Ο Ιαβέρης φοράει Prada

«Do you hear the people sing?/ Singing the song of angry men?/ It is the music of the people/ Who will not be slaves again!». Αυτό δεν είναι ένα τραγούδι. Δεν είναι μία σύνθεση για κάποιους Αθλιους. Είναι φωνή.

Είναι και γαμοσώμα αυτό που έχουμε. Δεν είν’ με τα καλά του. Είναι δυνατόν να πρέπει να συνεργαστούν -συνεργαστούν!- εγκέφαλος, πλεμόνια, διάφραγμα, λάρυγγας, φωνητικές χορδές και οι κοιλότητες στόματος και μύτης για να βγει απλά ένας ήχος από το στόμα μας; Μιλάμε σοβαρά τώρα; Που για να μιλήσουμε μόνο, ούτε καν σοβαρά, πρέπει να γίνει συνεδρίαση της 3ης Κομσομόλ μέσα στο σώμα μας; Πού να βάλουμε και το τι θα βγει απ’ το ρημάδι μας! Εκεί πια ωχριά ακόμα και η Κομμουνιστική Διεθνής: νευρώνες άπειροι που πρέπει να μπουν σε λειτουργία, μνήμες, αναφορές, συναισθήματα, ανάσες (άααλλος μηχανισμός από κει), της καργιόλας της θειάς μου της Μαρούλας το κάγκελο, που όλο το γυάλιζε η άτιμη, μην και σκουριάσει η κρεβάτα! Οχι. Απλό να βγάλεις φωνή δεν είναι. Πόσο μάλλον τι φωνή θα βγάλεις. Ποιες λέξεις, με τι ήχους…

Αυτοί δεν μιλάνε. Τους έχεις δει ποτέ να μιλάνε; Μόνο χτυπάνε. Προχθές ένας, εδώ, δικός μας, στο παμμαθητικό συλλαλητήριο, έτσι έκανε κι έριξε μία κρότου-λάμψης στο μετρό. Μέσα. Που έμπαιναν παιδιά, ηλικιωμένοι, άνθρωποι προς τις δουλειές τους, τουρίστες. Δεν είπε λέξη. Μέσα του μόνο μία κυριαρχούσε: μίσος.

Πριν από τρεις μήνες, στο Μισισίπι, δύο μαύρες γυναίκες, μάνα και θεία, έκλεψαν πάνες. Οχι κοσμήματα, καλλυντικά ή ρούχα, ούτε καν φαγητό. Πάνες. Μπήκαν στο αυτοκίνητό τους, που πίσω καθόταν ο ενός έτους Γουάιλι. Οι αστυνομικοί πυροβόλησαν κατευθείαν. Σκότωσαν το παιδί. Επειδή η μάνα του έκλεψε πάνες. Κατηγορήθηκαν για ανθρωποκτονία, μα η λευκή εισαγγελέας αποφάσισε πως οι πυροβολισμοί των λευκών Ράμπο ήταν δικαιολογημένοι. Αρα και ο θάνατος του ενός έτους Γουάιλι. «Χρήση βίας: Δικαιολογημένη!». Σφραγίδα, βουλοκέρι, αρχείο.

Δικαιολογημένη. Μα τι υπέροχη λέξη! Αλήθεια, πώς καταφέρνει να χωρέσει μέσα της ένα βρεφικό φέρετρο; Το έσπρωξαν, το στρίμωξαν, χώρεσε.

Στη Γαλλία, meanwhile –που λεν και οι μορφωμένοι αστοί σαν δεν αντέχουν άλλο–, χιλιάδες άνθρωποι διαδηλώνουν για την ακρίβεια, τη διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών και την παιδεία. Ακόμα και μαθητές ιδιωτικών σχολείων είναι στους δρόμους κι ας μην τους αγγίζουν τα μέτρα. «Θέλω παιδεία για όλους την ίδια» είπε ένα Γαλλάκι μπουρζουαζάκι. Κάποιοι λεηλατούν καταστήματα. Αλλοι σπεύδουν να προστατεύσουν τις βιτρίνες πολυεθνικών (στην Ελλάδα), σαν να διαφυλάσσουν οικογενειακά κειμήλια. Αυτοί οι «άλλοι» είναι εργαζόμενοι εκεί. Και αρχίζει η γνωστή συζήτηση: γιατί ένας φτωχός να θέλει πανάκριβη τσάντα;

Πράγματι. Γιατί να επιθυμεί όσα του διαφημίζουμε από τη στιγμή που γεννήθηκε; Γιατί να θεωρεί πως δικαιούται κάτι περισσότερο από τα απολύτως αναγκαία; Και, κυρίως, ποιος του έδωσε άδεια να ονειρεύεται; Δεν δικαιολογείται η λεηλασία. Δικαιολογείται όμως μια κοινωνία που αντιμετωπίζει την ιδιοκτησία σαν ανθρώπινο δικαίωμα ανώτερο από την ίδια τη ζωή. Να τους πάρουμε το οξυγόνο, να τους πάρουμε την ελευθερία, να τους πάρουμε την ανθρωπινότητα. Τις τσάντες μη μας πάρουν μόνο!

Στους δρόμους της Γαλλίας επιστρέφει διαρκώς ο Ουγκό. Ξανά και ξανά. Οχι ως άγαλμα. Ως ενοχλητική ερώτηση: ποιος παράγει τη βία; Εκείνος που σπάει μια βιτρίνα ή εκείνοι που συντηρούν έναν κόσμο όπου εκατομμύρια άνθρωποι αισθάνονται αποκλεισμένοι από όσα οι ίδιοι παράγουν;

Δίπλα του, ο Ιαβέρης φοράει Prada.