραπεζών. Ετήσια κέρδη της τάξης των 5 δισεκ., μέρισμα πάνω από 2,5 δισεκ. με φορολογία 5% και προμέρισμα για το 2026, 600 εκατ. Κερδοσκοπική διαχείριση σε βάρος οικονομίας και κοινωνίας. Ας ελπίσουμε ότι θα ακολουθήσουμε, πριν ή μετά τις εκλογές, το παράδειγμα της Βουλγαρίας που επιβάλει έκτακτη φορολογία στα υπερκέρδη των τραπεζών.

Έπαινοι από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τον Πιερρακάκη πρόεδρο του Εurogroup,που..επαινεί τον εαυτό του, για το δημοσιονομικό πλεόνασμα και τη γρήγορη μείωση του δημόσιου χρέους σαν ποσοστό επί του ΑΕΠ.

Το πλεόνασμα στηρίζεται στην κοινωνική ισοπέδωση μέσω μείωσης αναγκαίων δαπανών και στην πληθωριστική υπερφορολόγηση. Με τη Γαλλία με έλλειμμα πάνω από 5% και την Ιταλία με πάνω από 3% του ΑΕΠ, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επαινεί τους αυτοκαταστροφικούς «πελάτες» που συνεχίζουν τον δημοσιονομικό μερκελισμό χωρίς τη Μέρκελ. Ομως ούτε εμείς γλιτώνουμε το φέσι από την έλλειψη συντονισμού και την κακοδιαχείριση της ευρωζώνης. Το επιτόκιο στο ελληνικό δεκαετές ανέβηκε στο 4,4%.

Όταν ξαναβγήκαμε στις αγορές το 2018, επί Τσίπρα, ήταν 3,7%.