Οι δημιουργοί του μίσους

Κράτος και πολιτεία δεν είναι το ίδιο πράγμα. Κράτος σημαίνει εξουσία. Η λέξη παράγεται από το ρήμα κρατώ που σημαίνει εξουσιάζω. Θα μπορούσα να εξουσιάσω είτε με τον νόμο είτε με τον τρόμο. Σ’ αυτή τη δεύτερη περίπτωση μιλούμε για τρομοκρατία. Η διάκριση ανάμεσα στη νομοκρατία και την τρομοκρατία δεν είναι πάντα εύκολη σε συνθήκες αναλογικής ή αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, όπως λέγεται αλλιώς η δημοκρατία που ασκείται διά των αντιπροσώπων του λαού στο Κοινοβούλιο. Και που δεν είναι ακριβώς δημοκρατία, αλλά ρεπούμπλικα, που σημαίνει δημόσια πράγματα και κατ’ επέκταση διαχείριση των δημοσίων πραγμάτων.

Η ορθή μετάφραση της αρχαίας ελληνικής λέξης δημοκρατία στα νέα ελληνικά είναι λαοκρατία, εξουσία που ασκεί άμεσα ο ίδιος ο λαός και όχι οι εκπρόσωποί του. Που δεν είναι καθόλου σίγουρο πως εκπροσωπούν τον λαό και όχι τον εαυτό τους ή τα αφεντικά τους ή την άρχουσα τάξη απροσώπως. Οταν οι κορυφαίοι υπουργοί της παρούσας κυβέρνησης προβαίνουν σε εμπρηστικές δηλώσεις για «ντου των απέναντι», για ακυβερνησία, εάν δεν επανεκλεγεί ο Ηγεμόνας-«Κυβερνήτης», σίγουρα δεν πρόκειται για έκφανση της Δημοκρατίας, αλλά για διασπορά και περίτεχνη διάχυση φόβου, τρόμου και ψευδών ειδήσεων. Επίσης όταν συστηματικά, επίμονα και χυδαία ψευδολογούν ασύστολα και ατιμώρητα, ΔΕΝ εκπροσωπούν τον λαό, αλλά τον εαυτό τους και το «αφεντικό» που δεν «έφαγε τη σφαίρα» που έφαγε ο ανιψιός και αυτοί που τώρα κορυβαντιούν, τότε εσιώπησαν και τώρα σιωπούν.

Και όχι μόνο αυτοί, αλλά και οι αρμόδιοι εισαγγελικοί λειτουργοί (ισταμένη Δικαιοσύνη) που απέφυγαν την έρευνα για εξιχνίαση αυτού του «μυστηρίου» των υποκλοπών, που όλοι το ‘χουν «τούμπανο και αυτοί κρυφό καμάρι» στα συρτάρια των Αρχείων. Γι’ αυτό και οι πολίτες τούς μισούν πλέον και στρέφονται σε μορφώματα όπως στη Γερμανία, όπου να υπενθυμίσουμε ότι τα ΜΜΕ το 1933, όταν η εξουσία «περνάει» στους ναζί, οι διακόσιοι ξένοι δημοσιογράφοι διαπιστευμένοι στο Βερολίνο ΔΕΝ προειδοποίησαν για τον ορατό και επερχόμενο τότε κίνδυνο, για την παραφροσύνη και την ελλοχεύουσα λαίλαπα και βαρβαρότητα, με τα γνωστά οδυνηρά αποτελέσματα, τον ανείπωτο πόνο και τα συντρίμμια που κάποιοι θέλουν να τα ξεχάσουμε.

Παράλυση των λειτουργών των ΜΜΕ τότε, μπροστά στα όσα πρωτόγνωρα αντίκριζαν τα μάτια τους, με δεδομένο ότι «άπαξ και αφαιρεθεί ένα αναφαίρετο δικαίωμα, συνήθως χάνεται για πάντα» (από το βιβλίο του D. Schneidermann, Βερολίνο 1933, εκδ. ΠΟΛΙΣ). Τώρα;

H πολιτεία και προεχόντως αυτοί που ασκούν εξουσία πρέπει να αναρωτηθούν πώς κατάφεραν να γίνουν τόσο μισητοί, όπως αμείλικτα επισημαίνει ο σπουδαίος διανοητής Gore Vidal για τους Αμερικανούς, στο έργο του «Διαρκής πόλεμος για διαρκή ειρήνη» (Εκδόσεις SCRIPTA). Τα έργα του προκαλούν… εφίδρωση στις μυστικές υπηρεσίες, όπου Γης, γι’ αυτό και οι κρατούντες τόσο στην πατρίδα του όσο και στη «φωτισμένη» Ευρώπη τα απαξιώνουν, με την επικράτηση μιας συλλογικής μιντιακής τύφλωσης που οδηγεί στον κλονισμό των σταθερών αξιών και την ανάδειξη της τιποτολογίας και της προκλητικής διαφθοράς.

*Δικηγόρος