Μουσειοποίηση της ζωής

Βρισκόμαστε στο 2038. Οι κάτοικοι της Hellas Corporation είναι καθημαγμένοι από τη φτώχεια, τη μοναξιά και την τρέλα. Προκύπτει το φαινόμενο των κοιμώμενων στους δρόμους: όπως περπατάν οι άνθρωποι, ξαφνικά πέφτουν κάτω και κοιμούνται στα πεζοδρόμια ή στην άκρη ενός πάρκου, σε κάθε περίπτωση αρνούνται να σηκωθούν από εκεί.

Η εσωτερίκευση μιας παρατεταμένης κούρασης και παραίτησης τους οδηγεί σε μια μορφή αναβαλλόμενης αυτοχειρίας. Μόνο ένα 5% του πληθυσμού διαβιοί με μια κάποια κανονικότητα, αυτός ο πληθυσμός έχει το προνόμιο να απολαμβάνει τέχνη και θεάματα. Φυσικά υπάρχει και το ένα τοις εκατό που κατέχει και διαχειρίζεται τα πάντα, μέχρι και όλη την πολιτιστική κληρονομιά του τόπου. Το μουσείο που θα περιγραφεί παρακάτω το διαχειρίζεται η Helenic Heritage Organization SA, εδώ και μία δεκαετία τουλάχιστον. Η θεματική του μουσείου είναι «Η ζωή και ο κόσμος όπως ήταν κάποτε». Εκεί συρρέουν εκλεκτοί επισκέπτες.

Στις οθόνες αυτού του φανταστικού μουσείου, μεταδίδονται σε διαρκή ροή: ένα δάκρυ που κυλάει πάνω σε ένα ανθρώπινο μάγουλο. Η πτήση μιας μέλισσας. Ο ήχος ενός λυγμού. Το παλαμοσχιδές φύλλο ενός πλάτανου. Το γέλιο ενός σαλτιμπάγκου. Ενα παρατεταμένο ουρλιαχτό. Μετά άλλο ένα. Μετά, ένα pop τραγουδάκι.

Και κάπου εκεί, στη βουβή παρακολούθηση όλων αυτών, εμφανίζεται σε μια άλλη οθόνη η εικόνα δύο ανθρώπινων στομάτων που ενώνονται ηδονικά. Η ένωσή τους είναι ζ ω ν τ α ν ή, το φιλί υποστασιοποιείται σε ένα ον πλήρες, ένα ον φιλί που σπρώχνει την οθόνη όπως ένα έμβρυο την κοιλιά της μάνας του, ένα φιλί που καμπυλώνει ανυπόμονα την επίπεδη μεμβράνη και σκάει έξω από αυτή σαν ωστικό κύμα. Οι επισκέπτες του μουσείου αναστατώνονται και τρομάζουν, το φιλί χορεύει, ευωδιάζει, αγγίζει, η μεγάλη ηδονή της ψυχικής ένωσης είναι αυτή που το παρακινεί, αυτού του είδους η εκστατική χαρά τούς είναι απόλυτα ξένη.

Ακούγεται η σειρήνα του συναγερμού. Από τα μεγάφωνα ανακοινώνεται πως σύντομα θα συλληφθεί ο υποκινητής του ζωντανού φιλιού καθώς και το ίδιο το φιλί. Στις κατηγορίες θα προστεθεί η διατάραξη της ησυχίας των επισκεπτών, η ηθική και ψυχική εγρήγορση που έχουν ήδη ποινικοποιηθεί, η λανθάνουσα ενεργοποίηση της επιθυμίας για ζωή που πρέπει να αδρανοποιηθεί πάραυτα.

Ο ήχος από τη σειρήνα του συναγερμού παύει ξαφνικά και οι οθόνες σβήνουν. Τότε εμφανίζεται ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ Κ.Μ. σε όλες τις οθόνες ταυτόχρονα. Είναι το βλέμμα του πρωθυπουργού. Αυτό το μοναδικό βλέμμα-ανάβλεμμα που κοιτάζει προς τα πάνω, το βλέμμα εκείνο που κατά τη γνώμη των ψηφοφόρων του είναι ένα βλέμμα-προσευχή που αιτείται στον επουράνιο πατέρα με την πορτοκαλί κόμη την εξέλιξη του οράματος της Αριστείας του ιδίου και του επιτελείου του.

Το πλήθος καθηλώνεται από αυτό το βλέμμα. Ολοι γονατίζουν, ενώνονται και συγχωνεύονται σε ένα ομοούσιο σώμα που μοιάζει με αφράτο ζυμάρι. Τα εγώ αίρονται. Οι αποστάσεις καταλύονται. Ο ανθρώπινος πολτός απλώνεται σε όλη την έκταση του μουσείου. Ξεχειλίζει έξω από αυτό, καταλαμβάνει την πόλη, καταπίνει τα πάντα, μαζί με τα franchise μνημεία της και τα άπειρα σουβλατζίδικά της.

*Συγγραφέας