Η τελευταία ευκαιρία

17:23 5/11/2026 - Πηγή: efsyn

Μπορεί μέσα από τα ερείπια της μεταπολεμικής δικομματικής σταθερότητας να προκύψει ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο που θα σταθεροποιήσει τις ΗΠΑ στον υπό διαμόρφωση μεταμερικανικό κόσμο; Παρά τον εκκωφαντικό θόρυβο του ρωμαϊκού θριάμβου των Δημοκρατικών ο κίνδυνος είναι ορατός να αυτοεγκλωβιστεί η νέα πλειοψηφία του Κογκρέσου σε μια δίχρονη εκστρατεία απαξίωσης του Τραμπ και του τραμπισμού. Μια παρόμοια επιλογή θα προκαλέσει δίχως αμφιβολία ένα τσουνάμι αποσυσπείρωσης της ετερόκλητης κοινωνικά και πολιτικά εκλογικής βάσης, που συσπειρώθηκε με κοινό παρονομαστή την παρεμπόδιση εγκαθίδρυσης ενός τραμπισμού χωρίς τον Τραμπ.

Οι ΗΠΑ είναι για τρίτη φορά αντιμέτωπες με υπαρξιακά διλήμματα ως προς την εξύφανση των πολιτικών και κοινωνικών ισορροπιών. Την πρώτη φορά η χώρα δεν μπόρεσε να χειριστεί στο πλαίσιο της πολιτικής ομαλότητας τη σύγκρουση του βιομηχανικού Βορρά με τον αγροτικό Νότο που πυροδότησε τον εμφύλιο πόλεμο. Τη δεύτερη φορά η οικονομία των ΗΠΑ εγκλωβίστηκε σε βαθιά ύφεση λόγω της σκληρής δημοσιονομικής λιτότητας που επέβαλε ο τότε πρόεδρος Χούβερ μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση του 1929. Τότε ο Δημοκρατικός κυβερνήτης της Πολιτείας της Νέας Υόρκης, Ρούζβελτ, παρουσίασε το New Deal, ένα πρόγραμμα αναθέρμανσης της παραγωγής με βασικό εργαλείο τη χρηματοδότηση της αύξησης της ζήτησης. Ο Ρούζβελτ αποκατέστησε την εμπιστοσύνη στο αμερικανικό όνειρο, αλλά η πολυπόθητη ανάκαμψη έγινε μη αντιστρέψιμη δυναμική μόνο μετά την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ τον Δεκέμβριο του 1941.

Οι Δημοκρατικοί μέχρι την εκλογή του Ρέιγκαν το 1980 συντηρούσαν συνταγές και προγράμματα απάλυνσης των κοινωνικών και περιφερειακών ανισοτήτων, μια επιλογή την οποία οι θεωρητικοί της αυτορρυθμιζόμενης αγοράς απαξίωναν ως φορολογική αφαίμαξη που βραχυκύκλωνε τις παραγωγικές επενδύσεις. Ο εκλογικός θρίαμβος του Ρέιγκαν το 1980 οφειλόταν κατά κύριο λόγο σε ένα ευρύ μέτωπο δυσαρεστημένων από την υπερφορολόγηση. Και όχι μόνο, καθώς ο κρατικός παρεμβατισμός στην οικονομία προϋπέθετε έναν προστατευτισμό αδύνατο σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης.

Για να αντιμετωπίσουν την απαξίωση του κρατικού παρεμβατισμού οι Δημοκρατικοί εγκατέλειψαν την κληρονομιά των Ρούζβελτ, Τρούμαν και Τζόνσον και υιοθέτησαν μια άχρωμη κεντρώα πολιτική. Δίχως υπερβολή η διετία 2026-28 είναι η τελευταία ευκαιρία αυτοΐασης του πολιτικού συστήματος των ΗΠΑ.

Αν οι Δημοκρατικοί ακολουθήσουν την εύκολη λύση της ομοβροντίας ρεβανσιστικών διώξεων με στόχο τον Τραμπ, θα πριμοδοτήσουν στην κυριαρχία στην πολιτική σκήνη των ΗΠΑ ενός τραμπισμού χωρίς τον Τραμπ, που θα μπορούσε στη γλώσσα της πολιτικής ορθότητας να μετονομαστεί σε μετα-τραμπισμό…

Keywords